Vesa

Ti Vesë, lehtë bie

e qelqtë me tinguj fisnikërie

Ti Vesë, ledhaton ku prek

trëndafilat të janë jastëk

Ti buzëqesh, botën eklipson

Bota hesht sepse ti ekziston

Ti loton . . . qiellin me re mbush

Prap, ti Vesë bie, freskon zemrat prush

Ty Vesë,  puhiza e jetës të çon

ëmbël-ëmbël  në kopshte kalon.

Ti Vesë, lehtë bie

e qelqtë me ngjyra dëlirësie.

Ti vesë

Pikat mbi “i”

Kujtoj sa herë mundohesha t’i rregulloja gjërat, duke vënë pikat mbi “i”. Madje duke shtuar pika aty ku nuk duheshin. Duke u përpjekur të përmirësoja veten deri në obsesion e të tjerët po ashtu. Analizë mbi analizë për të kërkuar defekt e në fakt për të gjetur veç mirësi, në fund të fundit. Aq mësohemi me të mirën sikur me të keqen, sa nuk e dallojmë më.

Nuk dua më të vë pikat mbi i, le ti lëmë pa pika. Le ti lëmë i-të në qejf të tyre dhe pikat gjithashtu.

Zbulimi i ëmbëlsisë ishte mbi të gjitha një nevojë e imja, ndihesha e rënduar nga fjalët e forta, pushtuese, nxitja e vrazhdë, shkundjet shpirtërore. Mungesa e një fjale të mirë, një ledhatimi shpirtëtor.

Zbulova se sa e fortë është ëmbëlsia.

Pra, e lashë derën e shpirtit të hapur, fillova të thith ëmbëlsinë e tokës, të qiellit, të kafshëve, të natyrës, të njerëzve, timen. Se isha e ëmbël shumë, dhe nuk e dija. Fillova të rrezatoja e të pasqyroja kë takoja. Pa u vrarë, pa vrarë. Pa u bezdisur, pa bezdisur. Pasqyrimi i dritës thyhet tek prizmat e ndryshme dhe ndahet, shtohet në dritë po aq të bukur. Nëse dua të shoh dritë, duhet ta rrezatoj, duke lënë shpirtin e hapur. Shpirti i hapur tërheq veç ëmbëlsi.

Shoh sa dritë ka rreth meje aty ku nuk kisha parë kurrë. Aty ku nuk e prisja. Tek njerëzit që as vet nuk e dinë se kanë. Pa gërrmuar e mira del vetë…

Ngadalë jeta ndryshon për mirë, jo duke vënë pikat mbi “i”, por duke thënë një fjalë të mirë, një kompliment, një faleminderit. Duke nxjerrë më të mirën nga vetja e çdokënd që takon në rrugën tënde.

Fytyra ndryshon kur jep dritë. Zemra ndryshon, shpirti ndryshon. Drita do të shumëfishohet ndërsa jap e marr.

Po mbledh të gjitha pikat të pavëna mbi “i” dhe po i përzjej si yjet në univers.

 

 

 

Siç ta ka ënda

Do të doja të isha më e shëmtuar, të largoja të gjithë shikimet që s’janë të tuat.

Do të doja të isha më e bukur, të skalitesha në mendjen tënde.

Të isha fryt i fantazisë tënde.

Do të doja të më vizatoje ashtu siç ta ka ënda.

Trishtimi

Trishtimi … sa më bën për të qeshur. Vjen kështu kot, kujtohet për mua. Afrohet me stil, shumë. Rrëshqet ëmbël ndërsa më përkëdhel dhembjet. Nuk e përzë, se më pëlqen si vjen. Ma zapton qënien e unë qesh. Nuk ma ndryshon kush fytyrën e ndërsa brenda pushtohem e plaçkitem prej tij, ende qesh. Oh sa qesh. Vjen shkatërron dhe ikën. Unë qesh hidhur ndërsa shoh zbrazëtinë e lënë nga trishtimi që largohet i enjtur me lotët e mia të pa derdhura. Unë vazhdoj të përshendes, të begenis… ndërsa shijoj rrafshimin e shkretë… dhe qesh.

Picture of T-yongchung sculpture

Kur ecën ndryshe

Kur ecën ndryshe ata që të shohin u lodhkan. Ti hipën e zbret, atyre u këputet mesi. Kur ecën ndryshe nuk arrijnë të kënaqën se mbërrite po shohin hapin, këpucën, ndjekin ijët. Ti ecën drejt, atyre u duket përpjetë. Ti ecën hijshëm atyre u duket snob.

Ti mban peshat e tua, po kush ankohet? Prap të tjerët. U lodhkan të tjerët me hapin tënd.

Po unë do vazhdoj të ecë kështu me klas, kush është i cekët e nuk kupton, le të hapë rrugë.

Ty të besohet?

… ty të besohet?
E ndjej lumturinë tënde më shumë se timen.
Gëzimi që ndjen ti më shumëfishohet brenda vetes.
Ty të besohet?
E ndjej mërzinë tënde më shumë se timen.
Keqardhja që ndjen ti më përpjesëton shpirtin.

