Etiketat

Prej nga je? Ku banon? Çfarë ke mbaruar? Sa merr? Ku punon? Origjina? Ç‘njerëz ke në shtëpi? Pyetjet vazhdojnë pa fund e gjithmonë më personale, vazhdojnë etiketat mendore të cilat formojnë një tablo të plotë, tërësisht të gabuar. Sa herë e bëj, sa turp më vjen.

Kurrë nuk pyesin kush je?

Pa më thuaj kush je? Më trego thelbin tënd. Më thuaj cilat janë ndjenjat e tua më të shpeshta, cilat dëshira. Më përshkruaj veten, shpirtin e jo statusin. Kush ishe në vogëli? Tituj nuk pate ama “ishe” , madje ishe mirë.

Ishe, je akoma. Të gjitha vlerat e shtuara na bëjnë mirë, jo më të mirë.

Është bërthama e brendësisë që na dallon vërtet, na bën cilët jemi. Kush je? Ma thuaj. Do të dëgjoj ç’ke mësuar, ç’ke për zemër, çfarë do e çfarë urren. Më trego kush je … jo etiketat që ke.

Reklama

Hej dështak

Heronjtë e vërtetë

Ata nuk kanë kohë të jenë të suksesshëm. Nuk kanë kohë të valëvisin arritjet e tyre. Ata kujdesen tepër të shpëtojnë botën e jo të jenë të famshëm. Nuk kanë kohë të korrin lavdi e fitore.

Jeta nuk të ka bërë fitimtar, nuk të ka bërë të arrish “diku”. Ndoshta, ndoshta zgjedhjet e gabuara, gafat e adoleshencës, njohjet e gabuara, mundësitë që nuk vareshin nga ty. Nuk ke arritur aty ku “duhet”. Nuk ke arritur aty ku të gjithë thoshin se duhej të ishe. Sinqerisht, po ku duhet të ishe?

Nuk ke arritur majën, hë? E cila na qenka maja? Kush e ka vendosur se duhet të arrijmë të gjithë madhështinë? A është maja të kesh gjithçka të kalon në mendje? A është maja të ndihesh i plotfuqishëm mbi të tjerët?

Pa shikoje veten, o dështak, nuk arrite dot majën sepse ke qenë gjithmonë i zënë të merreshe me të tjerët, miqtë, familjen, tërë botën. I the vetes Jo për t’i thënë gjithkujt Po. Dhe ti e quan akoma veten dështak?

Arritjet e tua janë të tjera.

Je hero sepse çdo ditë i buzëqesh jetës, kur në të vërtetë të vjen të qash. Je akoma në këmbë, ndonëse të kanë rrahur shpesh. Nuk shtyp njeri edhe nëse ty të kanë ulur gjithmonë. Ke guxim të shohësh akoma ëndrra të reja se të vjetrat ti kanë shkulur një e nga një. Ti thua se nuk ke asgjë, por shumë ushqehen nga dora jote. Ushqen me fjalë të mira shokë e të panjohur. Ti ulërin ndaj padrejtësisë dhe thua se nuk ke zë të flasësh. Sa më shumë dështon me veten, ngrihesh fluturues në sytë e njerëzve mirënjohës. Sa më shumë të duket se je mbrapa do hedhësh hapa të vegjël, por të vërtetë. Ti që nuk e rëndon shpirtin e askujt, ngre të tjerët. Ti që ke frikë edhe të marrësh frymë se mos pengon a prish punë, nuk e kupton se je balonë në furtunë?

Ti shpëton botën çdo ditë dhe thua se je dështak!. Je superman, e ti ndihesh dështak!. Fluturon lart dhe ke frikë nga hapi yt!. Heronjtë e vërtetë nuk janë gjithnjë të famshëm, ata fshihen rrugëve të errëta të qytetit ndërsa gjuajnë raste për të dhënë një dorë.

Je hero sepse di të kapësh qiellin me dorë, me dorë di të përkëdhelësh e të mbash fillin e jetës. Je hero zemër-fëmijë që guxon të shpresosh, të kërkosh akoma të mirën rreth teje, dhe e gjen edhe kur nuk ka më.

