Muzikë e ngrirë

Shoh me shumë kënaqësi që disa nga ndërtesat e Tiranës po restaurohen. Po i kthehet lavdia arkitekturës, pavarësisht se kush e kreu. Ka shumë shtëpi dhe ndërtesa të cilat meritojnë të rivlerësohen. Kam frikë se mos shemben. Për tu zëvëndësuar nga ndërtime anonime e pa poezi.

Për shumë vjet të braktisura, të lëna pas dore, të lëshuara. Por ndërtesat flasin. Ato tregojnë historinë, shpalosin shije, krijojnë atmosferë. I bën mirë njeriut të shkretë të ec e të shohë bukuri.

Është një ndërtesë e bukur në rrugë të Durrësit e cila më ka ngacmuar vazhdimisht imagjinatën. Ajo ka vite që është bosh, e braktisur, e rrënuar. Do të doja të dija më shumë për të. A ka qënë institut? Shkollë? E kujt ka qënë? Përbri Ministrisë së Arsimit lëngon e mjerë. Po pret rradhën e lodhur.

Arkitektura është muzikë e ngrirë – Johan Volfgang Gëte
Advertisements

Qylaxhiu

Qylaxhiu është specie njerëzore e cila po shtohet dita-ditës. Një lloj njerëzish që të neverit. Në një grup ka gjithmonë një qylaxhi, ai që nuk “tenton” kurrë të qerasë të tjerët, nuk sjell asgjë, nuk ndan asgjë. Qylaxhiu i grupit … bën ndoshta për të qeshur, është gallatë … mendon se shoqeria e tij është kaq e vlefshme sa kontributin e tij tashmë e ka dhënë! Mjerisht jemi të gjithë qylaxhinj ndonjëherë… Qylaxhi është edhe ai pretendon nga të tjerët. Ai që vjedh kohën, vemendjen, dashurinë. Ai që ngulet e nuk shkulet. Ai që merr sikur po të bën ty favor. Ai që pret me dorë lypsare e ta vesh me të njejten dorë me shuplakë.

Qylaxhiu merr forma të ndryshme. Shndërrohet sipas nevojës. Herë bëhet nevojtar, shkakton keqardhje, fiton sevapin. Herë të bind se është atje për ty, shkakton ndjenja faj, përfiton borxh. Herë të jep plehrat e tij që ti t’ia kthesh … sepse e di se ti do ti japësh më shumë.

Qylaxhinjt nuk janë gjithmonë të këqinj, por të këqinjt janë qylaxhinj.

Ëmbëlsi

Përgjeroj ëmbëlsi. Pesha e varzhdësisë po bëhet e padurueshme.

E po vërtetë lajka s’duam por as kështu ama …

Më vjen të dal me një kusi sherbeti t’ua hedh në kokë njerëzve. Ti kujtoj se të qenët cub nuk i bën burra. Të qenët të vrazhda nuk i bën gra të forta.

Njerëzit

Aq më tërheqin aq dua ti qëndroj larg.

Jam e lodhur të puth e të përshendes njerez që nuk duan t’ia din. Ose duan t’ia din tepër… që duan të zgrapin nga ty … energji, kuriozitete, e ngopin barkun me llafe sa per ti vjellur kot diku pa vlerë.

Jam e lodhur ta bëj derrin dajë.

Më kërkojnë veç për ndihmë, informacion apo mbështetje. Kjo nuk quhet miqësi ky është biznes. Herë tjetër do të pres kuponin tatimor.

Jo jo jam mësuar

… në fakt sikur të kishte pranuar ndihmën tonë nuk do të dinim ç’të bënim. Ishim ca miq me makinë thamë ta ndihmojmë. Ajo thatë – Jo jo jam mësuar-

E po më erdhi keq se insistuam… por nuk hoqi dorë. Më erdhi keq sepse për mua nuk ka kuptim që një grua sidomos në atë moshë të mbajë pesha të tilla.

