Zejtarët e Tiranës II

Para ca kohësh gjeta këtë oaz bukurie në Tiranë. Gjeta se disa kanë aftësinë për të punuar me fijet ëndrrave.

Foto nga profili Emanuelatelier

Atelieri që mu desh ta kërkoja me ngulm pasi isha shumë kurioze ta shihja, kishte ngjyrat e ëndrrave të mia.

Foto nga profili Emanuelatelier

Një vend krijimtarie dhe ndjenjash të mira ku çdo gjë është e tjerrur me fillin e dashurisë. Një derë që të çon jashtë dhe brenda në të njëjtën kohë. Jashtë realitetit dhe brenda shpirtit.

Quhet Emanuelatelier

Foto nga profili Emanuelatelier

Atje qepen dëshirat, dhe mund të veshesh përrallën dhe të ndihesh zanë, najadë, shtojzovalle zgjidhe vet!

Atje ti bëhesh kanavacë artisti.

Advertisements

Hapa sirtarin

Jam e kënaqur që di të ëndërroj kaq bukur sa realiteti bëhet gati i pabesueshëm…

Jam e kënaqur që sirtari i mbyllur prej kohësh u hap dhe çelësin lumturisht e humba. Kështu që tani ëndrrat janë kështu, të gjitha të hapura. Të shpalosura. Duhet të duket si një libër përrallash ma do mendja.

Jam e kënaqur se po shndërroj ëndrrat në synime. Po marr secilën dëshirë në shqyrtim dhe për çudi shoh se asgjë nuk është tërësisht e pamundur.

Nxorra ëndrrat një nga një. Ato që ishin venitur i pikturova sërish. Të rejave u dhashë përparësi … hartova një plan.

Në sirtar nuk ka më asnjë ëndërr … Kam vetëm plane, nëse nuk funksionojnë… kam planin B.

Ndërkohë, këtu dua t’ju tregoj se si një tabelë vizive mund t’ju ndihmojë të shndërroni ëndrrat në synime. Ky është thjesht një shembull. E kam bërë me Canva, nga celulari apo pc. Por mund ta bësh edhe me letra, të shkruara dhe kolazhe. Rëndësi ka që ta mbash para syve me synimet e tua. Mjafton të kërkosh në Google për #visionboards!

Mund ta bësh për çdo gjë që dëshiron të arrish në jetë, arritjet shpirtërore, profesionale, shkollore, udhëtimet. Mjafton të shkruash dëshirën dhe si do punosh që ta arrish. Unë mbaj timen në celular dhe herë pas here e shoh që të frymëzohem të bëj hapat drejt “ëndrrës”.

Nëse doni të dini më shumë më shkruani!

Më gjeni edhe në Instagram Hajdeseflasim

O ma, dua qen!

Më habit sa shumë blejnë njerëzit. Më shumë akoma prindërit, që ankohen se s’kanë lekë. Mbushin karrocat me lodra të ngjyrosura dhe erëkeqe. Kalon karta e kreditit dhe zbrazet në heshtje.

Heshtje, edhe kjo blihet në qendrat tregtare. Ia zënë fytin fëmijëve me lëpirëse të ngjyrosura helm-ëmbël. Ta mbyllin gojën. Heshtje blejnë.

Fëmijët në të vërtetë nuk duan lodra as lëpirëse. Duan zhurmë, rrëmujë, duan të bëhen pis, të bërtasin e të lozin. Nuk duan gjëra me ngjyra, duan të ngjyrosin vetë.

Dashuria, edhe kjo blihet. Blejnë arushë pellushi që ti përkdhelin e ti përqafojnë. Fëmijët në të vërtetë duan qenë e mace që ti duan, duan zogj, breshka e peshq.

Por jo, na duhet heshtja, na duhet shtëpia farmaci, na duhen muret e bardha. Janë gati të blejnë lodra toksike që të mbyllen në dhomë e të heshtin…e jo një kotele që sjell jetë në familje.

Heshtja është e pastër, nuk lë qime vërdallë dhe nuk miaullin. Heshtja leverdis edhe nëse i bie më shtrenjtë.

Mos dhuro heshtje, merr një kafshë shtëpiake.

Një ditë të bukur shiu

Shi bie në Tiranë, thotë dhe kënga.

Ishte një kohë kur shiu më mërziste shumë dhe më prishte humorin. Ndoshta sepse ishte koha kur s’kisha gjë tjetër që të më mërziste… ç’budallaqe!

Kisha përreth njerëz që ndikoheshin po ashtu nga moti. Disa mjerisht, vërtet ndikohen dhe nuk i gjykoj, por për vete vendosa të ndryshoja.

Në rradhë të parë sepse nëse sa herë të binte shi do qëndroja turinjvarur, duke jetuar në Tiranë, turinjt e mia do kishin kaluar kufirin. Nuk më dukej ide e mirë. Nuk duroja dot faktin se moti mund të më kishte në dorë.

