Në autobus – Dehje 

Gjithë ai burrë lëshonte era raki. I skuqur, sytë e fryra, i enjtur. Më mori  lekët, nuk më ktheu kusur. U kujtua pas disa minutash u kthye … po bileta hiç. Heshta. Nuk mund të merresha me të. Alkoli nëpër damarë i kishte dhënë një të drejtë të heshtur për të bërë çfarë të donte. Disa njerëz nënqeshnin, ulnin  kokën, e ç’të bëjnë tjetër. Rakisë i hapet rrugë. Duhet marrë me të mira. I transformon njerëzit në një estradë që për të qeshur  mua nuk më bën. Çudi që pijaneci ka një vend gati folklorik në sytë e popullit.

Krijohet një justifikim injorant se i dehuri mund të shkelë ligjin, mund shkelë njerëzit përreth, mund të rrahë gruan, mund të harxhojë paratë kot. Dhe e gjithë kjo nën një hije  gazmore të urryeshme.

Keq më erdhi. Për të? Jo për ne. Për atë xhaxha me republikë që iu revoltuan zorrët kur s’desh më dha kusurin. Për atë djalin xhentil që më bëri me shenjë si për të thënë “është tapë … mos u ndjej”. Më erdhi keq për atë grua me të cilën ky fliste përçart. Më erdhi  keq për veten që mu desh të duroja aromën e rëndë të një realiteti të shpifur.

Ku i dehuri mjerisht bënka ligjin dhe ne duhet edhe të qeshim.

Picture by Pixabay

Advertisements

Në autobus – Kontrolli

Autobusi po kthehet në një eksperiment  social i  përditshëm. Hipi dhe shndërrohem në vëzhguese e natyrës  njerëzore në kaptivitet.

Pasi u ula, fatorino mu drejtua – Urdhëroni  zonjë! – Gulçova. Vinte lart e poshtë duke prerë bileta dhe fjalët  urdhëroni, të lutem nuk i ndaheshin. Madje u kujdes për një nënë me fëmijë  duke e ndihmuar teksa ngjitej. U kujdes që të mos kishte njëri tek dyert. U kujdes për sigurinë e pasagjerëve. Nuk di si ta shpreh  kënaqësinë që ndjeva. Ja që paska  shpresë!

Shpresa  zbriti  me gjithë kontrollorin. Po, fatorinoja po sillej ashtu sepse ishte gjatë kontrollit. E pashë me mëshirë kontrollorin e mashtruar … bashkë me “shpresën” që  iku bashkë me të. Pak sekonda u deshën dhe autobusi  u trasformua në vagon  bagëtish. Shoferi  ndalonte si ia donte qejfi, zbriti  për  të pirë  cigare  se … domosdo  ishte stresuar. Tani nuk të thoshte njeri zonjë, as të ndihmonte njeri. Filloi ti shtynte njërëzit me shpatulla që të kalonte vet. Dyert hapeshin si ia donte qejfi. Bëra  një pyetje  për ndalesën  … -Ehu- ulëriti duke  u tallur  – E ke kalu mi me kohë – Tani  ai ecte  bark përpjetë, me kapadai, duke mbajtur biletat si me kërcënim.

Unë  zbrita  pak krenare  … se isha po e njëjta zonjë.

Në autobus-Po qesh dhe unë

Këtë po e shkruaj si pa e menduar gjatë dhe pa ditur as pse.

Sikur autobusat mos të ishin mjaft të shpifur, të nxehtë, plot me njerëz duhet të më ndodhte dhe kjo…

Vazhdoni me leximin e “Në autobus-Po qesh dhe unë”