Sa keq më erdhi…për mua. Po se nuk mbaj dot as qeset e supermarketit.

Ajo është mësuar e tha vet. Na shihte ajo si e çuditur ndërsa dihatnim për tu ngjitur …veç me celular në dorë.

Po unë një foto e shkrepa dhe bëra mirë.

Kur ti zbulon

Kur të zbulosh se jeta ka shumë ngjyra, do arrish të shohësh. Kur të zbulosh se nuk je më i miri, se ke shitur mend po s’ishte e jotja, do arrish të kuptosh. Kur me në fund do arrish të japësh pa pritur në këmbim, do marrësh rehat. Kur të zbulosh se atë që di nuk ka vlerë nëse nuk do. Atëherë do të jetosh.

Kur të zbulosh që nuk je qëndra e botës, do fillosh të jetosh.

Mirë është ta zbulosh sa më shpejt

Pranvera ime …

Pse duhet të ndihem e lumtur se çdo gjë çel? E pse duhet të dashurohem veç se është Pranverë? Pse duhet të më shkëlqejnë sytë se çdo gjë ndriçon ndryshe?

Lojërat e natyrës, lojërat e fëmijve, lojërat të mendjes që të detyrojnë të gëzosh.

Qesh njeriu kur qeshin të tjerët imitues i mjerë. E pse kjo Pranverë euforike duhet të më bëj të ndihem gëzueshëm, si këngë zogjsh pavetëdije?

E pse duhet të rinjtë të bien pre e kimisë e quajtur ndryshe dashuri që ngatërron botën e tërë?

E pse nuk qenkam unë e aftë të jem e lumtur vet? Pa lule, rreze, dashuri? Pa këngë zogjsh, pa dritë dhe shkëlqim. E po kaq i dobët njeriu që gjen lumturi veç në një stinë.

Shtëpitë e mia -Dubrovniku

Nuk e di akoma ku vërtetë do të doja të banoja. Në udhëtim shpesh kam menduar – këtu do të doja të banoja…

Po është një vend që kam në zemër, Dubrovnikun.

Kudo është shtëpia ime

Ky ballkon me vetrata të larta e përmbush nevojën time për dritë. Ndodhet në qytetin tim të preferuar Dubrovnik. E dua Dubrovnikun. Sa herë dua të iki nga marrëzia më shkon mendja të shkoj atje. Atje gjej frymëzim. Ka det, ka natyrë, histori, kulturë, art. Sa herë shkon zbulon ndonjë pjesë që të thotë miradhsh. Të bredh nëpër rrugica e shkallare të ngushta.

Po kjo shtëpi mes sheshit të vogël do ishte e përsosur. E vjetër, me mure që kanë ç’tregojnë. E hapur, me pamje nga sheshi plot kafenesh e restorante. Fisnike, pa bujë e luks të shfrenuar. Afër detit. Porti dy hapa, qëndra dy hapa. Ëndërroj unë e shkreta se tjetër nuk di të bëj.

Kudo është shtëpia ime

Më prit Dubrovnik…

Business Monday! Të mërkurën…

Zakonisht çdo të hënë tek profili @hajdeseflasim_ postoj produkte DXN. Sot nuk është e hënë por bie borë dhe unë midis një batanije dhe tjetren mendova  t’ju jap disa informacione. Është hera e parë që ngarkoj një PDF me WordPress, ju lutem të më thoni nëse ka shkuar gjithçka mirë!

Shkarkoni falas broshurën PDF tek linku vijues DXN Info

Kujdes nga bora!

Hajde se flasim!

Pranvera idiote

Oh Pranverë!
S‘beson tek dimri dhe
guximshëm çel lulet e tua.
Kapërcen stinë dhe mot,
mospërfillëse lëshon sytha e gonxhe.
Kot.
A ngrin ato nga bora e ngrica?
A thahen ato nga era dhe stuhitë?
Ç’do gjë ia vlen për një çast të ëmbël pranvere
edhe nëse idiote.

flower-3123130_1920.jpg