Një ditë “të bukur shiu” i thash vetes: Mjaft, sot shiu le të bjerë e mos u ndjej! Le të lagë, le të shplajë, le të bëjë ç’të dojë. Nuk mund të fajësoj shiun për çdo gjë. Vërtet më dhemb koka kur bie shi, por fajin e ka migrena jo shiu. Si pra, nëse qenke me nerva e paska fajin shiu?

Ditën që fillova të “doja” shiun fillova të pranoja se është tepër e leverdishme dhe e poshtër të fajësojmë motin kur në fakt s’ka lidhje fare. Fillova të kuptoja se shpesh ankohesha kot. Se nuk mbaja përgjegjësi për qëndrimet e mia. Se isha kaq naive sa e lija në dorë të rastësisë humorin dhe suksesin e ditës.

Mora qëndrim. Vendosa me vetëdije të mos pranoja mendimin se shiu sjell mërzi. Përkundrazi atë dite dola jashtë pa çadër dhe e lashë veten të lagesha. Shiu mu duk sikur më këndoi këngë. Më puthi, më përkdheli, më zbukuroi. E lagur dhe e qeshur u ktheva e ndryshuar.

Që nga ajo ditë u ndjeva më mirë. Ditët e këqija u pakësuan. Shikoja me keqardhje njerëzit që akoma varnin turinjt në vend se të hapnin çadrën e të dilnin.

Nuk varet gjë nga moti, as nga njerëzit që të rrethojnë, veten e ke në dorë ti. Unë e harroj nganjëherë, por shiu ma kujton.

Nuk ka kohë të keqe dhe të mirë, ka qëndrim të keq e të mirë.

Bie shi hap çadrën, je i mërzitur hap mendjen.

Sa i dua lulet…

Pse duhet të mbajmë lule?

Nëse jeton në qytet të kesh lule është jetike. Kontakti me natyrën, me dheun, me gjethet, janë domëthënëse kundër stresit. Madje disa bimë janë të këshilluara të mbahen në shtëpi. Dhe janë shpesh më të zakonshmet dhe të thjeshta për ti mbajtur.

Nuk është vetëm e shëndetshme por edhe qetësuese. Unë filloj ditën me pak minuta duke soditur lulet e mia. Mjafton një shikim prej pak sekondash për të mbushur zemrën me pak gëzim. Me zi pres ti ujis dhe të shoh surprizat e tyre të përditshme.

Fillo thjesht fare

Nëse dëshiron të kesh një qoshe në shtëpi apo në ballkon fillo me lulet që të duan! Janë disa lloj lule që pa naze rriten. Janë ato mishtore.

Mjafton të këpusësh një gjethe apo një degë dhe ato marrin jetë. Ato këputen dhe mbijnë vet rastësisht, kanë një forcë jete dalluese. Nuk duan shumë ujë, nuk duan dheun më të mirë… Avash avash duke i njohur do fillosh të dallosh nevojat e tyre, të shtosh sipas dëshirës minikopshtin tënd.

Çfarë mësova nga lulet?

Mësoj çdo ditë që jeta vazhdon. Nga çdo farë, degë e këputur ka shpresë. Ekziston elementi i vazhdimësisë në natyrë. Çdo gjë rritet, lulëzon shndërrohet, kurrë nuk shkon dëm. Mësoj se duhet durim, të presësh stinën për lulëzim. Mësova se secila ka kohën e vet, disa më delikate disa të forta. Tamam si njerëzit. Dashuria për lulet është dashuri për veten. Ndërsa i jep kohë atyre në fakt po merr kohë për vete.

Shiko këtë mrekulli të vogël!

Jeta nuk duhet të jetë e thatë, le të mbjellim dashuri.

Kam zbuluar një app interesant, nëse të pëlqejnë lulet shikoje! Shtyp linkun picturethis

“Pa qejf ” por me stil

Më pëlqen kjo shprehje “pa qejf”. A nuk është e mrekullueshme? Është një nga ato shprehjet të pakta shqipe që ka konceptin e privacitetit në të. Nëse dikush të përgjigjet “pa qejf” do të thotë se nuk po ndihet mirë fizikisht por nuk është tepër keq. Apo, është shumë keq por nuk ka dëshirë t’ia shpallë gjithë botës, praktikisht po thotë nuk dua të flas për këtë. Do të thotë edhe dhe se nuk është mirë emocionalisht, ka pasur një ditë të keqe. Ose siç më ndodh shpesh mua janë të gjitha këto bashkë! Fjala pa qejf të bën të mos ndihesh e mjerë dhe të mbulon me hir. Mbi të gjitha të shpëton nga detajet.

Një herë që kemi shpëtuar nga të tjerët, duke ikur me lezet me një – Jam pa qejf sot, të marr unë.- Duhet të bëjmë llogaritë me veten.