Nëse ndihesh dështak është sepse ke një zemër që rreh më shumë se ç’duhet. Sepse ke luftuar, rrahur fort, ke vrapuar, ecur vetëm për tepër kohë. Po prapë çdo herë që je ndier i braktisur ke vendosur të shoqërosh dikë.

Ndoshta nuk ke për atë arritur diku, sepse tashmë ke ecur shumë. Ke bërë më shumë se ç’mendon, më shumë ç’mundje.

*Është shkruar në gjini mashkullore por sigurisht vlen për të gjithë

Pikat mbi “i”

Kujtoj sa herë mundohesha t’i rregulloja gjërat, duke vënë pikat mbi “i”. Madje duke shtuar pika aty ku nuk duheshin. Duke u përpjekur të përmirësoja veten deri në obsesion e të tjerët po ashtu. Analizë mbi analizë për të kërkuar defekt e në fakt për të gjetur veç mirësi, në fund të fundit. Aq mësohemi me të mirën sikur me të keqen, sa nuk e dallojmë më.

Nuk dua më të vë pikat mbi i, le ti lëmë pa pika. Le ti lëmë i-të në qejf të tyre dhe pikat gjithashtu.

Zbulimi i ëmbëlsisë ishte mbi të gjitha një nevojë e imja, ndihesha e rënduar nga fjalët e forta, pushtuese, nxitja e vrazhdë, shkundjet shpirtërore. Mungesa e një fjale të mirë, një ledhatimi shpirtëtor.

Zbulova se sa e fortë është ëmbëlsia.

Pra, e lashë derën e shpirtit të hapur, fillova të thith ëmbëlsinë e tokës, të qiellit, të kafshëve, të natyrës, të njerëzve, timen. Se isha e ëmbël shumë, dhe nuk e dija. Fillova të rrezatoja e të pasqyroja kë takoja. Pa u vrarë, pa vrarë. Pa u bezdisur, pa bezdisur. Pasqyrimi i dritës thyhet tek prizmat e ndryshme dhe ndahet, shtohet në dritë po aq të bukur. Nëse dua të shoh dritë, duhet ta rrezatoj, duke lënë shpirtin e hapur. Shpirti i hapur tërheq veç ëmbëlsi.

Shoh sa dritë ka rreth meje aty ku nuk kisha parë kurrë. Aty ku nuk e prisja. Tek njerëzit që as vet nuk e dinë se kanë. Pa gërrmuar e mira del vetë…

Ngadalë jeta ndryshon për mirë, jo duke vënë pikat mbi “i”, por duke thënë një fjalë të mirë, një kompliment, një faleminderit. Duke nxjerrë më të mirën nga vetja e çdokënd që takon në rrugën tënde.

Fytyra ndryshon kur jep dritë. Zemra ndryshon, shpirti ndryshon. Drita do të shumëfishohet ndërsa jap e marr.

Po mbledh të gjitha pikat të pavëna mbi “i” dhe po i përzjej si yjet në univers.

 

 

 

Siç ta ka ënda

Do të doja të isha më e shëmtuar, të largoja të gjithë shikimet që s’janë të tuat.

Do të doja të isha më e bukur, të skalitesha në mendjen tënde.

Të isha fryt i fantazisë tënde.

Do të doja të më vizatoje ashtu siç ta ka ënda.

Kur ecën ndryshe

Kur ecën ndryshe ata që të shohin u lodhkan. Ti hipën e zbret, atyre u këputet mesi. Kur ecën ndryshe nuk arrijnë të kënaqën se mbërrite po shohin hapin, këpucën, ndjekin ijët. Ti ecën drejt, atyre u duket përpjetë. Ti ecën hijshëm atyre u duket snob.

Ti mban peshat e tua, po kush ankohet? Prap të tjerët. U lodhkan të tjerët me hapin tënd.

Po unë do vazhdoj të ecë kështu me klas, kush është i cekët e nuk kupton, le të hapë rrugë.

Ty të besohet?

