Lufta e ankesës

E njihni? Unë po. Është beteja që shpesh dëgjon midis dy njerëzve që duan të bëjnë sikur po interesohen për njeri-tjetrin. Njëri hedh, tjetri pret. Njëri ankohet, tjetri duhet të shtojë të paktën një ankesë, që të fitojë. I pari vazhdon e tjetri, duhet t’ia kalojë. Derisa sfilitet njëri. Derisa njëri duhet të ndihet keq se nuk qenka dhe aq keq. Çfarë fitohet? Fitohet një ndjesi e habitshme krenarie e mbuluar me viktimizëm. E mira nuk ka fund por as e keqja. Prandaj ia vlen apo jo të luftosh.? Sa të kërkosh të mirat më mirë të mburresh me të këqijat. E pra, e si të jetë tjetri më i sëmur se unë, uh po halle? Halle kam unë më shumë.

Ushqehemi me shijen e ëmbël të dhembjeve të vogla të jetës, sikur na bëjnë të ndihemi më të mirë. Sikur meritojmë më shumë. E luftojmë të gjithë këtë betejë, është e pashmangshme. Qenka njerëzore. Kur e luaj këtë lojë më vjen të qesh se e di që kam më pak halle se ty por se si ti rrotulloj fjalët dhe fitoj. E ti ikën i zi sikur nuk ke halle, i zhgënjyer. Disa e duan hallin më shumë se vet jeta. Disave u duhet halli. Sepse çfarë do të ishte jeta e tyre nëse nuk do të kishin një gjë për tu qarë?

Unë dua të humbas luftën e ankesës, më mirë po tërhiqem. Nuk sua të luaj më. Kur jam keq, më mirë nuk po ia them njeriut. E lë të kujtojnë se jam mirë. Se edhe të jesh mirë nuk është faj apo jo? Se kur vuan ia vlen të shijosh çfarë të mbetet. Mua më mbetet ta marr veten me të mirat se sa të rri e të të mbush mendjen njerëzve.

Unë do të ndez qirinjtë, do bëj një dush e do të dëgjoj muzikë, mbase dhe do të kërcej. Unë dhe hallet e mia! Se mund të jem e mirë edhe kështu. Mund të jem e mirë edhe pa dukur fatëkeqe. E po pata një hall, sa të luftoj kot …më mirë po e zgjidh.

candles-pixabay

Advertisements

Dalim

E ku do shkojmë? – Është pyejtja që vijon ftesës -Dalim?

Po, sepse paskemi nevojë të dimë për fije e për pe itinerarin e përcaktuar. Kemi nevojë të dimë se do të dalim për të hyrë prap diku. Kemi nevojë të jemi nën kontroll të çdo çasti në jetë. Dal prandaj vetëm veç për të ecur. Vërdall. Me hap të ngadaltë. Shijoj hapin tim. Dëgjoj zhurmat e qytetit, zërat, boritë. Ndjej shijen e smogut helmues, aromën e ëmbëltores. Shoh ngjyrat e vitrinave, qentë me pronarët, pleqtë që luajnë domino. Shoh çdo gjë si për herë të parë. I lë këmbët të lira, të më çojnë ku të duan. Pa qëllim. Pa qëllim, pa vrapuar, pa pasur një orar, pa ndjerë presion. Krejtësisht në dorë të rastësisë.

Sahati-Hajdeseflasim
Si sahat me shigjetat mbrapsht. Sahat i prishur jam. Çastet më duken përjetësi.

Në foto Sahati i Tiranës

Si sahat me shigjetat mbrapsht. Sahat i prishur jam. Çastet më duken përjetësi.

Sahati-Hajdeseflasim
Më pëlqen të humb kohë, se koha humbur më bën të fitoj.

Më pëlqen të humb kohë, se koha humbur më bën të fitoj.

Lodrat- Hajdeseflasim
Më pëlqen të endem, kundër kohës.

Në foto Sheshi Skënderbej

Më pëlqen të endem, kundër kohës.

Pictures by Hajdeseflasim

Një çast dashurie

Në kafe, në qendër, plot me të rinj e njerëz qyteti nuk kish se si të mos vija re këtë nënë. Në çast prania e saj stononte me atë ambient modern dhe muzika pop në sfond. Shikimi kalon te shoqëruesi i saj, nipi. I riu fliste me gjyshen si shoqe, teksa i hidhte sheqerin në filxhan. Në vend se të ishte stonim, ishte harmoni. Veç duke i parë ndërsa pinin kafe mësova tepër gjëra. Mu rrit në pak minuta respekti për atë djalë të panjohur. Disa me turp i fshehin pleqtë e tyre. Të tjerë kujtohen vetëm kur marrin lekë … ose tepër vonë. Ky djalë ka marrë një kafe dhe këmbyer dy fjalë. Mendoj se dha më shumë se ç’mendon. Një çast dashurie që ka për t’ia lehtësuar dhembjet. I dha vetes një çast paqeje, dhe mua mësim jete.

