Buzëqeshja

Buzëqeshja lind nga mendja. Është një qëndrim me të cilin lind, besoj, por e mëson dhe rrugës. Nëse e ke, mjerisht, jeta do të bëj të pamundurën të ta heq.

Për çudi tek disa njerëz ndodh e kundërta. Sa më shumë vuajnë aq më tepër i thellohet buzëqeshja.

Nuk jam bërë ndonjëherë pishman se kam buzëqeshur. Edhe kur duket se nuk e meritojnë, ajo zbut zemrat e serrta. Por mbi të gjitha buzëqeshja të mbron nga ngurtësimi i vet zemres tënde.

Ai që buzëqesh me sinqeritet di të qajë dhe me dënesë, ky është çmimi.

Buzëqeshja … do të jetë dritarja nëpërmjet së cilës do të hyjë drita në shpirtin tënd.

Advertisements

Romantizëm

A të pëlqejnë zemrat? Arushat e pellushit? Mendon se kur dashuron bëhesh automatikisht romantik?

Ndoshta je më pak se ç’mendon ose më shumë se ç’kujton. Sepse romantizmi i vërtet është shumë ndryshe nga ç’ka mendojnë njerëzit.

Romantizmi lind si lëvizje shpirtërore, artistike, kulturore nga fundi 1700-ës deri 1800-ës, në Evropë. Solli një risi në literaturë, art dhe koncept.

Në atë periudhë sipas një enciklopedie termi “romantik” përdorej për të përcaktuar një stil jashtë së zakonshmës. Me kalimin e kohës romantizmi u zhvillua në shumë vende duke u rritur në një levizje më revolucionare. Njeriu, natyra e tij ishte në qëndër të vëmendjes. Vlera të reja si liria, ndergjegjësimi social dhe politik, vlerat kulturore të reja dhe rryma shpirtërore mistike lindën pikërisht gjatë asaj epoke e quajtur romantike. Romantizmi përfshin ndjenjë edhe racionalitet. Ekzaltimi i të qënit në jetë, çlirimi nga kode klasike la vendin krijimtarisë së lirë. Imagjinata me në fund mund të ishte e prekshme në të gjitha llojet e artit. Romantizmi ishte një “mënyrë të ndjerit”. Çdo vend, kulture e pëvetësoi ndryshe apo e adresoi kauzës se vet.

Një ndjeshmëri e formuar nga kërkimi shpirtëror dhe intelektual. Një diapazon të gjerë ndjenjash e njohurish. Një gërrmim të brëndshëm sublim dhe të dhunshëm.

E gjithë kjo e preku dhe mënyrën se si do të përshkruhej, ndihej, dashuria. Por jo veç atë, dashuria, miqësia, besimi, fisnikëria, fjala, ndjenjat, të gjitha vlerat njerëzore morën thellësi.

Prandaj eksziston, po, dashuria romantike, por mund ekzistojë edhe miqësia romantike, dhembja, gëzimi, arti romantik po aq sa dhe ushqimi romantik, ndoshta.

Mund ti sjellësh lule të dashurës, por mund të mos jesh romantik. Mund të jesh duke lënguar për të dashurin e largët por nuk je romantike. Lule, çokollata, postime në rrjete sociale të sheqerosura, puthje në mes të rrugës, pseudopoezi, këngë ” baby baby”, ky është  romantizmi komercial. Që të jesh romantik duhet më shumë se kaq.

Sheqer

U dashka trazuar shpirti hera-herës

Që të shkrijë sheqeri.

E hidhura pa të ëmblën nuk bënka dot.

Shijon trazimi si ritual i avashët …

Sa më shumë zhduket aq më tepër ndihet.

U dashka trazuar mirë ky shpirt që t’ia ndjej ëmbëlsinë.

Po mu desh … të zhdukem pas.

Zejtarët e Tiranës II

Para ca kohësh gjeta këtë oaz bukurie në Tiranë. Gjeta se disa kanë aftësinë për të punuar me fijet ëndrrave.

