Letër

Doja të shkruaja një letër. Po letër. Të më shihje kaligrafinë. Ndoshta nuk është e bukur, po tregon shumë, thonë. Oh sa gabime do të gjeje, se të ndjeshmit, e di ti, ngatërrohen. Të fshira, shtesa dhe korrigjime, të gjitha të njomura nga lotët e mia, si akuarel.

Një letër e vërtetë, do të mbante erën e sirtarit tim. E shkruar do të ishte me stilolapsin tim të preferuar, që do të mëshoja lehtë ose fort mbi letër. Do të ishte shkrim i gjatë sa të merrte frymën.

Një letër që do të mbaja pak kohë në gji. Më pas ti do ta prekje duke ndjekur shkrimin, e të ndjeje çdo presion të dorës sime. Do të ndjeje konturin e çdo gërme, të forcës apo dorëzimit. Një letër që do të lexohej e rilexohej. Do të mbahej fshehur apo do të digjej përgjithmonë. E lexueshme, jo e thjeshtë. Mbase do të qeshje, do të qaje, në fund me siguri, do të dridheshe.

Doja të shkruaja një letër, ta palosja ngadalë, ta mbyllja, të lëpija buzën e hidhur të zarfit. Do të fluturonte letra në adresën e duhur, do të prekej me në fund nga duart e tua. Jemi larg apo afër, rëndësi nuk ka, doja të shkruaja një letër që mendimet e mia të kalonin ndër buzëve të tua ndërsa t’i lexoje me zë.

Advertisements

Buzëqeshja

Buzëqeshja lind nga mendja. Është një qëndrim me të cilin lind, besoj, por e mëson dhe rrugës. Nëse e ke, mjerisht, jeta do të bëj të pamundurën të ta heq.

Për çudi tek disa njerëz ndodh e kundërta. Sa më shumë vuajnë aq më tepër i thellohet buzëqeshja.

Nuk jam bërë ndonjëherë pishman se kam buzëqeshur. Edhe kur duket se nuk e meritojnë, ajo zbut zemrat e serrta. Por mbi të gjitha buzëqeshja të mbron nga ngurtësimi i vet zemres tënde.

Ai që buzëqesh me sinqeritet di të qajë dhe me dënesë, ky është çmimi.

Buzëqeshja … do të jetë dritarja nëpërmjet së cilës do të hyjë drita në shpirtin tënd.

Rehatia

Rehatia ka shije kafeje, muzikë dhe libra. Tek tuk njerëz, mundësisht intersant.

Tek tuk njerëz, jo shumë, pak shumë pak. Të rrallë dhe të çmuar. Njerëz që t’ia vlejë ti dëgjosh. T’ia vlejë të harxhosh kohën. Njerëz që janë si librat e mirë, dëshiron ti lexosh pafundësisht. Që janë autentik. Me njerëz me të cilët më vjen ta qep gojën.

Ka raste që i trembem gostive, kush rri e mban njerëzit me muhabet, kush rri e dëgjon po të njëjtat fjalë. Kush rri e flet për ushqim. Shkoj, e filloj këndoj ndonjë këngë brenda meje. Thur ndonjë lojë fjalësh e humbas në mendime.

Një kafe, një libër dhe pak muzikë, tek tuk me njerëz interesant, kjo është rehatia. Ajo që më bën të lumtur nuk janë gjërat po ndjesit, jo ushqimi por atmosfera, fjalët e reja, konceptet. Nuk u përshtatkam dot më … dua të rri rehat.

Romantizëm

A të pëlqejnë zemrat? Arushat e pellushit? Mendon se kur dashuron bëhesh automatikisht romantik?

Ndoshta je më pak se ç’mendon ose më shumë se ç’kujton. Sepse romantizmi i vërtet është shumë ndryshe nga ç’ka mendojnë njerëzit.

Romantizmi lind si lëvizje shpirtërore, artistike, kulturore nga fundi 1700-ës deri 1800-ës, në Evropë. Solli një risi në literaturë, art dhe koncept.

Në atë periudhë sipas një enciklopedie termi “romantik” përdorej për të përcaktuar një stil jashtë së zakonshmës. Me kalimin e kohës romantizmi u zhvillua në shumë vende duke u rritur në një levizje më revolucionare. Njeriu, natyra e tij ishte në qëndër të vëmendjes. Vlera të reja si liria, ndergjegjësimi social dhe politik, vlerat kulturore të reja dhe rryma shpirtërore mistike lindën pikërisht gjatë asaj epoke e quajtur romantike. Romantizmi përfshin ndjenjë edhe racionalitet. Ekzaltimi i të qënit në jetë, çlirimi nga kode klasike la vendin krijimtarisë së lirë. Imagjinata me në fund mund të ishte e prekshme në të gjitha llojet e artit. Romantizmi ishte një “mënyrë të ndjerit”. Çdo vend, kulture e pëvetësoi ndryshe apo e adresoi kauzës se vet.

