E kështu-kështu…

Sot dua të ndaj me ju këto vargje modeste. Të shkruara për dikë që dua shumë…

E kështu-kështu…

Sa doja të të kisha afër

me sigurinë e buzëqeshjes tënde.

Do t’ia mbyllte sado pak

gojën vetmisë.

Do të doja të heshtnin kujtimet

qofshin ato të qeshurat . . .

sidomos ato.

Të bija rehat nga kumbimi

i zërit tënd të lumtur.

E di, ti  flutur,

ia zbukuron ditën

të tjerëve . . .

Unë rri pres thërrimet

e mbetura nga dita.

Eh jo, jo . . . s’ke faj. . . as unë.

Është prap goja e vetmisë

që më kafshon . . .

dhe s’ngopet.

Më ndjek kudo.

Herë se dua të jem larg nga

njerëzit e gabuar,

herë se s’i kam afër

të duhurit.

                     Shoqes sime

Advertisements

9 mendime mbi “E kështu-kështu…

Lini një Përgjigje

Ju lutemi, bëni hyrjen me një nga këto metoda që të postoni komentin tuaj:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni / Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni / Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni / Ndryshoje )

Foto Google+

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google+. Dilni / Ndryshoje )

Po lidhet me %s