Foto nga profili Emanuelatelier

Atelieri që mu desh ta kërkoja me ngulm pasi isha shumë kurioze ta shihja, kishte ngjyrat e ëndrrave të mia.

Foto nga profili Emanuelatelier

Një vend krijimtarie dhe ndjenjash të mira ku çdo gjë është e tjerrur me fillin e dashurisë. Një derë që të çon jashtë dhe brenda në të njëjtën kohë. Jashtë realitetit dhe brenda shpirtit.

Quhet Emanuelatelier

Foto nga profili Emanuelatelier

Atje qepen dëshirat, dhe mund të veshesh përrallën dhe të ndihesh zanë, najadë, shtojzovalle zgjidhe vet!

Atje ti bëhesh kanavacë artisti.

Hapa sirtarin

Jam e kënaqur që di të ëndërroj kaq bukur sa realiteti bëhet gati i pabesueshëm…

Jam e kënaqur që sirtari i mbyllur prej kohësh u hap dhe çelësin lumturisht e humba. Kështu që tani ëndrrat janë kështu, të gjitha të hapura. Të shpalosura. Duhet të duket si një libër përrallash ma do mendja.

Jam e kënaqur se po shndërroj ëndrrat në synime. Po marr secilën dëshirë në shqyrtim dhe për çudi shoh se asgjë nuk është tërësisht e pamundur.

Nxorra ëndrrat një nga një. Ato që ishin venitur i pikturova sërish. Të rejave u dhashë përparësi … hartova një plan.

Në sirtar nuk ka më asnjë ëndërr … Kam vetëm plane, nëse nuk funksionojnë… kam planin B.

Ndërkohë, këtu dua t’ju tregoj se si një tabelë vizive mund t’ju ndihmojë të shndërroni ëndrrat në synime. Ky është thjesht një shembull. E kam bërë me Canva, nga celulari apo pc. Por mund ta bësh edhe me letra, të shkruara dhe kolazhe. Rëndësi ka që ta mbash para syve me synimet e tua. Mjafton të kërkosh në Google për #visionboards!

Mund ta bësh për çdo gjë që dëshiron të arrish në jetë, arritjet shpirtërore, profesionale, shkollore, udhëtimet. Mjafton të shkruash dëshirën dhe si do punosh që ta arrish. Unë mbaj timen në celular dhe herë pas here e shoh që të frymëzohem të bëj hapat drejt “ëndrrës”.

Nëse doni të dini më shumë më shkruani!

Më gjeni edhe në Instagram Hajdeseflasim

Unë po shkoj të jetoj

Sa kostume kanë ngelur pa u veshur, sa gjerdane pa u vënë. Sa gjëra kanë ngelur pa bërë se presim çastin e duhur. Do ta ruaj për raste, e rastet nuk vijnë kurrë. Në dollap shumë shpejt do gjejmë rroba të reja dhe ëndrra të vjetra.

Mos prit që të vij rasti. Konsumoje jetën! Vish këpucët e reja, se ndryshe do të vrasin deri në varr. Mos prit një djalë që të jesh e bukur. Mos prit një punë që të ndihesh i arrirë. Krihu, vishu, dil, bëj ç’ke për të bërë. Prodho diçka, prodho një ndjenjë, bëj një vepër të mirë. Krijo veten tënde mbitëgjitha!

Mos prit rastin e duhur, sepse rastin e krijojmë vet. Nuk ka ditë që nuk duhet të jetë kremtim, qoftë edhe më e trishtuara.

Mos e shtyj jetën për më vonë – hë sa të gjej punë – hë sa të fejohem – hë sa të shërohem. Bo-bo, ç’bën ashtu nuk e sheh? Jeta është aty … në ajër. Është në një pëqafim, në një lule që këput, është në duart e nënës, është në sytë e një fëmijë. Jeta është brenda teje e ti e kërkon jashtë? Ajo ka ardhur me kohë, dhe ti e pret ende?