Një çast dashurieTek Mulliri i vjetër

Në autobus – Dehje 

Gjithë ai burrë lëshonte era raki. I skuqur, sytë e fryra, i enjtur. Më mori  lekët, nuk më ktheu kusur. U kujtua pas disa minutash u kthye … po bileta hiç. Heshta. Nuk mund të merresha me të. Alkoli nëpër damarë i kishte dhënë një të drejtë të heshtur për të bërë çfarë të donte. Disa njerëz nënqeshnin, ulnin  kokën, e ç’të bëjnë tjetër. Rakisë i hapet rrugë. Duhet marrë me të mira. I transformon njerëzit në një estradë që për të qeshur  mua nuk më bën. Çudi që pijaneci ka një vend gati folklorik në sytë e popullit.

Krijohet një justifikim injorant se i dehuri mund të shkelë ligjin, mund shkelë njerëzit përreth, mund të rrahë gruan, mund të harxhojë paratë kot. Dhe e gjithë kjo nën një hije  gazmore të urryeshme.

Keq më erdhi. Për të? Jo për ne. Për atë xhaxha me republikë që iu revoltuan zorrët kur s’desh më dha kusurin. Për atë djalin xhentil që më bëri me shenjë si për të thënë “është tapë … mos u ndjej”. Më erdhi keq për atë grua me të cilën ky fliste përçart. Më erdhi  keq për veten që mu desh të duroja aromën e rëndë të një realiteti të shpifur.

Ku i dehuri mjerisht bënka ligjin dhe ne duhet edhe të qeshim.

Picture by Pixabay

Në autobus – Kapedane

Isha në humor  të mirë. Hipa, ishte kaq plot sa duhet të zbrisje  që të zbriste  tjetri … me shpresë se do hipje  përsëri. Zakonisht  pres autobusin tjetër por siç  thash  isha në humor  të mirë. Fatorinoja ishte tym. Përpiqej  të vinte ne vijë “masën” njerëzore … masa që  si brum  krijohet  në  autobus. Bëhemi  të gjithë një. Fermentojmë. Fatorinoja iku nga cepi  i shoferit. Dallova zërat  që bëheshin  gjithmonë  e më të lartë. Plasi sherri midis tyre. Shoferi ndaloi  autobusin. Refuzonte  të ecte. U duk sikur  nuk po mbante  më. I stresuar, i lodhur, i mërzitur  nga sherri  me fatorinon. Fatorinoja qëndronte edhe ai acaruar dhe i  stresuar.  Disa pasagjerë donin të zbrisnin dhe i binin xhamave.

Zëri i një gruaje  u ngrit më lart akoma. Qortoi fatorinon që po shante përgjithësisht pasagjerët me epitete paragjykuese. Qortoi  shoferin  dhe i  kujtoi  përgjegjësinë e tij. Zëri  i saj i  fortë dëgjohej  deri në fund, ku isha unë. Nuk mu prish humori  hiç, madje u kënaqa. Dy cubat  që deri pak para  hidheshin  si gjela,  heshtën. Motorri  u rindez  me qetësi … Gruaja shqiptare  kapedane!

Muri i Berlinit 

A e dini  se në Tiranë  është  një pjesë  e murit  të Berlinit? Muri u ndërtua më 1961  dhe u shemb më 1989. Më pëlqejnë muret … e shembura.

E shoh murin përfaqëson lirinë.

Muri i Berlinit - Hajdeseflasim
Më pëkqejnë muret… të shembura

E shoh murin… kujtoj muret e mia. Muret  që çdo ditë ndërtoj, që rregullisht  mirëmbaj. Frika, paragjykimi, kufizimi, pesimizmi, nënvlerësimi. Mure gjithnjë e më të larta. Më të pakapërcyeshme. Mure që kur mi shemb ndokush të më çlirojë, i rindërtoj me vrap që të mos më shijojë liria. Po, se muret  e betonit u shembkan kollaj e copa-copa u bënkan, sa na e sollën  një çik dhe këtu.  Po të miat, të tuat  vështirë  të rrëzohen.

Sot 1989a nuk është, nuk jam as në Berlin. Po murit  tim  i erdhi fundi.  Do ta rrëzoj e kurrë më mos ta ndërtoj.

Bukë e Art

Recitalin Opera Soul, do ta quaja vepër bamirësie. Po, bamirësi ndaj  shpirtrave  të zhuritur  nga e përditshmja  e zymtë. Bamirësi ndaj  atyre  që  lypin  bukuri, kulturë, art  të mirëfilltë. Unë, lypse, u kënaqa  me bujarinë  e Artistëve  të cilët  na e bëjnë  me të ëmbël varfërinë, më poetike  lodhjen.