I uroj vetes pak … nuk pres shumë. Po ty të uroj më të mirën se e ndjej më shumë – pra në empati paska një pikë egoizëm.

Ah sa keq ngatërrohem kur shoh të tjerët e palumtur. Ndjej detyrën t’i lumturoj, t’i shpëtoj, t’i bëj të qeshin.

Ty të besohet se lumturia jote është në fakt e imja? E prandaj më dhemb shpesh zemra se nuk shoh dot kaq shumë trishtim e dhembje përreth.

Prandaj më duhet të largohem herë pas here, të gjej mënyrën të jem e lumtur vetë. Të gjej forcën të kapërcej gjithë dhembjen e botës e të vazhdoj të buzëqesh.

Përqafim

Përqafimi nuk zgjat përgjithmonë.

Vjen momenti shkëputesh …

Duart, krahët mbeten bosh

se ç’ngelet shtrëngimi, aroma…

Se ç’ngelet një peshë në kraharor,

Sa më shumë largohesh rëndon.

Duart, krahët mbeten bosh

Po se ç’merr me vete copëza zemre

Se ç’merr me vete frymëmarrjen, forcën.

Përqafimi me të vërtetë zgjat përgjithmonë.

Astronaut

Të shoh ndërsa pluskon mbi hënën tënde. Sheh botën nga larg, prej kaskës tënde të çuditshme. Je shtrënguar fort e mbërthyer mirë, veshja hapësinore ndoshta të mbron, ndoshta të pengon.

Të shoh ndërsa prek hënën, prap se ç’kërkon. I ngre duart nga larg, përshëndet, kë? Ke ngecur vetëm mbi hënë me gjithë këtë univers përreth, buzëqesh, në pritje të një shenje të largët.

Të shoh, herë kërcen vetëm nga gëzimi, herë strukesh në errësirën e natës. Harrova, mos ndoshta mbi hënë është gjithmonë natë?

Hapësirën e kërkon. I ke shtyrë kufijtë e vetës tënde, frika të tërheq drejt zbrazëtive të reja. Hapësirën e kërkon dhe në vetminë tënde mendon se e gjen. Të shoh, ndërsa përgjërohesh për një fluturim të fundit, ndoshta fatal. Për të prekur të paprekshmen, për të kapur të pakapshmen. Hëna të ka hapur rrugë, të ka pritur në kratere të ftohta, por ti nuk i do, ti kërkon të ikësh. As nuk do të rrish, as nuk do të kthehesh. E shoh, ti do hapësirën, do të hidhesh në të, pa e njohur, pa e ditur, pa e kuptuar. Shpik planete të reja, imagjinon t’i zbulosh, që të gjesh arsye të ikësh. Frika është edhe tërheqje. Sa më shumë ke frikë aq më shumë shkëput këmbën drejt saj. A mund t’i thyesh ligjet e natyrës? A mund të zhvishesh dhe të notosh në hapësirën e madhe sikur të ishte det? A mund të pranosh rrezikun e humbjes, të asgjësimit, të zhdukjes në univers veç për një çast në atë hapësirë të ëmbël?

Të shoh astronaut, që je i lodhur të rrish në hënë vetëm, të shoh që fillon të flasësh me vete, të numërosh hapat e tua, këndon këngë të vjetra, të mungon ndoshta gjë? Ti do hapësirën.

Hapësira është gjë e madhe, e gjallë. Ajo pranon dhe të mbërthen. Ajo tërheq dhe shtyn. Të gjen e të mbulon. Ti drejt saj ngre sytë dhe qesh. Zgjat duart për t’i shpëtuar palëvizshmërisë së hënës, e cila me mallëngjim të mban mbërthyer. Ti nuk do të ngecësh, do të çlirohesh, të bëhesh pjesë e universit. Astronaut i shpirtit, e shoh se ku do të shkosh. Ti do të mësosh notin e yjeve. Të kalërosh meteorin drejt hapësirave të lira.

E di, e kuptoj astronaut, unë jam në hënën përballë.



Picture credit Arbi Nina Photography

Frymëzohem

Frymëzohem shpejt, sa shpejt frymëzohem. Nuk dua, por më ndodh. Sajoj historira, koleksionoj ndjenja. I ruaj ato, u gjej emra, metafora. I mbaj ca kohë dhe dalin një ditë vetvetiu, të papërmbajtshme.

Nuk meriton çdokush një poezi, një shprehje? Unë fal pak nga shpirti im në këmbim të asgjëje. Një asgjë e pamerituar … si fjalët që u dhuroj.

Po e pashmangshme është për mua të mos fal një çik dashuri. T’u buzëqesh të panjohurve, e t’u shkruaj dy rreshta mirësisht.

Ndjej më shumë se të tjerët prandaj më duhet nga ndjenjat të lirohem.

T’i kthej në shkrime, t’u jap jetë.

Frymëzohem shpejt ki kujdes me mua.