Përvoja e shijes

Ekziston një menyrë për të udhëtuar. Një mënyrë për të shijuar gjëra të reja. Ngjyra frymëzuese, aroma të panjohura, është ushqimi. Të provosh ushqime  të reja besoj se ndikon  tek mendja jonë. Na hap horizonte, na çliron  nga zakonet e përditshme. Trondit  pak qiellzen e nëmur  nga gjella  e mërzitshme. Kam vënë re se njerëzit që nuk janë të hapur  në ushqim  … janë disi  të mbyllur  në mendje. Kapen  pas një shije  dhe nuk e lëshojnë.

Kam provuar  ushqimin  Indian. Ishte përvojë intense  shije. Mu duk sikur brenda gojës  pati një festë  me fishekzjarr!  Aromat, erzat, ngjyrat, konsistenca  … dhe enet më çuan  larg  në  ëndrra të ngjyrosura.

Bota jonë nuk është e vetmja, nuk është  më e keqja as më e mira. Bota jonë e vogël duhet  të hap dritare  sa do të vogla që  të futet dritë.

Me siguri do të kthehem tek Chakra jonë.

Një restorant  i lezetshëm, ku mund të hash  me qejf  dhe të kapërdish  një kapsul  Indie. Website  i tyre Chakra jonë  ka shpjegime  të kënaqshme  për ushqimin  që serviret.

Ushqimi  bëhet  pjesë  e jona  … nëse ne jemi  çka  hamë, unë po ndihem  pak indiane. Chakra jonë shumë faleminderit!

Advertisements

Një ditë me mua 

Udhëtim fotografik – Galeria e Arteve

Kalova çaste  të bukura midis  ngjyrave të Qamil Grezdes.

Piktori  gjakovar  i diplomuar në Itali.

Nuk mund të komentoj  shumë pasi nuk kam kompetencë. Do t’ju tregoj veç atë  që ndjeva.

Dhembje  të fshehura, poshtë  ngjyrave  gënjeshtare me maturi  dhe talent. Peisazhe  tepër të ëmbla për të qënë të vërteta. Vallë  të ketë  qënë realiteti  apo ëndrra e tij?

Portretet  më ngelën  në mendje. Të fuqishme … atje mu duk sikur pash  shpirtin  e artistit  nëpërmjet  tiparëve  të personit.

Nuk ka nevojë për ngjyra  për  të parë  ngjyrat.

Kohë  e fituar gjithmonë në Galeri. Atje njeh  Artin  dhe njeriun.

A mbahet qeni në shtëpi? 

Në momentin  që Perla hyri në jetën  tonë na ra një  shi këshillash në kokë. 

Qeni nuk mbahet, qeni nuk mbahet në shtëpi,  qeni mban erë  tërci -vërci  … madje se fundmi më thanë  se paska  energji  negative. 

Mirë, bëra  ca kërkime, që në lashtësi pothuajse në të gjitha kulturat  e zhvilluara  mbaheshin  kafshë veç  për shoqeri. Madje këto ishin nganjëherë  kafshë  që sot nuk mund të quhen  shtëpiakë. Më vone mësojmë dhe nga historia  e përcjellur nga pikturat se shpesh edhe në Evropë  paraqiten  njerëz  zakonisht  të një farë shtrese  sociale me kafshen  e tyre  të preferuar. Vet fjala  “kafshë  shtëpiake” na sugjeron  zgjidhjen  logjike. 

Normal mbajtja  e një kafshe  kërkon  disa përgjegjësi dhe përkujdesje.  Gjithsecili nga ne duhet  patjetër të mendohet para se ta marrë. Të jetë  i vetëdijshëm se duhet çuar tek veterineri  dhe të bëjë vaksinat. Gjithashtu të jetë i sigurt se nuk ka alergji  apo probleme  të tjera  që bien ndesh me shendetin. Mbitëgjitha t’i dojë.  Kafshët  nuk janë orendi  apo lodra. Prandaj nëse nuk mund ta marrësh  përsiper  mos merr më mirë ose merr një peshk. 

