Etika në rrjet- Report!

Report do të thotë raporto. Do të thotë të lajmërosh se  një imazh apo postim është kundër rregullave të rrjetit social. Mund të ketë imazhe të vjedhura apo të papërshtatshme madje dhe mizore. Nëse ti përdor mundësinë  që të raportosh  je duke vepruar drejtë. Kjo ndihmon  që rrjeti social të jetë më pozitiv për të gjithë. Nëse e bën këtë aq më pak imazhe apo materiale të papëlqyeshme do të qarkullojnë.

Mos u mjafto duke bërë block, mendo edhe për të tjerët.  Asnjë nuk do ta marrë vesh që ke qënë ti.  Ankohemi nga imazhe të shpifura, por pak e shtypim atë të shkretin buton për t’i ndalur. Ji i përgjegjshëm, kjo  do të bëjë të mundur pakësimin e plehrave në rrjet, e kështu do të kënaqesh më shumë ti edhe të tjerët!

hajdeseflasim etikanërrjet
Report nëse duhet!
Advertisements

Dhembja nuk e ka emrin tim

Hajdeseflasim

Dhembja nuk ka emrin tim. Dhembjen që ndjej është jashtë meje. Nuk jam unë burimi. Ka firmën e paqartë, nuk e njoh. E sigurt është nuk ka emrin tim.

Dhembjen që më lexon në sy nuk e kam lindur unë. Dhembjen që më sheh ndër vetullë nuk e kam vizituar unë.

Janë zhgarravina kalimtaresh, janë shenja të panjohurish. Unë e kam një emër dhe  është ndryshe. Kur sheh dhembjen tek unë mos e ngatërro me mua. Unë jam thjeshtë e mbuluar me të, ki guxim zbulomë.

Hareja ka emrin tim.

Kështu-kështu

Dhe kështu-kështu…

Sa doja të të kisha afër

me sigurinë e buzëqeshjes tënde.

Do ta mbyllte sado pak gojën vetmia.

Do të doja të heshtnin kujtimet qofshin ato të qeshura…sidomos ato.

Të bija rehat nga kumbimi i zërit tënd të lumtur.

E di, ti  flutur, ia zbukuron ditën të tjerëve…

Unë rri pres thërrimet e mbetura nga dita.

Jo, jo …S’ke faj…as unë.

Është prap goja e vetmisë

që më kafshon… dhe s’ngopet.

Më ndjek kudo…

Herë se dua të jem larg nga njerëzit e gabuar,

herë se s’i kam afër të duhurit.

Organizimi fillon nga qëndrimi

Qëndrimi që më mungon së pari mua. Po, sepse sinqerisht kush do vërtetë të kalojë gjithë ditën çdo ditë duke bërë punët e shtëpisë? Megjithatë për të shijuar aktivitetet e tjera duhet  një ambienti i  rregullt dhe i  rehatshëm.

Vlerësoje punën tënde! Si mund të pretendosh që të tjerët të jenë mirënjohës nëse as vet nuk e çmon punën tënde? Pasi ke mbaruar  punën në një dhomë, për shembull, dil mbyll  derën e futu prap  duke  e soditur. Duhen  pak sekonda për  të ndjerë  kënaqësinë!

Si mund të gjesh kënaqësi ndërsa  bën punë shtëpie? Ja disa gjëra që më ndihmojnë mua!

  • Muzika, zgjidh ritme të hareshme!
  • Mos puno me pizhame! Vishu, krihu dhe rregullohu edhe nëse nuk do të shohë njeri!
  • Mendo me pozitivitet!
  • Shpërbleje veten! Sa herë mbaron një gjë bëj një pushim, një telefonatë, diçka për të pirë apo për të ngrënë. Në fund fare trajtoje veten mirë. Ndoshta një mask fytyre, manikyr, apo një shëtitje.

Përveç qëndrimit, organizimi kërkon planifikim, vend dhe metodë. Do të pëlqente të dije më shumë?

Takim

A ke marr ndonjëherë takim me veten?

Festa, evente, dreka e darka, të gjitha bëhen  shumë të këndshme në shoqëri. Po, çdo të ishim  pa miq edh familje. Por … është  një person  të cilin  e ke lënë pasdore. Veten.

Provo të marrësh  takim  me veten. Takohu me pjesën tënde  të brendshme  ndërsa  shëtit. Ulu  në një stol  dhe prit. Ulu në një lokal e prit  … vizito  një galeri  apo bibliotekën.

Prit. Prite  veten. Nëse  nuk je mësuar  do ndihesh  fillimisht në siklet, do të kesh një parehati, e do të shkojë  mendja të marrësh  dikë në telefon. Duro, jepi kohë vetes. Mos ki frikë nga vetja. Pasi të kesh  kapërcyer  këtë  fazë  … do të shikosh  se nuk je kaq keq  sa mendoje.

