Me rradhë

wheat-865098_1920

Nëse thua për herë  Jo, do të grumbullosh negativitet. Përvojat të reja, njerëzit, shoqeritë e reja, situata të reja do të rrallohen. Nëse fillon të thuash Jo  do të mësohet goja … do ta thuash edhe kur dëshiron të thuash po. Ftesat do të rrallohen, vizitat, përshëndetjet. Shpejt do të kesh të shkruar në ballë Jo-në. Pyetjet do të rrallohen se do ta lexojnë mohimin qartë.

Nëse thua për herë Po, do të sfilitesh. Do të ta hanë shpirtin njerëzit përfitues, ngjitës, qylaxhinj, nevojtarët profesionistë. Ata do të shpeshtohen rreth teje. Nëse thua veç Po, do ta çosh pozitivitetin dëm. Do të hanë energjinë që ty të duhet për të jetuar … e do ta vjellin pa të keq jo më larg se një hap teje.

Të dyja janë fjalë të mira. Të dyja janë “pozitive ” nëse mëson ti thuash me rradhë… një herë njëra një herë tjetra.

Reklama

E mira

Që kur e mira i largonka njerëzit?

Ka njerëz që i largon e mira. Ndoshta nuk janë mësuar më, mbase zemra i është mbërthyer mirë nga kyçi i frikës.

Aq shumë e urrejnë veten sa nuk i besohet se dikush mund ti dojë. Aq shumë nuk besojnë tek vetja sa nuk arrijnë ti besojnë më asnjërit.

E mira i largon njerëzit më shumë se e keqja. Mbetesh vetëm ti që thua fjalën e mirë, mbetesh çuditërisht i larguar … se fjalët e tua mbeten të pabesueshme.

Ka ca njerëz që nuk pranojnë të mirën. E shtyejnë … se kanë frikë. Më shumë frikë nga e mira se nga e keqja.

Të gjithë e duam të mirën por kemi frikë ta pranojmë, kështu siç është, pa frikë, pa interes … ashtu siç vjen.

Poeti që mbeti i ri

John Keats

Kështu vizitova sërish Romën e përjetshme. Tek sheshi “di Spagna ” ndodhet shtepia e bukur muze e John Keats-it.

 Ky djalosh lindi me 31 Tetor 1795 dhe mjerisht jeta e tij mori fund shumë shpejt me 23 Shkurt 1821, nga tuberkulozi. Ishte vetëm 25 pesë vjeç, dhe shpenzoi vitet e fundit të tij në Romë. Shoku i tij e solli në një klimë më të mirë dhe ambient më diellor ku shpresohej se i riu mund ta merrte veten.

Shtëpia në Romë, e kthyer në muze, ushton romanticizëm, ku pasioni dhe ndjenjat më fisnike ndërthuren në një heshtje përnderuese.

Mund të prekësh romanticizmin me dorë. Çdo cep i shtëpisë është i rregjur me dashuri, miqësi, ndijime. Nën ndikimin e kësaj arome, ndihem mirë. Nuhas librat e vjetra, e çudi se ky pluhur i lashtë nuk më bën të tështijë por derdh fshehurazi ndonjë lot.

Djaloshi në pak kohë shfaq talentin e tij, talenti ama nuk është asgjë pa një dashuri. Ai dashuroi Fanny. Në fillim poezia e tij u kritikua, si shpesh ndodh, njerëzit kujtohen pas vdekjes… John Keats jetoi në Romë ditët e tij të fundit. Italia mund të fal ditë të hareshme nëse do, uroj që Roma ta ketë përkdhelur Johnin me fllad dhe rreze.

Letra, gërma, fjalë, vula. Vula të kuqe si gjaku i derdhur prej sëmundjes së poshtër që ndali të riun të vazhdojë të shkruaj, të dashurojë.

John Keats, poeti që mpiksi në gërma rininë e tij. Poeti që mbeti i ri.

Për më shumë vizito VOAL.

Etiketat

Prej nga je? Ku banon? Çfarë ke mbaruar? Sa merr? Ku punon? Origjina? Ç‘njerëz ke në shtëpi? Pyetjet vazhdojnë pa fund e gjithmonë më personale, vazhdojnë etiketat mendore të cilat formojnë një tablo të plotë, tërësisht të gabuar. Sa herë e bëj, sa turp më vjen.

