Unë jam revolucion

Endem nëpër rrugicat e humbura të qytetit. Dritaret mbyllen të turpshme. Eci me hap, vëzhgoj, hapi më merr me vete. Cepat e rrugicës janë mbushura me plehra… dhe nga ato plehrat, e çuditshme…

Gërmadhë. Rrënojë. Filloj si e goditur nga vetë furia ime, të ndërtoj diçka. Një karrige e vjetër, këmbë e tavoline. Dollap, korniza e një pikture, tenxhere. Gjeta një kuti, gjeta një kolltuk të shqyer, tela, tulla, tjegulla, një piano. Pianoja e cunguar, më qesh me dhëmbët e thyer. E tërheq sa kam forcë, nxjerr  për çudi një tingull t’ashpër, dhe më qesh  pa dhëmbë si plakat e  pashpresa të këtij qyteti. Ato të leckosura, qeshin . . . një dhemb po e një  jo, ironike tërheqin zvarrë këmbët e tyre të rënduara ndërsa lëshojnë herë britmë herë rënkim, herë britmë, herë grahmë. Më shumë djerrsitem më shumë forcohem. Po lodhem ndërsa shtoj kapicë sendet  e humbura nga të tjerët por të gjetura nga unë. E kënaqem. Dikush ka hedhur një dërrasë, unë gjeta një shtyllë. Dikush hodhi një piano, unë gjeta një mbrojtje. E kush hodhi leckat e regjura në shi, unë gjeta  jastëk të butë. Midis kësaj  përpëlitjeje gjeniale, unë  krijova barrikadë! Barrikada ime është kryevepra e shpirtit tim. Është një ide, jo rastësore. Është një ndërtim, jo një lajthitje. Është monument:

Forcën time e gjeta midis brishtësisë, lodhjes,  vuajtjeve të mia.  Rrëmova sa rrëmova gjeta ndonjë gjë. Jam tani pas barrikadës sime, e cila më bëhet kullë dhe shtëpi. Më bëhet strehë dhe bazë lufte. E shkartisur midis ideve të mia, fshihem e druajtur pas pianos së vjetër. Nuk ka më asnjë zhurmë në qytet. U fik, ngadalë ngadalë… Deri më dje pazari i rrëmbyer, shitësit ambulantë, lypësit, zonjat e rënda dhe plakat gumëzhinin, tani  nuk i shifkam më. Fjalë, shumë fjalë, për shumë kohë.

Tani, nuk ka më asgjë përveç frymës sime… e shpeshtuar nga emocioni. Zelli im u kurorëzua më në fund me ngritjen e këtij muri. Ndjenjat e mia janë ngjeshur mirë mbi çdo shtresë.  Jam vetëm versus botës, dhe bashkë me të gjithë botën.

Jam afër shpirtrave rebelë, shpirtrave pa ëndrra. Jam me ata  që për ndonjë arsye kanë mbetur pa arsye. Jam me ata që nuk kuptojnë asgjë, me fëmijët që rrinë pezull në mes të mëhallës. Mendimet e mia i bëra shtresë barrikade. Nga plehrat, dobësitë, frikat dhe mendimet më të humbura, ndërtova barrikadë. Barrikadë me dhembjet e mia.

Jam në gjendje të mjeruar? Ndoshta, por nga mjerimi del fisnikëria. Jam e mbaruar? Mbase, por a nuk është e vërtetë se nga vuajtja lind shpresa më e ëmbël? Jam e pa vlerë!? Pra asgjë nuk jam por  jam plot.

Armiq nuk kam. Luftoj.

Jam vetëm, kam frikë? Fitoj.

Kujdes: Unë jam revolucion.


Nga ditari  2015

Advertisements

Le të skuqen faqet

Ndonjëherë, të paktën. Ne gjithnjë të mbajtura, të lyera, me makeup të përsosur. Studiojmë tiparet tona, si kirurgë apo balsamosës?