Njenja e fajit

Në momentin që anulojmë diçka sepse jemi sëmurë, apo pa qejf, një ndjenjë faj zakonisht nuk do të lejojë të rrimë rehat as atë ditë të shpifur me temperaturë. Fillojmë mendojmë se mund të kishim duruar, çfarë do të mendojnë të tjerët? Mendojmë për të gjitha gjërat nuk do të arrijmë të bëjmë.

Mentaliteti i dhembjes

Shtrihemi ndoshta pa menduar dhe presim shërimin në mëshirë të fatit. E vetmja gjë ndoshta, pijmë një qetësues. Sigurisht që duhet të mësojmë të bëjmë diçka për t’ia lehtësuar vetes dhembjen. Sikur thjesht mendërisht.

Nuk ka pse të jesh mjeran vetëm se je pa qejf. – artikull i mëparshëm

Nëse je shumë keq, kujdesu vërtet për veten. Duke u vizituar tek doktori, apo thirrur një person të dashur. Nëse është diçka kalimtare nuk është nevoja të bluash mendime negative për veten. Është veç një ditë, do të kalojë. Gjumi, mjekimet e duhura dhe pak humor bëjnë mrekullira. Shijoje ditën tënde. Mund të mbarosh me në fund atë romanin që ke lënë gjysëm, mund të shohësh video gazmore, apo të dehesh me luksin e gjumit. Pij çaj dhe shijoje jetën edhe “pa qejf”.

Pa qejf por me stil …

Ngadal dhe ndryshe

Prej vitesh jam e fiksuar me lindjen. Më pëlqen arti, kultura, ushqimi, mençuria. Me anë të ushqimit mund të udhëtojmë larg.

Ushqimi kinez shijohet me çaj. Ai përgatit stomakun për pikantet dhe të ëmblat. Ai përgatit dhe atmosferën për bisedë.

Të hash me shkopat pastaj … nëse di do të shijosh gjithçka më mirë. Ato të detyrojnë të ngadalsojnë ritmin dhe përmasat kafshatës. Nëse nuk di, puna e madhe do shkrihesh së qeshuri duke mësuar. Të paktën do të jesh zbavitës.

Ngadal dhe ndryshe ha dhe ngadal dhe ndryshe jeto!

Tek restoranti Oriental City

Pse e dua të hënën?

Nga të gjitha ditët e javës unë preferoj të hënën. Madje do thosha se nuk më pëlqen shumë e diela.

E dua të hënën sepse është dita e parë. E hëna ka emocionin e nisjes. Përmban frymëzimin e së ardhmës.

Më pëlqen sepse i rikthehesh punës. A ke menduar ndonjëherë sa fatlum je nëse e ke një punë? E hëna të jep shansin të rifillosh nga e para, ti japësh vetes mundësi të reja.

E hëna është e bukur dhe kur nuk je në punë, se mjerisht edhe kjo ndodh. A ke menduar sa fatlum je të shijosh pushimin kur të gjithë janë në punë? Lokale, rrugët, stolat janë të gjitha për ty ashtu sikur dhe plazhi?

Një arsye tjetër pse e dua të hënën është se kam frikë nga e diela. E diela mbivlerësohet dhe më fut ankthin se duhet patjetër të kënaqësh… Kur në fakt unë nuk dua të pres të dielën.

E hëna është dita ime. Dita e motivimit. Dita kur fillojnë programet dhe synimet.

E hëna dita ime.

Rreth liqenit

Fëmijë që shprehen si pleq, pleq që sillen si të papjekur. Gra që shajnë me fjalor burgaxhinsh, burra që heshtin si nuse me duvak. Të rinj të lodhur pa e nisur jetën, të vjetër pa përvojë. Endemi vërdall liqenit. Disa të zbrazur nga dështimi, të tjerë të mbushur nga zëmërimi. Një kitarist i dehur bërtet me bindje se këndon ndërsa dy djem liceu i bien violinçelës të turpshëm.

Unë e çuditur po aq sa e çuditshme. Endem si të gjithë rreth këtij liqenit.

Visit at Bunk’Art

Are you visiting Albania? Or just wandering the Balkans? If so, you must be a special traveller and one of a kind tourist. You must be searching not only bragging beautiful picture to show off, but you might be searching also new experiences and human history. Treat yourself with a wonderful visit at BUNK’ART.

I liked it very much. You will visit the huge Bunker, internally is displayed the historical museum. A complete overview of Albanian History. A jump in time. Glimpses of the regime time are displayed to see how everyday life was. Is intense and takes at least a couple of hours. Is educational and informative. Great for groups and family. Is the perfect place to visit in our Mediterranean hot summer, you will be refreshed! Bring a cardigan with you is cold down there!

You can ask at the entrance for different options of tickets and tours! Ask the amazing staff there!

Please visit their site! BUNK’ART