Një ndjeshmëri e formuar nga kërkimi shpirtëror dhe intelektual. Një diapazon të gjerë ndjenjash e njohurish. Një gërrmim të brëndshëm sublim dhe të dhunshëm.

E gjithë kjo e preku dhe mënyrën se si do të përshkruhej, ndihej, dashuria. Por jo veç atë, dashuria, miqësia, besimi, fisnikëria, fjala, ndjenjat, të gjitha vlerat njerëzore morën thellësi.

Prandaj eksziston, po, dashuria romantike, por mund ekzistojë edhe miqësia romantike, dhembja, gëzimi, arti romantik po aq sa dhe ushqimi romantik, ndoshta.

Mund ti sjellësh lule të dashurës, por mund të mos jesh romantik. Mund të jesh duke lënguar për të dashurin e largët por nuk je romantike. Lule, çokollata, postime në rrjete sociale të sheqerosura, puthje në mes të rrugës, pseudopoezi, këngë ” baby baby”, ky është  romantizmi komercial. Që të jesh romantik duhet më shumë se kaq.

Sheqer

U dashka trazuar shpirti hera-herës

Që të shkrijë sheqeri.

E hidhura pa të ëmblën nuk bënka dot.

Shijon trazimi si ritual i avashët …

Sa më shumë zhduket aq më tepër ndihet.

U dashka trazuar mirë ky shpirt që t’ia ndjej ëmbëlsinë.

Po mu desh … të zhdukem pas.

Zejtarët e Tiranës II

Para ca kohësh gjeta këtë oaz bukurie në Tiranë. Gjeta se disa kanë aftësinë për të punuar me fijet ëndrrave.

Foto nga profili Emanuelatelier

Atelieri që mu desh ta kërkoja me ngulm pasi isha shumë kurioze ta shihja, kishte ngjyrat e ëndrrave të mia.

Foto nga profili Emanuelatelier

Një vend krijimtarie dhe ndjenjash të mira ku çdo gjë është e tjerrur me fillin e dashurisë. Një derë që të çon jashtë dhe brenda në të njëjtën kohë. Jashtë realitetit dhe brenda shpirtit.

Quhet Emanuelatelier

Foto nga profili Emanuelatelier

Atje qepen dëshirat, dhe mund të veshesh përrallën dhe të ndihesh zanë, najadë, shtojzovalle zgjidhe vet!

Atje ti bëhesh kanavacë artisti.

2019

Kam vite që e praktikoj. Shkruaj nga një anë ndjenjat negative dhe nga ana tjetër ato pozitive që kam grumbulluar gjatë vitit. Cilat dua të marr me vete e cilat jo. Mendoj se si mund të bëj më mirë vitin tjetër.

E vetmja gjë që mund të kem në dorë janë ndjenjat, mendimet, sjelljet e mia.

Ja po ndaj me ju listën time për 2019!

Do t’ia dal!

Hapa sirtarin

Jam e kënaqur që di të ëndërroj kaq bukur sa realiteti bëhet gati i pabesueshëm…

Jam e kënaqur që sirtari i mbyllur prej kohësh u hap dhe çelësin lumturisht e humba. Kështu që tani ëndrrat janë kështu, të gjitha të hapura. Të shpalosura. Duhet të duket si një libër përrallash ma do mendja.

Jam e kënaqur se po shndërroj ëndrrat në synime. Po marr secilën dëshirë në shqyrtim dhe për çudi shoh se asgjë nuk është tërësisht e pamundur.

Nxorra ëndrrat një nga një. Ato që ishin venitur i pikturova sërish. Të rejave u dhashë përparësi … hartova një plan.

Në sirtar nuk ka më asnjë ëndërr … Kam vetëm plane, nëse nuk funksionojnë… kam planin B.

Ndërkohë, këtu dua t’ju tregoj se si një tabelë vizive mund t’ju ndihmojë të shndërroni ëndrrat në synime. Ky është thjesht një shembull. E kam bërë me Canva, nga celulari apo pc. Por mund ta bësh edhe me letra, të shkruara dhe kolazhe. Rëndësi ka që ta mbash para syve me synimet e tua. Mjafton të kërkosh në Google për #visionboards!

Mund ta bësh për çdo gjë që dëshiron të arrish në jetë, arritjet shpirtërore, profesionale, shkollore, udhëtimet. Mjafton të shkruash dëshirën dhe si do punosh që ta arrish. Unë mbaj timen në celular dhe herë pas here e shoh që të frymëzohem të bëj hapat drejt “ëndrrës”.

Nëse doni të dini më shumë më shkruani!

Më gjeni edhe në Instagram Hajdeseflasim