Kurrë nuk pyesin kush je?

Pa më thuaj kush je? Më trego thelbin tënd. Më thuaj cilat janë ndjenjat e tua më të shpeshta, cilat dëshira. Më përshkruaj veten, shpirtin e jo statusin. Kush ishe në vogëli? Tituj nuk pate ama “ishe” , madje ishe mirë.

Ishe, je akoma. Të gjitha vlerat e shtuara na bëjnë mirë, jo më të mirë.

Është bërthama e brendësisë që na dallon vërtet, na bën cilët jemi. Kush je? Ma thuaj. Do të dëgjoj ç’ke mësuar, ç’ke për zemër, çfarë do e çfarë urren. Më trego kush je … jo etiketat që ke.

Fjalët

Sa më pëlqejnë fjalët. Dashurohem me secilën prej tyre.

Një nga një kur i zgjedh vet. Kur ato me rriten në shpirt si ndjenja foshnje pa emër. Marrin formë si ide, ndjenjë, për të lindur vrullshëm e më pas nga pena të shpërthejnë.

Dashurohem pas fjalëve që zgjedhin të tjerët. I pres një nga një, duke uruar mos të dalin veç nga një mendje e mprehte por nga një zemër e vertet.

A mund të  jetë fjala pasqyrim i zemres apo mashtrim i zbukuruar? A mund të jetë poezia aq e bukur sa zemra e poetit, apo është imitim mediokër?

Jam e dashuruar me fjalët, se ato dëgjoj, ato lexoj… zemrën nuk e shoh.

Ossum lacrimalis

Loti nga kocka del.

Ngjizet në vend të panjohur.

Veç nga syri çel.

Niset shpërthim i pa sosur.

Nga mendim bëhet det

I kripur loti, i shijshëm.

Mbush kanalin e dhembja vjen në jetë.

I fortë loti dhe i lehtëshëm.

Loti nga kocka del

Gërryen si ujë shkëmbin

Kur rrëz syrit ngel,

dhembjet e mia ty të dhembin.

Hej dështak

Heronjtë e vërtetë

Ata nuk kanë kohë të jenë të suksesshëm. Nuk kanë kohë të valëvisin arritjet e tyre. Ata kujdesen tepër të shpëtojnë botën e jo të jenë të famshëm. Nuk kanë kohë të korrin lavdi e fitore.

Jeta nuk të ka bërë fitimtar, nuk të ka bërë të arrish “diku”. Ndoshta, ndoshta zgjedhjet e gabuara, gafat e adoleshencës, njohjet e gabuara, mundësitë që nuk vareshin nga ty. Nuk ke arritur aty ku “duhet”. Nuk ke arritur aty ku të gjithë thoshin se duhej të ishe. Sinqerisht, po ku duhet të ishe?

Nuk ke arritur majën, hë? E cila na qenka maja? Kush e ka vendosur se duhet të arrijmë të gjithë madhështinë? A është maja të kesh gjithçka të kalon në mendje? A është maja të ndihesh i plotfuqishëm mbi të tjerët?

Pa shikoje veten, o dështak, nuk arrite dot majën sepse ke qenë gjithmonë i zënë të merreshe me të tjerët, miqtë, familjen, tërë botën. I the vetes Jo për t’i thënë gjithkujt Po. Dhe ti e quan akoma veten dështak?

Arritjet e tua janë të tjera.

Je hero sepse çdo ditë i buzëqesh jetës, kur në të vërtetë të vjen të qash. Je akoma në këmbë, ndonëse të kanë rrahur shpesh. Nuk shtyp njeri edhe nëse ty të kanë ulur gjithmonë. Ke guxim të shohësh akoma ëndrra të reja se të vjetrat ti kanë shkulur një e nga një. Ti thua se nuk ke asgjë, por shumë ushqehen nga dora jote. Ushqen me fjalë të mira shokë e të panjohur. Ti ulërin ndaj padrejtësisë dhe thua se nuk ke zë të flasësh. Sa më shumë dështon me veten, ngrihesh fluturues në sytë e njerëzve mirënjohës. Sa më shumë të duket se je mbrapa do hedhësh hapa të vegjël, por të vërtetë. Ti që nuk e rëndon shpirtin e askujt, ngre të tjerët. Ti që ke frikë edhe të marrësh frymë se mos pengon a prish punë, nuk e kupton se je balonë në furtunë?