Në fakt çfarë na bën të ngjajmë vërtet bukur janë emocionet që shprehim me fytyrën. Për shembull, e skuqura në faqe. Eh po, të kujtohet? Ajo nxehtësi e lehtë që rritej nga brenda dhe rezatonte lehtë në fytyrë? Nga një kompliment, një fjalë e mirë, vëmendja e dikujt? Një shikim, një mendim. Kaq mjaftonte, ca më shumë e ca më pak.

Beson se ka akoma femra që dinë të skuqen?

Ndoshta dhe ka. Po mjerisht bëhemi të ashpra për t’u treguar të forta. Nuk duam të tregohemi të ndjeshme sikur të ishte faj. Hiqemi lëkurshollë. Çudi, që të mbrojmë cipën, hiqemi të pacipë.

Ndoshta dhe ka. Po kush e merr vesh? Ne vendosim shtresa tonesh e konturesh. Skuqemi të gjitha njësoj, vetullën e ngremë njësoj, çehren e ndryshojmë në bazë të veshjes e jo të ndjenjës.

Disa ankohen se skuqen. Nuk e dinë sa bukur ngjajnë. Tregojnë se pas asaj fytyre ka akoma gjak, emocion, ndrojtje, dinjitet. Pas asaj pamjeje shpesh të bukur është një tru që mendon, reagon.

Le të skuqemi nganjëherë. T’ia lemë këtë privilegj atij që na bën një kompliment, na përgëzon, na uron. T’ia lemë këtë kënaqësi, të shohin të gjithë që pas bukurisë ka prap bukuri.

Tulipanë

Midis një loti dhe një ironie shtyhet jeta, mes pikëpyetjesh dhe pikëçuditësesh. Unë eksploruese zemrash, guxoj pak, me shumë frikë.

Fantazia shoqe e mirë, më lëshon nga një balonë në një fushë me tulipanë. Ato shtohen, valëviten. Vallëzojnë mes erërash të panjohura. Kokën ulin por nuk thyhen.

Fantazia shoqe e mirë, ajo më njeh. Më lëshon në një fushë me tulipanë. Të eksploroj zemra të vërteta që fshihen pas imagjinatës. Mbase shoh atë që dua, tulipanët më shohin mua.

I ujis me lotë se ato kam. Nisem prap me balonë … sa të bukura janë tulipanët.

Të lutem

Më mbulo me fjalë, të lutem.

Nëse nuk di, mësoji.

Më fol, ma thuaj ëndrrën, ma thuaj dëshirën.

Më fol, më trego ç’kërkon e ç’do të më japësh.

Merrja fjalët poetëve hua dhe m’thuaj se janë të tuat.

Merrja këngëve e më gënje po deshe …veç mi thuaj.

Se po thahem pa fjalë dhe kam frikë se do zhdukem.

Se lulja jote jam, po më jep ujë, të çel.

Më mbulo me fjalë, të lutem.

Je apo ke?

Dyqanet, qëndrat tregtare, boutiques, blerje online. Të gjitha gëlojnë me njerëz të pasur dhe jo. Të gjithë kërkojnë arsye për të blerë, përherë e gjejnë. Qeset mbushen kollaj, syri hapet më shumë, ndoshta zemrat mbeten të zbrazura.

Si të jesh i kamur apo dëshpërimisht i varfër, mund të kesh problemin e një shtëpie mbushur me sende të bukura por të papërdorura ose një gjendje shpirtore mjeranesh sa herë duam diçka që nuk e zotëron dot.

Do t’ju zbuloj një sekret timin.

Më ka ndodhur jo rrallë, të kem shije të hollë. Se si nuk e di, po më shkon syri tek gjëra të bukura e të shtrenjta. Ato këpucë, ajo pallto ma bëjnë me sy, fjala “jo” e arsyes ndizet dhe më fik pak.

Mendova pse ka kaq shumë rëndësi për mua ti kem pikërisht ato, pse i dua kaq shumë?

