Në autobus – Trishtimi

Shtypemi  dhe ngjeshemi, betohem  se nuk rri  kaq  gjatë  përqafuar  as me personin e dashur. Intimiteti deformohet. Gjendesh ngjitur me një të panjohur,  ndjen  frymën  në qafë të tjetrit, mbështetesh  tek shpatulla  e tetës, e cila mirëkupton. Shkrihen qeniet  tona. Nuk kuptohet  ku fillon  shpirti im  e ku mbaron i tjetrit.
Një nënë nga fshati mban një torbë të rëndë me shishe qumështi.  Fle, koka i lëkundet  rregullisht. Sa herë  frenon  mjeti, zgurdullon  sytë e më pas kthehet  ëmbël  në gjumë. Frenon  autobusi edhe një herë  e kësaj  rradhe unë bie tek torba  e qumështit. Ndjej lëngun  që tundet  e them me vete  – u bë gjalp -. I kërkoj falje  dhe nëna  hap zemrën. Më tregon  gjithë ditën e saj.

Ajo nuk ishte nënë, ishte më pak se 50 vjeçe. Ishte çuar në 3 që  të milte lopët, të mbaronte punët, t’arrinte  në Tiranë. Në Tiranë e kapën policët dhe e kthyen. Nuk kishte  shitur asgjë. Ishte tmerrsisht e lodhur. Tmerrsisht e lodhur. E dëgjova, nuk dija çfarë të thoja, nuk dija çfarë  të thoja.

Stacioni im. E përshëndes. Ajo më sheh e thotë – Na iku jeta kot – mbyll  sytë  prap që të flinte.

Zbrita.  Kisha grumbulluar gjithë  trishtimin  e saj. Torba  e saj e pashitur më mbeti  mua në zemër.

Advertisements

Koncerti i Ansamblit Popullor 

Vend i vogël kjo Shqipëri, plot me ankesa  të vjetra  e të reja. Historia nuk tregohet  gjithnjë e ndershme dhe na lë ca pyetje  pezull. Luftëra dhe beteja ku të humburit ngelen njerëzit.  Ngritje  dhe rënie, po e dini cila është  fitorja?

Fitorja janë po njerëzit.  Pikërisht  të humburit mbartin  fitoren, Artin. Ansambli Popullor Shqiptar është  përfaqësuesi i mbijetëses së kulturës  shqiptare. Herë i mbytur, herë i trembur, herë  i lodhur, herë i shndritshëm, herë me çmime, herë i paçmuar. Ama vazhdon. Kjo kulturë  shumëngjyrëshe e cila vjen nga malet, nga deti, nga lëndinat  dhe kodrinat, nga dashuria.

Arti popullor i shtrenjtë, që mbart  vlera, kujtime, gojëdhëna dhe histori. Një histori më e sinqertë ndonëse shumë e zbukuruar  nga muzika, vallet dhe koreografia. Një fitore  e vërtetë Ansambli Popullor Shqiptar, fitore vit pas viti… ku pavarësisht  rrjedhës së ngjarjeve  na jep më të mirën. Nëse në historinë  e betejave  humbasim  gjithmonë diçka,  me artin  fitojmë  më shumë.

Ja disa moment të vjedhura … kliko  videot

Ansambli Popullor Shqiptar – 60 Vjetori Violinist

Ansambli Popullor Shqiptar – 60 Vjetori Valle 

Ansambli Popullor Shqiptar – 60 Vjetori Valle

Ansambli Popullor Shqiptar – 60 Vjetori Kori

 Ansambli Popullor Shqiptar – 60 Vjetori Valle 2

Ansambli Popullor Shqiptar – 60 Vjetori Këngë 

Gërmadha 

Midis pallatesh të reja, vila pasanikësh…mbetet gërmadha groteske e një bote që pak kujtojnë dhe shumë duan të harrojnë. Mbetet atje …e rrethuar nga projekte të reja…por asnjë s’paska guximin ta hedhë poshtë.

Nuk dua të  shoh  më  gërmadha…as ato  të  zemrës sime.

Shetitje në Korçë

Disa shtëpi heshtin ka ca kohë, bien të lodhura, syrrëzuara. Copë-copë bien tullat, suvatë antike. Bojërat  e shqitura  zbulojnë shijen e parardhësit. Bien erë  dru, të kalbur. Lulet  s’dinë të çelin  më … as pranvera  nuk mjafton.

Prap, besoj se mjafton një tregim  i pasaktë, një thashethem plakash, qe ti jepte përsëri … lavdi, dritë, ngjyrë. Sikur për një çast  të fundit. Duke çelur  portën, duke çelur histori të ndërlikuara dashurie, ndarje, ikje, rinie. Projekte madhështore, frika, luftëra, premtime dhe fjalë miqësie… të cilat  si shi rreshqitën në fund  të kalldrëmit përgjithmonë.

Tek Liqeni

Tek Liqeni të gjithë shkojmë. Të gjithë ndihemi në natyrë  pa prekur  egërsinë e natyrës. Ndihemi  të lirë, në këtë kapsulë të  gjelbërt. Ka familje  tek Liqeni,  shitës ambulant, të çmendur, artistë rrugësh, sportdashës. Liqeni është i të dashuruarve,  familjeve  të reja, studenteve me kitarë. Të gjithë, të rinj e të vjetër përçapen, ecin, vrapojnë, rrëshqasin me patina  … drejt  së gjelbres. E gjelbra  që mbijeton na tërheq. Ne e shtyejmë, ajo  hakmerret  ëmbël me varësinë që kemi ndaj saj.

E na bën të endemi rreth e rreth  liqenit  në dihatje  për oksigjen, duke  lypur  gjelbërim.