Ti shpëton botën çdo ditë dhe thua se je dështak!. Je superman, e ti ndihesh dështak!. Fluturon lart dhe ke frikë nga hapi yt!. Heronjtë e vërtetë nuk janë gjithnjë të famshëm, ata fshihen rrugëve të errëta të qytetit ndërsa gjuajnë raste për të dhënë një dorë.

Je hero sepse di të kapësh qiellin me dorë, me dorë di të përkëdhelësh e të mbash fillin e jetës. Je hero zemër-fëmijë që guxon të shpresosh, të kërkosh akoma të mirën rreth teje, dhe e gjen edhe kur nuk ka më.

Nëse ndihesh dështak është sepse ke një zemër që rreh më shumë se ç’duhet. Sepse ke luftuar, rrahur fort, ke vrapuar, ecur vetëm për tepër kohë. Po prapë çdo herë që je ndier i braktisur ke vendosur të shoqërosh dikë.

Ndoshta nuk ke për atë arritur diku, sepse tashmë ke ecur shumë. Ke bërë më shumë se ç’mendon, më shumë ç’mundje.

*Është shkruar në gjini mashkullore por sigurisht vlen për të gjithë

Vesë

Ti Vesë, lehtë bie

e qelqtë me tinguj fisnikërie

Ti Vesë, ledhaton ku prek

trëndafilat të janë jastëk

Ti buzëqesh, botën eklipson

Bota hesht sepse ti ekziston

Ti loton . . . qiellin me re mbush

Prap, ti Vesë bie, freskon zemrat prush

Ty Vesë,  puhiza e jetës të çon

ëmbël-ëmbël  në kopshte kalon.

Ti Vesë, lehtë bie

e qelqtë me ngjyra dëlirësie.

Ti vesë

Pikat mbi “i”

Kujtoj sa herë mundohesha t’i rregulloja gjërat, duke vënë pikat mbi “i”. Madje duke shtuar pika aty ku nuk duheshin. Duke u përpjekur të përmirësoja veten deri në obsesion e të tjerët po ashtu. Analizë mbi analizë për të kërkuar defekt e në fakt për të gjetur veç mirësi, në fund të fundit. Aq mësohemi me të mirën sikur me të keqen, sa nuk e dallojmë më.

Nuk dua më të vë pikat mbi i, le ti lëmë pa pika. Le ti lëmë i-të në qejf të tyre dhe pikat gjithashtu.

Zbulimi i ëmbëlsisë ishte mbi të gjitha një nevojë e imja, ndihesha e rënduar nga fjalët e forta, pushtuese, nxitja e vrazhdë, shkundjet shpirtërore. Mungesa e një fjale të mirë, një ledhatimi shpirtëtor.

Zbulova se sa e fortë është ëmbëlsia.

Pra, e lashë derën e shpirtit të hapur, fillova të thith ëmbëlsinë e tokës, të qiellit, të kafshëve, të natyrës, të njerëzve, timen. Se isha e ëmbël shumë, dhe nuk e dija. Fillova të rrezatoja e të pasqyroja kë takoja. Pa u vrarë, pa vrarë. Pa u bezdisur, pa bezdisur. Pasqyrimi i dritës thyhet tek prizmat e ndryshme dhe ndahet, shtohet në dritë po aq të bukur. Nëse dua të shoh dritë, duhet ta rrezatoj, duke lënë shpirtin e hapur. Shpirti i hapur tërheq veç ëmbëlsi.

Shoh sa dritë ka rreth meje aty ku nuk kisha parë kurrë. Aty ku nuk e prisja. Tek njerëzit që as vet nuk e dinë se kanë. Pa gërrmuar e mira del vetë…

Ngadalë jeta ndryshon për mirë, jo duke vënë pikat mbi “i”, por duke thënë një fjalë të mirë, një kompliment, një faleminderit. Duke nxjerrë më të mirën nga vetja e çdokënd që takon në rrugën tënde.

Fytyra ndryshon kur jep dritë. Zemra ndryshon, shpirti ndryshon. Drita do të shumëfishohet ndërsa jap e marr.

Po mbledh të gjitha pikat të pavëna mbi “i” dhe po i përzjej si yjet në univers.