… ty të besohet?
E ndjej lumturinë tënde më shumë se timen.
Gëzimi që ndjen ti më shumëfishohet brenda vetes.
Ty të besohet?
E ndjej mërzinë tënde më shumë se timen.
Keqardhja që ndjen ti më përpjesëton shpirtin.

I uroj vetes pak … nuk pres shumë. Po ty të uroj më të mirën se e ndjej më shumë – pra në empati paska një pikë egoizëm.

Ah sa keq ngatërrohem kur shoh të tjerët e palumtur. Ndjej detyrën t’i lumturoj, t’i shpëtoj, t’i bëj të qeshin.

Ty të besohet se lumturia jote është në fakt e imja? E prandaj më dhemb shpesh zemra se nuk shoh dot kaq shumë trishtim e dhembje përreth.

Prandaj më duhet të largohem herë pas here, të gjej mënyrën të jem e lumtur vetë. Të gjej forcën të kapërcej gjithë dhembjen e botës e të vazhdoj të buzëqesh.

Frymëzohem

Frymëzohem shpejt, sa shpejt frymëzohem. Nuk dua, por më ndodh. Sajoj historira, koleksionoj ndjenja. I ruaj ato, u gjej emra, metafora. I mbaj ca kohë dhe dalin një ditë vetvetiu, të papërmbajtshme.

Nuk meriton çdokush një poezi, një shprehje? Unë fal pak nga shpirti im në këmbim të asgjëje. Një asgjë e pamerituar … si fjalët që u dhuroj.

Po e pashmangshme është për mua të mos fal një çik dashuri. T’u buzëqesh të panjohurve, e t’u shkruaj dy rreshta mirësisht.

Ndjej më shumë se të tjerët prandaj më duhet nga ndjenjat të lirohem.

T’i kthej në shkrime, t’u jap jetë.

Frymëzohem shpejt ki kujdes me mua.

Unë jam revolucion

Endem nëpër rrugicat e humbura të qytetit. Dritaret mbyllen të turpshme. Eci me hap, vëzhgoj, hapi më merr me vete. Cepat e rrugicës janë mbushura me plehra… dhe nga ato plehrat, e çuditshme…

Gërmadhë. Rrënojë. Filloj si e goditur nga vetë furia ime, të ndërtoj diçka. Një karrige e vjetër, këmbë e tavoline. Dollap, korniza e një pikture, tenxhere. Gjeta një kuti, gjeta një kolltuk të shqyer, tela, tulla, tjegulla, një piano. Pianoja e cunguar, më qesh me dhëmbët e thyer. E tërheq sa kam forcë, nxjerr  për çudi një tingull t’ashpër, dhe më qesh  pa dhëmbë si plakat e  pashpresa të këtij qyteti. Ato të leckosura, qeshin . . . një dhemb po e një  jo, ironike tërheqin zvarrë këmbët e tyre të rënduara ndërsa lëshojnë herë britmë herë rënkim, herë britmë, herë grahmë. Më shumë djerrsitem më shumë forcohem. Po lodhem ndërsa shtoj kapicë sendet  e humbura nga të tjerët por të gjetura nga unë. E kënaqem. Dikush ka hedhur një dërrasë, unë gjeta një shtyllë. Dikush hodhi një piano, unë gjeta një mbrojtje. E kush hodhi leckat e regjura në shi, unë gjeta  jastëk të butë. Midis kësaj  përpëlitjeje gjeniale, unë  krijova barrikadë! Barrikada ime është kryevepra e shpirtit tim. Është një ide, jo rastësore. Është një ndërtim, jo një lajthitje. Është monument:

Forcën time e gjeta midis brishtësisë, lodhjes,  vuajtjeve të mia.  Rrëmova sa rrëmova gjeta ndonjë gjë. Jam tani pas barrikadës sime, e cila më bëhet kullë dhe shtëpi. Më bëhet strehë dhe bazë lufte. E shkartisur midis ideve të mia, fshihem e druajtur pas pianos së vjetër. Nuk ka më asnjë zhurmë në qytet. U fik, ngadalë ngadalë… Deri më dje pazari i rrëmbyer, shitësit ambulantë, lypësit, zonjat e rënda dhe plakat gumëzhinin, tani  nuk i shifkam më. Fjalë, shumë fjalë, për shumë kohë.