Qeni ka nevojë për një farë  lloj  stervitje. Për vete nuk kam qejf  ta ekzagjeroj  pasi dua që Perla  të mbetet  sa më shumë  qen të jetë e mundur. Shtëpia  ka gjithmonë  levizje, shapka  dhe lodra të saj  verdall. Viti  i  parë është  i vështirë. Por a nuk është  njësoj me njerëzit? 

Dashuria  që të fal qeni  është  veç  një shtesë  e mirë  jetës.  Unë jam bërë pak më e mirë që kur Perla është me mua. 

Po, për mua qeni mbahet  në shtëpi. 

Tek Pedonalja

Ndalu pak dhe bli diçka që është bërë nga duar të shtrenjta.

Diçka që rrjedh si gjak ndër shekujsh. Ah sa të varfër jemi, nuk kemi jo para për këto. Kemi për lloj lloj kinkalerish të rëndomtë serie. Kemi për tualete që nuk përdorim kurrë, për bizhuteri vezulluese pa vlerë. Por jo për këto…mjerisht.

Këto copa janë të të thurura me dorë në Tezgjah, Vegj. Janë të punuara në Zadrimë të Shkodres. Do ti gjeni nëpër dyqane por dhe tek Pedonalja.

20170602_115148

Punën e dorës një ditë do të vlerësohet, dhe do të pendoheni që nuk ia bletë atij shitësit ambulant tek Pedonalja. Atje do arrini të ulni pak çmimin vërtet, por jo vlerën.

20170602_115158

Kur kalon nga Pedonalja hap sytë  dhe merr një copë Zadrime në shtëpi!

Shiko videon!

Nuk kam shkruar

Nuk kisha ç’të shkruaja? Mjerisht  nuk më ndodh. Kam kaq shumë mendime  sa nuk arrij  ti vë në rradhë. Idetë e pashtershme, frymëzime dhe projekte. Kaq shumë mendime  sa të shpërthej. Sikur  plas. Ndjej gati dhimbje, ndoshta si  dhimbjet e lindjes para se të krijoj  diçka. Sikur  më mblidhen të gjitha përjetimet dhe … Nuk di ç’të bëj më parë. Atëherë  eksploroj. Po, studjoj ndonje teknik poezie si Hajku, studjoj epokat … Romanticizmin  apo Rilindjen. Lexoj, lexoj, lexoj. Çdo gjë lind poezi, muzikë, pikturë. Atëherë shetis.

Në vend të zbraz mendjen  e mbush më tepër. Idetë  marrin  jetë e fillojnë  të më bëhen  si shokët imagjinarë  të fëmijërisë. Rrugët, njerëzit  shndërrohen  në vargje dhe zhurmat  në muzikë. Muzika në qetësues.

Kur nuk shkruaj do të thotë se po plas!

#letëflasimsishoqe #Oui!Oui!

20170530_121741

Para disa javësh zbulova një butik të lezetshëm. Oui!Oui! Rrallë gjen një person që të buzëqesh në hyrje dhe kaq komunikues sa pronarja e këndshme e këtij dyqani.

Ne gra kemi nevojë që shitësja të jetë si një shoqe që na do të mirën. Një shoqe që nuk na bën të ndihemi keq për kilet e tepërta apo për dobësi, atë e dimë vet! Duam një shoqe që na bën të ndihemi të bukura! Durimi i së cilës na bën të zgjedhim diçka të bukur për vete.

20170530_121121

Tek Oui!Oui! do të gjeni ambientin e duhur për ta trajtuar veten ndryshe.

20170530_120904.jpg

Ka veshje të zgjedhura me kujdes dhe të veçanta për të gjitha shijet!

Oui!Oui! Rr. Muhamet Gjollesha

Ndiqni në Instagram: @oui.oui.shop

 

 

Në autobus

Këtë po e shkruaj si pa e menduar gjatë dhe pa ditur as pse.

