Bukë dhe Art

Të gjithë duan të ikin. Të gjithë të lodhur kërkojnë  prehje diku… larg. Largohen disa me pushime dhe kthehen në këtë tokë si të burgosurit pas lejes. Kush në Amerikë, kush në shtetet fqinje, vazhdon  kurbeti, më pak i egër… kush për shkollë,  kush martohet, ca me hile e ca pa hile.

Ankohen njerëzit, nuk ia dalim, nuk mundemi… këtu nuk rrihet. Mërziten njerëzit, këtu nuk ke çfarë bën, thonë. E ndoshta po … them… Qenkam unë e vetmja që do të ngelet këtu? E vetmja budallaqe. Kanë të drejtë, a nuk do të doja dhe unë të jetoja në një vend Evropian? E ndoshta po …. them … Sigurisht.

I hedh hapat drejt Sheshit Skënderbe, do shkoj tek Muzeu. Atje mblidhen  njerëzit që duan ajër, që duan jetën. Atje pres të hyj te Koncerti Recital Opera Soul.

Recitali? Një mrekulli vjeshte. Vjeshta po bëhet stina ime e preferuar.

Simona Karafili

Ardita Bufaj

Bashkë me tenorin  Denis Skura dhe balerinët Adela Muçollari, Anxhelo Muçollari.

U ktheva në shtëpi e lumtur. Gjithashtu mu sqaruan  mendimet.  Unë mund  të gjej  gjëra  për të bërë. Mund  të jetosh  plot  pasion e ngjyra. Ata që nuk jetojnë me pasion  këtu … Nuk do e gjejnë dot asgjëkundi.  Në çdo cep  të botës  … mund  të gjesh  bukë e Art!

Shiko shfaqjen e Adela Muçollarit dhe Simona Karafilit, shtyp emrat me link!

Advertisements

Shetitje në Korçë

Disa shtëpi heshtin ka ca kohë, bien të lodhura, syrrëzuara. Copë-copë bien tullat, suvatë antike. Bojërat  e shqitura  zbulojnë shijen e parardhësit. Bien erë  dru, të kalbur. Lulet  s’dinë të çelin  më … as pranvera  nuk mjafton.

Prap, besoj se mjafton një tregim  i pasaktë, një thashethem plakash, qe ti jepte përsëri … lavdi, dritë, ngjyrë. Sikur për një çast  të fundit. Duke çelur  portën, duke çelur histori të ndërlikuara dashurie, ndarje, ikje, rinie. Projekte madhështore, frika, luftëra, premtime dhe fjalë miqësie… të cilat  si shi rreshqitën në fund  të kalldrëmit përgjithmonë.

Tek Liqeni

Tek Liqeni të gjithë shkojmë. Të gjithë ndihemi në natyrë  pa prekur  egërsinë e natyrës. Ndihemi  të lirë, në këtë kapsulë të  gjelbërt. Ka familje  tek Liqeni,  shitës ambulant, të çmendur, artistë rrugësh, sportdashës. Liqeni është i të dashuruarve,  familjeve  të reja, studenteve me kitarë. Të gjithë, të rinj e të vjetër përçapen, ecin, vrapojnë, rrëshqasin me patina  … drejt  së gjelbres. E gjelbra  që mbijeton na tërheq. Ne e shtyejmë, ajo  hakmerret  ëmbël me varësinë që kemi ndaj saj.

E na bën të endemi rreth e rreth  liqenit  në dihatje  për oksigjen, duke  lypur  gjelbërim.

Një ditë me mua 

Udhëtim fotografik – Galeria e Arteve

Kalova çaste  të bukura midis  ngjyrave të Qamil Grezdës.

Piktori  gjakovar  i diplomuar në Itali.

Nuk mund të komentoj  shumë pasi nuk kam kompetencë. Do t’ju tregoj veç atë  që ndjeva.