Peshkatarët e perlave 

Peshkatarët e perlave nata  e fundit mbrëmë. Ishte një festë e bukur  për sytë.

Muzika e ndjeshme romantike e kompozitorit Bizet më shënoi  edhe një herë shpirtin.

Vepër e plotë, në levizje. Balet, aktrim, orkestër, këngëtarë,  kori, veshjet, koreografia… çdo gjë më emocionoi. 

Isha kaq afër sa nuk shijova  veç spektaklin por edhe emocionin tek fytyra e vetë balerinëve, të orkestres.  Tensionin, bulzat  e lodhjes, vemendjen, përkushtimin e orkestres. Dallova shijimin e tyre ndersa merrnin  pjesë  në këtë  mekanizëm  magjepseses. 

Ngjyrat e skenes  më ngopen  sytë. Shkëlqimin, rrëzëllitjen  e veshjeve, makjazhin … të gjitha  këto  më çuan në vendin  e preferuar … Ëndrra.

Armando  Likaj

Gerard Akoka 

Inva Mula 

Mos kurseni për artin. Hani  më pak,  vishuni  më  lirë.

Ushqeni  shpirtin…

Përvoja e shijes

Ekziston një mënyrë për të udhëtuar. Një mënyrë për të shijuar gjëra të reja. Ngjyra frymëzuese, aroma të panjohura, është ushqimi. Të provosh ushqime  të reja besoj se ndikon  tek mendja jonë. Na hap horizonte, na çliron  nga zakonet e përditshme. Trondit  pak qiellzën e nëmur  nga gjella  e mërzitshme. Kam vënë re se njerëzit që nuk janë të hapur  në ushqim  … janë disi  të mbyllur  në mendje. Kapen  pas një shijeje dhe nuk e lëshojnë.

Kam provuar  ushqimin  Indian. Ishte përvojë intense  shijeje. Mu duk sikur brenda gojës  pati një festë  me fishekzjarrë!  Aromat, erzat, ngjyrat, konsistenca  … dhe enët më çuan  larg  në  ëndrra të ngjyrosura.

Bota jonë nuk është e vetmja, nuk është  më e keqja as më e mira. Bota jonë e vogël duhet  të hapë dritare  sado të vogla që  të futet dritë.

Me siguri do të kthehem te Chakra jonë.

Një restorant  i lezetshëm, ku mund të hash  me qejf  dhe të kapërdish  një kapsulë Indie. Website  i tyre Chakra jonë  ka shpjegime  të kënaqshme  për ushqimin  që serviret.

Ushqimi  bëhet  pjesë  e jona  … nëse ne jemi  çka  hamë, unë po ndihem  pak indiane. Chakra jonë shumë faleminderit!

Një ditë me mua 

Udhëtim fotografik – Galeria e Arteve

Kalova çaste  të bukura midis  ngjyrave të Qamil Grezdës.

Piktori  gjakovar  i diplomuar në Itali.

Nuk mund të komentoj  shumë pasi nuk kam kompetencë. Do t’ju tregoj veç atë  që ndjeva.

Dhembje  të fshehura, poshtë  ngjyrave  gënjeshtare me maturi  dhe talent. Peizazhe  tepër të ëmbla për të qënë të vërteta. Vallë  të ketë  qenë realiteti  apo ëndrra e tij?

Portretet  më ngelën  në mendje. Të fuqishme … atje mu duk sikur pashë shpirtin  e artistit  nëpërmjet  tipareve  të personit.

Nuk ka nevojë për ngjyra  për  të parë  ngjyrat.

Kohë  e fituar gjithmonë në Galeri. Atje njeh  Artin  dhe njeriun.

A mbahet qeni në shtëpi? 

Në momentin  që Perla hyri në jetën  tonë na ra një  shi këshillash në kokë. 

Qeni nuk mbahet, qeni nuk mbahet në shtëpi,  qeni mban erë  tërci -vërci  … madje se fundmi më thanë  se paska  energji  negative. 

Mirë, bëra  ca kërkime, që në lashtësi pothuajse në të gjitha kulturat  e zhvilluara  mbaheshin  kafshë veç  për shoqeri. Madje këto ishin nganjëherë  kafshë  që sot nuk mund të quhen  shtëpiakë. Më vone mësojmë dhe nga historia  e përcjellur nga pikturat se shpesh edhe në Evropë  paraqiten  njerëz  zakonisht  të një farë shtrese  sociale me kafshen  e tyre  të preferuar. Vet fjala  “kafshë  shtëpiake” na sugjeron  zgjidhjen  logjike. 

Normal mbajtja  e një kafshe  kërkon  disa përgjegjësi dhe përkujdesje.  Gjithsecili nga ne duhet  patjetër të mendohet para se ta marrë. Të jetë  i vetëdijshëm se duhet çuar tek veterineri  dhe të bëjë vaksinat. Gjithashtu të jetë i sigurt se nuk ka alergji  apo probleme  të tjera  që bien ndesh me shendetin. Mbitëgjitha t’i dojë.  Kafshët  nuk janë orendi  apo lodra. Prandaj nëse nuk mund ta marrësh  përsiper  mos merr më mirë ose merr një peshk. 

Qeni ka nevojë për një farë  lloj  stervitje. Për vete nuk kam qejf  ta ekzagjeroj  pasi dua që Perla  të mbetet  sa më shumë  qen të jetë e mundur. Shtëpia  ka gjithmonë  levizje, shapka  dhe lodra të saj  verdall. Viti  i  parë është  i vështirë. Por a nuk është  njësoj me njerëzit? 

Dashuria  që të fal qeni  është  veç  një shtesë  e mirë  jetës.  Unë jam bërë pak më e mirë që kur Perla është me mua. 

Po, për mua qeni mbahet  në shtëpi.