Sikur autobusat mos të ishin mjaft të shpifur, të nxehtë, plot me njerëz duhet të më ndodhte dhe kjo… Vazhdoni me leximin e “Në autobus”

Tek lokali i lagjes

2015-09-13-22-07-20

I thash pronares së lokalit të më rezervonte një vend në orën shtatë të darkës. Pak kohë më përpara solla nga shtëpia disa orendi… jastëqet e shtëpisë, mbulesë, lule dhe qirinjë.

E zbukurova vendin sipas dëshirës. Habia e njerëzve nuk më shkurajoi. Sytë e njerëzve kurioz nuk  më ndalen. Vendosa lule. Mora me vete kavanozat me tyl të cilët kësaj radhe i përdora si vazo lulesh. Pronarja ishte shumë e mirë dhe më dha nja dy shandane të vogla shtesë.

Atij… i thash zbrit pije një kafe… sa të bëj darken gati. Atje kishte tashmë të porositur një aperitivë nga ana ime tek këndi i rezervuar. Do të kisha dashur të shihja fytyren e tij. Pak minuta më vonë zbrita me koshin e piknikut. Normal, isha veshur për rastin… Pronarja e lokalit më ndihmoi me pak muzikë ndërsa hyja në lokal. Ishte një çast kaq i bukur dhe romantik! Surpriza funksionoi! Ai nuk e priste fare. Pas pak erdhi kamarieri me gota Martini, që i pata porositur më parë dhe këto. Menuja ishte e thjesht, kikirika, fruta të thata, bukë të thekura të vogla dhe salcra pikante. Ishin të mira, por qëllimi nuk ishte ushqimi. Qëllimi ishim ne. U rrethuam nga hija e dashurisë sonë.

Për nja dy orë atje tek lokali i lagjes, pa shpënzuar dhe pa levizur shumë shijuam një nga mbrëmjet më të bukur të jetës sonë. Ai kënd u trasformua në një ishull.

Nuk e fsheh  të gjithë na shikonin të çuditur. E dini çfare? Nuk na interesoi fare!

Nëse do të bësh një surprizë mendo për tjetrin e jo për veten! Hiq komplekset! Ki mendjen tek detajet! Kjo dotë thotë se nuk ka rëndësi vetëm sa ha apo çfarë por dhe si. Ka rëndësi atmosfera që krijohet. Nuk vlen sa lek harxhon por sa mendje shpenzon. Kjo ndihet dhe tjetri do të mbetet i kënaqur. Fotoja sipër ju jep pak idenë e atmosferës që u krijua atë mbrëmje.

A keni provuar diçka të tillë?  Do të kisha shumë qejf të dëgjoja nga ju ç’mendoni!

Shumë faleminderit për suportin dhe  mos harroni të regjistroheni që të merrni të rejat në inboksin tuaj!

Hajdeseflasim!

Vetëm

Orkidetë më shohin, unë shoh ato.

Nuk e mund vetminë e shijoj…Mos ma qani hallin, jam mirë.

Kam hapësirë, privatësinë, kohën. Mund të mendoj, lexoj, ëndërroj. Kam luksin e fantazisë. Shtëpinë e shndërroj në fabrikë ëndrrash…

Orkidetë më shohin, unë shoh ato.

Ëndrrën e ndjek

Realiteti është i rëndë. Më rëndon frymën. Më lodh, më mpin. Ëndrrën e ndjek.

Prandaj ia vlen të hash bukë e art. Të ngopesh me fantazi. Të harrosh për një çast a dy, kasaphanën që të rrethon. Të harrosh trishtimin midis tylit dhe ngjyrave, xixave dhe fjongove.

Ëndrrën e ndjek se realiteti nuk më shkon. 

Pallati i kongreseveLiqeni i mjellmave nga Teatri i Operas dhe Baletit.