Tani, nuk ka më asgjë përveç frymës sime… e shpeshtuar nga emocioni. Zelli im u kurorëzua më në fund me ngritjen e këtij muri. Ndjenjat e mia janë ngjeshur mirë mbi çdo shtresë.  Jam vetëm versus botës, dhe bashkë me të gjithë botën.

Jam afër shpirtrave rebelë, shpirtrave pa ëndrra. Jam me ata  që për ndonjë arsye kanë mbetur pa arsye. Jam me ata që nuk kuptojnë asgjë, me fëmijët që rrinë pezull në mes të mëhallës. Mendimet e mia i bëra shtresë barrikade. Nga plehrat, dobësitë, frikat dhe mendimet më të humbura, ndërtova barrikadë. Barrikadë me dhembjet e mia.

Jam në gjendje të mjeruar? Ndoshta, por nga mjerimi del fisnikëria. Jam e mbaruar? Mbase, por a nuk është e vërtetë se nga vuajtja lind shpresa më e ëmbël? Jam e pa vlerë!? Pra asgjë nuk jam por  jam plot.

Armiq nuk kam. Luftoj.

Jam vetëm, kam frikë? Fitoj.

Kujdes: Unë jam revolucion.


Nga ditari  2015

Le të skuqen faqet

Ndonjëherë, të paktën. Ne gjithnjë të mbajtura, të lyera, me makeup të përsosur. Studiojmë tiparet tona, si kirurgë apo balsamosës?

Në fakt çfarë na bën të ngjajmë vërtet bukur janë emocionet që shprehim me fytyrën. Për shembull, e skuqura në faqe. Eh po, të kujtohet? Ajo nxehtësi e lehtë që rritej nga brenda dhe rezatonte lehtë në fytyrë? Nga një kompliment, një fjalë e mirë, vëmendja e dikujt? Një shikim, një mendim. Kaq mjaftonte, ca më shumë e ca më pak.

Beson se ka akoma femra që dinë të skuqen?

Ndoshta dhe ka. Po mjerisht bëhemi të ashpra për t’u treguar të forta. Nuk duam të tregohemi të ndjeshme sikur të ishte faj. Hiqemi lëkurshollë. Çudi, që të mbrojmë cipën, hiqemi të pacipë.

Ndoshta dhe ka. Po kush e merr vesh? Ne vendosim shtresa tonesh e konturesh. Skuqemi të gjitha njësoj, vetullën e ngremë njësoj, çehren e ndryshojmë në bazë të veshjes e jo të ndjenjës.

Disa ankohen se skuqen. Nuk e dinë sa bukur ngjajnë. Tregojnë se pas asaj fytyre ka akoma gjak, emocion, ndrojtje, dinjitet. Pas asaj pamjeje shpesh të bukur është një tru që mendon, reagon.

Le të skuqemi nganjëherë. T’ia lemë këtë privilegj atij që na bën një kompliment, na përgëzon, na uron. T’ia lemë këtë kënaqësi, të shohin të gjithë që pas bukurisë ka prap bukuri.

Tulipanë

Midis një loti dhe një ironie shtyhet jeta, mes pikëpyetjesh dhe pikëçuditësesh. Unë eksploruese zemrash, guxoj pak, me shumë frikë.

Fantazia shoqe e mirë, më lëshon nga një balonë në një fushë me tulipanë. Ato shtohen, valëviten. Vallëzojnë mes erërash të panjohura. Kokën ulin por nuk thyhen.

Fantazia shoqe e mirë, ajo më njeh. Më lëshon në një fushë me tulipanë. Të eksploroj zemra të vërteta që fshihen pas imagjinatës. Mbase shoh atë që dua, tulipanët më shohin mua.

I ujis me lotë se ato kam. Nisem prap me balonë … sa të bukura janë tulipanët.