Visit at Bunk’Art

Are you visiting Albania? Or just wandering the Balkans? If so, you must be a special traveller and one of a kind tourist. You must be searching not only bragging beautiful picture to show off, but you might be searching also new experiences and human history. Treat yourself with a wonderful visit at BUNK’ART.

I liked it very much. You will visit the huge Bunker, internally is displayed the historical museum. A complete overview of Albanian History. A jump in time. Glimpses of the regime time are displayed to see how everyday life was. Is intense and takes at least a couple of hours. Is educational and informative. Great for groups and family. Is the perfect place to visit in our Mediterranean hot summer, you will be refreshed! Bring a cardigan with you is cold down there!

You can ask at the entrance for different options of tickets and tours! Ask the amazing staff there!

Please visit their site! BUNK’ART

Advertisements

Paradoks

Shqipëria ka shumëllojshmëri natyrore marramendëse. Gjen male të thepisura dhe det të qelqët. Gjen kodra të buta dhe rrëke të freskëta. Sot gjen qytetin e Tiranës bashkëkohorë, modern, të shpejtë, disi në qejf. Është qytet ku pihet happy hour, ku u përshendetet me Ciao, Bye bye.

Tirana, ku paradokset janë si buka që ha.

Ksamil

I dashur Ksamil kur të pash për herë të parë qe goditje. Rruga drejt teje ishte mbushur me portokaje dhe bimësi mesdhetare. Tre ishujt qëndronin të paprekur, mrekullisht të virgjër. Guralecat rrokulisnin e këndonin me ritmin e valëve.

Qetësi, paqe dhe flutura.

Mbi të gjitha ishe falas oh Ksamil!

Foto nga plazhi privat Abalone

Tani për të gjetur një vend hije duhet të paguash 800 lekë. Për të qëndruar ngjitur e ngjitur me njerëz të tjerë. Në mes një det me mish që nuk notohet.

Nëse do pak qetësi do të duhet të kërkosh dhe të paguash pak më shtrenjtë ( 1000 lekë minimumi). Të paktën do të shpëtosh nga ajo rëra fallso që kanë hedhur gjithandej. E bardhë … ajo është pluhur inertesh. Unë dua guralecat karakteristikë të kësaj zone.

Ah i dashur Ksamil sa keq që ke ndryshuar. Ndoshta edhe unë.

Filtrin e duhur

Shkrep foto ca andej-këtej. Kthehem në shtëpi, e plandosem në kolltuk. Filloj të loz si padashje me filtrat në foto. I zbardh, i pres, i kthej. Provoj dritat, efektet me rradhë. Ikën koha, e gjej veten në një dimension ngjyrash e relievesh… derisa nuk zgjedh filtrin e duhur, të paktën për vete.

Gjetça një filtër dhe për vete. Një efekt të bukur që të më pëlqej vetja. Gjetça një efekt për vete, ta shoh veten ndryshe.

Më dhemb kurrizi

A të dhemb ty kurrizi? Mua po shpesh. Më dhemb nga peshat e vogla që mbaj për ditë. Ato fjalë që hedhin njerëzit pa u menduar, ato sjelljet pa edukatë, të bërtiturat e rëndomta.

Më dhemb nga peshat e mëdha. Nga gjithë dhembja e botës mbarë. Nga rënkimet më të largëta. Nga deti i lotëve që mbledh me kova.

Më dhemb kurrizi të mbaj peshën arogancës. Atë trastë të vogël injorance e ligë e cila kalon dorë më dorë e më ngec mua.

Po sikur të përmendim kërrusjen e dorëzimit? Dorëzimi se nuk çan dot, se nuk bërtet dot, nuk mashtron dot, nuk jep dot ryshfete qofshin këto edhe shpirtërore.

Eh, nuk mban kurrizi i lodhur ato gurë të rënda që mbledh nga ankesat e tjerëve … që pa dashje ngarkoj.

Më dhemb kurrizi, nga ato bagazhet që turistët e së kaluarës më lanë peng e kanë ikur… përgjithmonë.

Hamall ndjenjash.

New York

Është nëpër venat e qytetit që gjen esencen e vërtetë njerëzore. Ajo që shfaqet “në qendër” nuk është veç se një kartolinë mashtruese. Janë “rrënxat” e një vendi që zbulojnë identitetin real të tij.

New Yorku vërtert nuk fle. Vërtet nëse ecen natën dëgjon saksofonin jazz që qan nga një dritare e zymtë. Do të shohësh plehra, të pastrehë, grupe djemsh qosheve. Do ndjesh aromat të çdo kombi nga çdo dritare. Në një rrugicë të vetme do gjesh të mirën dhe të keqën e gjithë botës. Do të dëgjosh ndonjë të sharë shqip. Graffiti nëpër mure, nuk janë veç se gazeta e rrugicave dhe ndjen gjithë dhembjen, zëmërimin dhe lodhjen e të rinjve që janë plakur para kohe.

Realiteti sade. Pa garnityra e zbukurime. Ku njeriu i braktisur në xhunglen e egër provon të mbijetojë. Dhe po … ka akoma poezi.

Picture by @noascriptum

Muzikë e ngrirë

Shoh me shumë kënaqësi që disa nga ndërtesat e Tiranës po restaurohen. Po i kthehet lavdia arkitekturës, pavarësisht se kush e kreu. Ka shumë shtëpi dhe ndërtesa të cilat meritojnë të rivlerësohen. Kam frikë se mos shemben. Për tu zëvëndësuar nga ndërtime anonime e pa poezi.

Për shumë vjet të braktisura, të lëna pas dore, të lëshuara. Por ndërtesat flasin. Ato tregojnë historinë, shpalosin shije, krijojnë atmosferë. I bën mirë njeriut të shkretë të ec e të shohë bukuri.

Është një ndërtesë e bukur në rrugë të Durrësit e cila më ka ngacmuar vazhdimisht imagjinatën. Ajo ka vite që është bosh, e braktisur, e rrënuar. Do të doja të dija më shumë për të. A ka qënë institut? Shkollë? E kujt ka qënë? Përbri Ministrisë së Arsimit lëngon e mjerë. Po pret rradhën e lodhur.

Arkitektura është muzikë e ngrirë – Johan Volfgang Gëte

Qylaxhiu

Qylaxhiu është specie njerëzore e cila po shtohet dita-ditës. Një lloj njerëzish që të neverit. Në një grup ka gjithmonë një qylaxhi, ai që nuk “tenton” kurrë të qerasë të tjerët, nuk sjell asgjë, nuk ndan asgjë. Qylaxhiu i grupit … bën ndoshta për të qeshur, është gallatë … mendon se shoqeria e tij është kaq e vlefshme sa kontributin e tij tashmë e ka dhënë! Mjerisht jemi të gjithë qylaxhinj ndonjëherë… Qylaxhi është edhe ai pretendon nga të tjerët. Ai që vjedh kohën, vemendjen, dashurinë. Ai që ngulet e nuk shkulet. Ai që merr sikur po të bën ty favor. Ai që pret me dorë lypsare e ta vesh me të njejten dorë me shuplakë.

Qylaxhiu merr forma të ndryshme. Shndërrohet sipas nevojës. Herë bëhet nevojtar, shkakton keqardhje, fiton sevapin. Herë të bind se është atje për ty, shkakton ndjenja faj, përfiton borxh. Herë të jep plehrat e tij që ti t’ia kthesh … sepse e di se ti do ti japësh më shumë.

Qylaxhinjt nuk janë gjithmonë të këqinj, por të këqinjt janë qylaxhinj.