Eh po njerëzit do të çuditen kur të të shohin zbukuruar, do pyesin duke u tallur: Ej ti ku po shkon, ke sebep?

E ti përgjigju seriozisht: Unë, po. Po shkoj të jetoj!

Ndoshta

Opinionet e mia të forta janë zdruguar ngadal nga koha. Koha zbut mendimet dhe lëmon idetë. Fjalën “ndoshta”, për shumë kohë nuk e mohoj, më jepte pasiguri dhe bezdi. Tani pa të nuk do të jetoja. Ndoshta, tani fjala që më qetëson, më jep kohë. Sepse nuk më duhet të zgjidh apo të zgjedh. Ndoshta, fjala që më lë të fle dhe më jep paqe. Sepse opinionet më të forta ndryshojnë në mos lirohen apo shtrengohen.

Ndoshta, të bën të jetosh. Të jep të drejtë dhe jep të drejtën.

Ndoshta, është intriguese, tërheqse dhe mbitëgjitha largon sherrin. E vendosur të përdor më shumë fjalën ndoshta, ndoshta.

Ngjyrat

Ka shumë material për shpjegimin psikologjik të ngjyrave. Nuk do të mundesha të shtoja asgjë asaj që tashmë dihet dhe me kaq hollësi është shpjeguar nga specialistët.

Do shpenzoj veç dy fjalë për to pasi ngjyrat janë shumë të rëndësishme për mua.

Kur rrethohem me ngjyra që më pëlqejnë vërtetë ambienti bëhet i jetueshëm. Por cilat janë ngjyrat që vërtetë më pëlqejnë?

Duket se edhe në këtë, ambienti ndikon shumë, më shumë se ç’mendoja. Fillon që kur jemi të vegjel kur na sugjerohet një ngjyrë më shumë se një tjetër. Apo varet se ku rritemi, ku e zeza është klas dhe hidhet poshtë çdo ngjyrë e gjallë duke e paragjykuar si vulgare. Ose e zeza është veç zi dhe nuk shihet me sy të mirë. Prandaj si për shumë, ngjyra e zemres ka ndryshuar gjatë jetës.

Kam pasur mundësi të shoh shtëpitë e fshatit ku se fundmi mbizotërojnë tonet e bezhes. Subkonshi i tyre bërtet kundër “lajle-lules”. Kur në fakt natyra e fshatit e frymëzuar nga ambienti historikisht frymëzon ngjyra e kombinime të pamendueshme dhe të ndërthurura me folklorin. Prandaj shpesh njerëzit shmangin atë që vërtetë pëlqejnë.

Rëndësia e ngjyrave

Ngjyrat ndikojnë shumë tek ne. Në rradhë të parë, mendo vërtetë për ngjyrën ose shumë ngjyrat që të pëlqejnë. Kupto se cilën prej tyre të përfaqëson. Kupto se si të bën të ndihesh secila prej tyre … Do të vëresh edhe se ndër vite ke ndryshuar po ashtu ngjyrat e tua. Ngjyrat nuk janë vetëm një argument gocash dhe specialistësh së modës. Ngjyrat janë pjesë e jetës dhe nuk duhen nënvlerësuar.

Ke menduar se ndoshta ngjyra e murëve mund të sjellin oreks apo paqe? Apo ngjyrat e bluzës të bëjnë të ndihesh pa motivim?

Prandaj rrethohu me ngjyrat që do dhe që të bëjnë të ndihesh mirë ty.

Provo kombinime të guximshme që të sjellin gëzim. Kombinimi i tepërt mund të jetë një grackë e mërzitshme.

Kam pasur një herë një mur të kuq dhe të tjerët të verdhë … ndihesha një perandoreshë kineze. Ishte energjizuese dhe shumë zbavitëse.

