Më prit

Më prit të lutem. E di që do më presësh…

Leviz ti, shumë i zënë dukesh. Nganjëherë nuk të kuptoj se ndryshon çehre shpejt dhe dhunshëm përplasesh. I frikshëm ti, por ta di kokën dhe më ngjan mua. Errësohesh futesh në të thella. Kërkoj të thellat e tua dhe se ç’nxjerr surpriza të çuditshme. Më përgjigjesh ti, me ledhatime të ëmbla dhe me shije të kripur. Leviz ti, ndalon veç në perendim. Qetësohesh ti, atëherë kur shqetësohem unë. Më prit të lutem, e di që do më presësh.


DSCN4427


Më prit det…

Etika në rrjet 

Shpërndarja e tepërt mund të shkaktojë ca zarare apo thjesht mund të bezdis ata që i marrin. Nëse të pëlqejnë meme, gif, citata  dhe video të shkurtra përdor  rrjete  sociale  ku mund të kesh ndjekës që zgjedhin të të ndjekin e jo mesazh. Shpërndarja e këtyre në rrjet si “whatsup” mund të lodhin  marresin. Për të mos folur sa e lodh celularin! Sigurisht, mund të pyesësh … mirësjellja vlen gjithmonë!

Follow on Instagram!

Vetëm

Orkidetë më shohin, unë shoh ato.

Nuk e mund vetminë e shijoj…Mos ma qani hallin, jam mirë.

Kam hapësirë, privatësinë, kohën. Mund të mendoj, lexoj, ëndërroj. Kam luksin e fantazisë. Shtëpinë e shndërroj në fabrikë ëndrrash…

Orkidetë më shohin, unë shoh ato.

Je, do të doje të ishe, duan të jesh. 

Sa faqe ditari kam shkruar  për këtë. Kam ditarin e parë… Faqet  e bukura u mbushën me pikëpyetjet e para, me “mospërgjigjet” e para. U mbushën me ndjenjat më të ndërlikuara dhe të pa zgjidhura. Ajo që jam nuk ka përkuar  gjithmonë me atë që dukem, duhet apo dua  të jem. Lëmsh foljesh, po pikërisht atë lëmsh ndjej vazhdimisht.

Kush jam? Jam një qenie e ujëshme. Çdo  gjë kalon e duket përtej.  Marr forma të ndryshme por dhe rrëshqas nga duart. Jashtë kontureve. 

Ç’duan të jem? Një palaço që spërkat lozonjare me përkorje ujë publikut. Ajo që për të qeshur bën … kur për vete qan. Gjithmonë në rregull, brenda kontureve. . . Ujë i ngrirë.

Ç’dua të jem? Ujë, por i mirë. Dua të jem rrëke e të freskoj këdo. Prandaj dal nga konturet që të derdhem.

#letëflasimsishoqe 

Po po le të flasim! 😂 Kjo do jetë një hapësirë veç  për “shoqet”. Atëherë mendova të ndaj me ju pazarin e sotshëm. A nuk bëjnë kështu shoqet?

 Ndjeva nevojën të organizoja  pak trurin dhe thash të filloj  nga dollapi. 😊

Gjeta këto kosha  të leverdisshëm. Do ti përdor si “sirtare”. Dollapi është  pa kanate…Ndoshta  do t’jua tregoj një  ditë.

Këto kutiçka të palosshme janë fiks  për të organizuar  sende të vogla  dhe të brëndshmet … janë shumë lirë.

Këto kutia prej cope janë shumë të bukura… Pak Paris duhet gjithmonë. 😍

Kam vënë re se të vë në rregull sirtaret  më ndihmon të vë në rregull  mendimet… 😉  – Blerjet i bëra tek Jumbo

 

Ëndrrën e ndjek

Realiteti është i rëndë. Më rëndon frymën. Më lodh, më mpin. Ëndrrën e ndjek.

Prandaj ia vlen të hash bukë e art. Të ngopesh me fantazi. Të harrosh për një çast a dy, kasaphanën që të rrethon. Të harrosh trishtimin midis tylit dhe ngjyrave, xixave dhe fjongove.

Ëndrrën e ndjek se realiteti nuk më shkon. 

Pallati i kongreseveLiqeni i mjellmave nga Teatri i Operas dhe Baletit.

Mënëfund mësova 

… se nuk mund të varet lumturia ime nga të tjeret. Jo, as nga humori i ndryshueshëm  i tyre. Nuk ndryshon jeta ime nëse miqtë që kam nuk bëhen të gjallë  a nuk mund të jenë dot me mua. Nëse ata që kam pranë  nuk janë kurrë të kënaqur. Mësova se jam unë përgjegjëse  nëse jam apo jo e lumtur.  Situatat ideale nuk ekzistojnë  ka gjithmonë diçka që nuk shkon.  Por kjo nuk duhet të më ndal të jem e kënaqur. Njerëzit  që na rrethojnë  janë shetitës në oborrin tonë. Por lulet çelin veç nëse ne i mbjellim…dhe asnjë s’ka të drejtë ti shkulë. Mësova se unë jam e vetmja  përgjegjëse  të lumturisë  sime.