Dhembje  të fshehura, poshtë  ngjyrave  gënjeshtare me maturi  dhe talent. Peizazhe  tepër të ëmbla për të qënë të vërteta. Vallë  të ketë  qenë realiteti  apo ëndrra e tij?

Portretet  më ngelën  në mendje. Të fuqishme … atje mu duk sikur pashë shpirtin  e artistit  nëpërmjet  tipareve  të personit.

Nuk ka nevojë për ngjyra  për  të parë  ngjyrat.

Kohë  e fituar gjithmonë në Galeri. Atje njeh  Artin  dhe njeriun.

A mbahet qeni në shtëpi? 

Në momentin  që Perla hyri në jetën  tonë na ra një  shi këshillash në kokë. 

Qeni nuk mbahet, qeni nuk mbahet në shtëpi,  qeni mban erë  tërci -vërci  … madje se fundmi më thanë  se paska  energji  negative. 

Mirë, bëra  ca kërkime, që në lashtësi pothuajse në të gjitha kulturat  e zhvilluara  mbaheshin  kafshë veç  për shoqeri. Madje këto ishin nganjëherë  kafshë  që sot nuk mund të quhen  shtëpiakë. Më vone mësojmë dhe nga historia  e përcjellur nga pikturat se shpesh edhe në Evropë  paraqiten  njerëz  zakonisht  të një farë shtrese  sociale me kafshen  e tyre  të preferuar. Vet fjala  “kafshë  shtëpiake” na sugjeron  zgjidhjen  logjike. 

Normal mbajtja  e një kafshe  kërkon  disa përgjegjësi dhe përkujdesje.  Gjithsecili nga ne duhet  patjetër të mendohet para se ta marrë. Të jetë  i vetëdijshëm se duhet çuar tek veterineri  dhe të bëjë vaksinat. Gjithashtu të jetë i sigurt se nuk ka alergji  apo probleme  të tjera  që bien ndesh me shendetin. Mbitëgjitha t’i dojë.  Kafshët  nuk janë orendi  apo lodra. Prandaj nëse nuk mund ta marrësh  përsiper  mos merr më mirë ose merr një peshk. 

Qeni ka nevojë për një farë  lloj  stervitje. Për vete nuk kam qejf  ta ekzagjeroj  pasi dua që Perla  të mbetet  sa më shumë  qen të jetë e mundur. Shtëpia  ka gjithmonë  levizje, shapka  dhe lodra të saj  verdall. Viti  i  parë është  i vështirë. Por a nuk është  njësoj me njerëzit? 

Dashuria  që të fal qeni  është  veç  një shtesë  e mirë  jetës.  Unë jam bërë pak më e mirë që kur Perla është me mua. 

Po, për mua qeni mbahet  në shtëpi. 

Mbetsh atje  dritë

Bie errësira…dhe  sheh dritë.

Shkëlqime të imta jete.

Pikla rrezatuese shprese.

Shpime në qiellin pafund, janë yje.

U dashka të bjerë errësira  herë-herë, se shoh që paska mbetur pak dritë edhe në sytë e mi.

Mbetsh atje dritë.

Etika në rrjet 

Dëgjova dikë që tha:  -“Likes” në Instagram  janë bërë si qokat!- Sa e vërtetë!

Po zëvëndësohen  marrëdhëniet njerëzore me dërgime emoji patetike.

Qokat  le të mbeten qoka njerëzore. Nëse për  shpejt komenton  në  Instagram apo Facebook, kjo nuk i zëvëndëson as urimet as ngushëllimet.

Nëse mendon se një mesazh  mjafton, përpiqu të shkruash fraza nga zemra.

Etika në rrjet

Si mund të jem i këndshëm në rrjet?

Kam lexuar se gërmat e mëdha i acarojnë lexuesit.

Postimet me selfie  bërtasin dhe bërtasin …JAM KËTU!

Komente me tonë negativë bërtasin, dhe krijojnë tension të panevojshëm.

Vazhdoni me leximin e “Etika në rrjet”