Ngjyrat e shpirtit tim:

Në autobus – Bagëti

I pashmangshëm herët a vonë. Autobusi mbetet akuariumi ku takohen njerëz që ndryshe nuk do të ishin puqur kurrë. Autobusi është për mua torturë dhe zbavitje.

Herën e fundit për të shkuar në destinacion mu desh të prisja gati një orë për të hipur në automjetin e cili nuk mbante më. Ishim kaq shumë sa nuk mund të levizje, frymëmarrja ishte e tepërt. Sa gjynah më erdhi për vete, për të gjithë. Atje ngjeshur -ngjeshur pësuam një shkrirje. U bëmë një. Kisha disa djem prapa që ulërisnin se donin të zbrisnin. Një grua goxha e mbajtur bezdisej nga unë … që nuk dija ku të shkoja. – Na shtype – tha. Kërkova falje por me sa duket nuk mjaftoi. Unë shtyja se më shtynin …

Nuk ka edukatë, etikë, shtresë shoqerorore, ndjesi njerëzore që mos të shtrëmbërohet kur je nën trysni. Të gjithë dalin nga vetja e nxjerrin më të keqen. Kthehemi në bagëti.

Sharjet, ulërimat, fjalët ordinere pëllitjet … janë porsi djersa, të pashmangshme.

Ja që mban erë autobusi, nga pjekja e mishit dhe nga shpërbërja njerëzore.

Disa gjëra nuk do të ndryshojnë kurrë.

“Pa qejf ” por me stil

Më pëlqen kjo shprehje “pa qejf”. A nuk është e mrekullueshme? Është një nga ato shprehjet të pakta shqipe që ka konceptin e privacitetit në të. Nëse dikush të përgjigjet “pa qejf” do të thotë se nuk po ndihet mirë fizikisht por nuk është tepër keq. Apo, është shumë keq por nuk ka dëshirë t’ia shpallë gjithë botës, praktikisht po thotë nuk dua të flas për këtë. Do të thotë edhe dhe se nuk është mirë emocionalisht, ka pasur një ditë të keqe. Ose siç më ndodh shpesh mua janë të gjitha këto bashkë! Fjala pa qejf të bën të mos ndihesh e mjerë dhe të mbulon me hir. Mbi të gjitha të shpëton nga detajet.

Një herë që kemi shpëtuar nga të tjerët, duke ikur me lezet me një – Jam pa qejf sot, të marr unë.- Duhet të bëjmë llogaritë me veten.

Njenja e fajit

Në momentin që anulojmë diçka sepse jemi sëmurë, apo pa qejf, një ndjenjë faj zakonisht nuk do të lejojë të rrimë rehat as atë ditë të shpifur me temperaturë. Fillojmë mendojmë se mund të kishim duruar, çfarë do të mendojnë të tjerët? Mendojmë për të gjitha gjërat nuk do të arrijmë të bëjmë.

Mentaliteti i dhembjes

Shtrihemi ndoshta pa menduar dhe presim shërimin në mëshirë të fatit. E vetmja gjë ndoshta, pijmë një qetësues. Sigurisht që duhet të mësojmë të bëjmë diçka për t’ia lehtësuar vetes dhembjen. Sikur thjesht mendërisht.

Nuk ka pse të jesh mjeran vetëm se je pa qejf. – artikull i mëparshëm

Nëse je shumë keq, kujdesu vërtet për veten. Duke u vizituar tek doktori, apo thirrur një person të dashur. Nëse është diçka kalimtare nuk është nevoja të bluash mendime negative për veten. Është veç një ditë, do të kalojë. Gjumi, mjekimet e duhura dhe pak humor bëjnë mrekullira. Shijoje ditën tënde. Mund të mbarosh me në fund atë romanin që ke lënë gjysëm, mund të shohësh video gazmore, apo të dehesh me luksin e gjumit. Pij çaj dhe shijoje jetën edhe “pa qejf”.

Pa qejf por me stil …