Vikena Kamenica  – Mexosoprano

Lindita Kotorri – Piano

Nikolla Kondakçi – Violin 

E veçantë  Vikena Kamenica, na solli  një atmosferë  të ngrohtë dhe pa komplekse. Një interpretim  sublim,  i  sugjeruar, besoj pa e njohur, nga një karakter  njerëzor po aq sublim. I preferoj  mexosopranot. Pjesët e dedikuar kësaj  kategorie  kanë zakonisht  një nerv që – sipas meje- nuk duan veç zë për  ti kënduar. 

Edhe sonte  do të fle e ngopur me bukë e Art. 

Shijo pak nga shfaqja:

Vikena Kamenica e Lindita Kotorri

Vikena Kamenica e Lindita Kotorri 2

Nikolla Kondakçi e Lindita Kotorri 

Në autobus – Trishtimi

Shtypemi  dhe ngjeshemi, betohem  se nuk rri  kaq  gjatë  përqafuar  as me personin e dashur. Intimiteti deformohet. Gjendesh ngjitur me një të panjohur,  ndjen  frymën e tjetrit në qafë , mbështetesh  tek shpatulla  e tetës, e cila mirëkupton. Shkrihen qeniet  tona. Nuk kuptohet  ku fillon  shpirti im  e ku mbaron i tjetrit.
Një nënë nga fshati mban një torbë të rëndë me shishe qumështi.  Fle, koka i lëkundet  rregullisht. Sa herë  frenon  mjeti, zgurdullon  sytë e më pas kthehet  ëmbël  në gjumë. Frenon  autobusi edhe një herë, e kësaj  rradhe unë bie tek torba  e qumështit. Ndjej lëngun  që tundet  e them me vete  – u bë gjalp -. I kërkoj falje  dhe nëna  hap zemrën. Më tregon  gjithë ditën e saj.

Ajo nuk ishte nënë, ishte më pak se 50 vjeçe. Ishte çuar në 3 që të milte lopët, të mbaronte punët, t’arrinte  në Tiranë. Në Tiranë e kapën policët dhe e kthyen. Nuk kishte  shitur asgjë. Ishte tmerrsisht e lodhur. Tmerrsisht e lodhur. E dëgjova, nuk dija çfarë të thoja, nuk dija çfarë  të thoja.

Stacioni im. E përshëndes. Ajo më sheh e thotë – Na iku jeta kot – mbyll  sytë  prap që të flinte.

Zbrita.  Kisha grumbulluar gjithë  trishtimin  e saj. Torba  e saj e pashitur më mbeti  mua në zemër.

Koncerti i Ansamblit Popullor 

Vend i vogël kjo Shqipëri, plot me ankesa  të vjetra  e të reja. Historia nuk tregohet  gjithnjë e ndershme dhe na lë ca pyetje  pezull. Luftëra dhe beteja ku të humburit ngelen njerëzit.  Ngritje  dhe rënie, po e dini cila është  fitorja?

Fitorja janë po njerëzit.  Pikërisht  të humburit mbartin  fitoren, Artin. Ansambli Popullor Shqiptar është  përfaqësuesi i mbijetëses së kulturës  shqiptare. Herë i mbytur, herë i trembur, herë  i lodhur, herë i shndritshëm, herë me çmime, herë i paçmuar. Ama vazhdon. Kjo kulturë  shumëngjyrëshe e cila vjen nga malet, nga deti, nga lëndinat  dhe kodrinat, nga dashuria.

Arti popullor i shtrenjtë, që mbart  vlera, kujtime, gojëdhëna dhe histori. Një histori më e sinqertë ndonëse shumë e zbukuruar  nga muzika, vallet dhe koreografia. Një fitore  e vërtetë Ansambli Popullor Shqiptar, fitore vit pas viti… ku pavarësisht  rrjedhës së ngjarjeve  na jep më të mirën. Nëse në historinë  e betejave  humbasim  gjithmonë diçka,  me artin  fitojmë  më shumë.

Ja disa moment të vjedhura … kliko  videot

Ansambli Popullor Shqiptar – 60 Vjetori Violinist

Ansambli Popullor Shqiptar – 60 Vjetori Valle 

Ansambli Popullor Shqiptar – 60 Vjetori Valle

Ansambli Popullor Shqiptar – 60 Vjetori Kori

 Ansambli Popullor Shqiptar – 60 Vjetori Valle 2

Ansambli Popullor Shqiptar – 60 Vjetori Këngë 

Gërmadha 

Midis pallatesh të reja, vila pasanikësh…mbetet gërmadha groteske e një bote që pak kujtojnë dhe shumë duan të harrojnë. Mbetet atje …e rrethuar nga projekte të reja…por asnjë s’paska guximin ta hedhë poshtë.

Nuk dua të  shoh  më  gërmadha…as ato  të  zemrës sime.