Mjerisht rrethohemi  nga njerëzit  sepse kemi frikë të rrimë vetëm. Kjo është  shumë  e rrezikshme. Po, sepse nga frika e vetmisë ulim  standardin  e shoqerisë, rrimë  me personin  që thjesht  është  i gatshëm. Duke ndenjur  me të gjithë  nuk do arrijmë kurrë të njohim  veten, ta duam veten.

Kultura  jonë mesdhetare është e njohur  për një jetesë kolektive qofshin fis  apo shoqëri. Kjo është  thesar! Por … duhet  të mësojmë  të lëmë  kohë  të rrimë me veten. Tu themi jo shoqërive  mbytëse. Tu themi jo njerëzve që na zhvasin energji.

Rri pak me veten  çdo javë, do zbulosh  se je shoqeri shumë e mirë!

Poetit 

Poeti dhe poezia nuk janë të nevojshëm. Jetohet  pa poezi, rrohet  dhe pa poet. Ashtu si jetohet pa ngjyra, pa shije, pa muzikë, pa dashuri. Ritmi i fjalës tënde do të mbetet  në vesh  të atyre që nuk duan të rrojnë pa ngjyra, shije, muzikë, dashuri, pa poetë e poezi.

Foto nga web 

Bukë dhe Art

Të gjithë duan të ikin. Të gjithë të lodhur kërkojnë  prehje diku… larg. Largohen disa me pushime dhe kthehen në këtë tokë si të burgosurit pas lejes. Kush në Amerikë, kush në shtetet fqinje, vazhdon  kurbeti, më pak i egër… kush për shkollë,  kush martohet, ca me hile e ca pa hile.

Ankohen njerëzit, nuk ia dalim, nuk mundemi… këtu nuk rrihet. Mërziten njerëzit, këtu nuk ke çfarë bën, thonë. E ndoshta po … them… Qenkam unë e vetmja që do të ngelet këtu? E vetmja budallaqe. Kanë të drejtë, a nuk do të doja dhe unë të jetoja në një vend Evropian? E ndoshta po …. them … Sigurisht.

I hedh hapat drejt Sheshit Skënderbe, do shkoj tek Muzeu. Atje mblidhen  njerëzit që duan ajër, që duan jetën. Atje pres të hyj te Koncerti Recital Opera Soul.

Recitali? Një mrekulli vjeshte. Vjeshta po bëhet stina ime e preferuar.

Simona Karafili

Ardita Bufaj

Bashkë me tenorin  Denis Skura dhe balerinët Adela Muçollari, Anxhelo Muçollari.

U ktheva në shtëpi e lumtur. Gjithashtu mu sqaruan  mendimet.  Unë mund  të gjej  gjëra  për të bërë. Mund  të jetosh  plot  pasion e ngjyra. Ata që nuk jetojnë me pasion  këtu … Nuk do e gjejnë dot asgjëkundi.  Në çdo cep  të botës  … mund  të gjesh  bukë e Art!

Shiko shfaqjen e Adela Muçollarit dhe Simona Karafilit, shtyp emrat me link!

Shetitje në Korçë

Disa shtëpi heshtin ka ca kohë, bien të lodhura, syrrëzuara. Copë-copë bien tullat, suvatë antike. Bojërat  e shqitura  zbulojnë shijen e parardhësit. Bien erë  dru, të kalbur. Lulet  s’dinë të çelin  më … as pranvera  nuk mjafton.

Prap, besoj se mjafton një tregim  i pasaktë, një thashethem plakash, qe ti jepte përsëri … lavdi, dritë, ngjyrë. Sikur për një çast  të fundit. Duke çelur  portën, duke çelur histori të ndërlikuara dashurie, ndarje, ikje, rinie. Projekte madhështore, frika, luftëra, premtime dhe fjalë miqësie… të cilat  si shi rreshqitën në fund  të kalldrëmit përgjithmonë.

Tek Liqeni

Tek Liqeni të gjithë shkojmë. Të gjithë ndihemi në natyrë  pa prekur  egërsinë e natyrës. Ndihemi  të lirë, në këtë kapsulë të  gjelbërt. Ka familje  tek Liqeni,  shitës ambulant, të çmendur, artistë rrugësh, sportdashës. Liqeni është i të dashuruarve,  familjeve  të reja, studenteve me kitarë. Të gjithë, të rinj e të vjetër përçapen, ecin, vrapojnë, rrëshqasin me patina  … drejt  së gjelbres. E gjelbra  që mbijeton na tërheq. Ne e shtyejmë, ajo  hakmerret  ëmbël me varësinë që kemi ndaj saj.

E na bën të endemi rreth e rreth  liqenit  në dihatje  për oksigjen, duke  lypur  gjelbërim.