Pasja është më e fuqishmja se qënia? Shpika një lojë që çmend shitësit dhe më kënaq mua. Futem në dyqanin ku do të gjej më të mirën. Në fund të fundit qëllimi është të ndihesh mirë. Në fund të fundit e meritoj të ndihem mirë.

Vesh pallton e bukur, këpucët. Shihem në pasqyrë. Shitësja tek sa më ndihmon më thotë: Sikur është prerë për ju. Sa ju shkon. – Në moment bëj një lojë psikologjike dhe përqëndrohem tek ndjesia që më japin. Pyes veten, si ndihem brenda palltos, po me këto këpucë?

Oh si ndihem?! Jam e fuqishme! Tigër! Po me këpucët? Oh ndjej gjithë feminilitetin që shpërthen nga takat. Jam version tjetër. Pra të kesh të bënka të jesh ndryshe? Eh jo, nuk e pranoj. Unë dua të Jem e fortë dhe femërore e jo ti kem këto cilësi varur në dollap.

Të jesh është më e rëndësishme se sa të kesh.

Me krenari i them se nuk do t’i blej. Të paktën jo për momentin. Shkoj në shtëpi dhe provoj ato që kam, dhe e di? Unë jam tiger dhe femërore. Nuk kam nevojë ta blej atë lirë apo shtrenjtë qoftë.

Një ditë ndoshta do ti kem, dëshirat janë të bukura, por ndërkohë nuk do Jem më pak.

Ka raste që provon atë kolltukun e bukur e ndihesh si në paqe, apo ndoshta ti djal provon atë makinë që të bën të ndihesh si boss. Nuk i ke dhe pra nuk je? Provoje lojën! Është më mirë të Jesh se sa të Kesh!

Shije e re

Shije e re këto fjalë.

I përsëris t’i ndjej në gojë.

Nuk i nxjerr, as i gëlltis, i mbaj në qellzë.

Janë kafshim fjalësh, kërcasin lëngshëm e shijshëm.

I përsëris ti ndjej më gjatë… e di, do të treten.

Nga i njëjti planet

Mes turmës, dëgjohet vibrimi i shpirtrave tanë. Sytë takohen vetetimthi, shkëmbejnë mesazhe të kyçura. Gjuha që flasim është në kod. Të tjerëve u duket zhurmë. Zemra, buçet muzikë shurdhuese, veç ne ia ndjejmë harmoninë, veç ne. Idetë tona gulçojnë nga kraharori. Tremben kalimtarët, ikin. Ne kuptojmë, kuptohemi. Nuk lëvizim shumë, se mos shkaktojmë dëm. Kur jemi bashkë, ndizemi. Ndriçojmë përreth, madje verbojmë. Kur jemi larg përçojmë sinjal tërheqje. Ndjejmë skajet e shpirtit që thuren në një valle yjesish.

Ne mbartin gëzim por sëmuremi prej dhembjes që na ngjisin. Biem në kllapi dhe ripërterihemi. Lindim çdo ditë larg për tu takuar diku në një hapësirë të pamatshme.

Ne jemi nga i njëjti planet, rri pezull midis çmendurisë dhe mençurisë, varur me një fije të hollë fantazie.

Buzëqeshja

Buzëqeshja lind nga mendja. Është një qëndrim me të cilin lind, besoj, por e mëson dhe rrugës. Nëse e ke, mjerisht, jeta do të bëjë të pamundurën të ta heqë.

Për çudi tek disa njerëz ndodh e kundërta. Sa më shumë vuajnë aq më tepër i thellohet buzëqeshja.

Nuk jam bërë ndonjëherë pishman se kam buzëqeshur. Edhe kur duket se nuk e meritojnë, ajo zbut zemrat e serta. Por mbi të gjitha buzëqeshja të mbron nga ngurtësimi i vet zemrës tënde.

Ai që buzëqesh me sinqeritet di të qajë edhe me dënesë, ky është çmimi.

Buzëqeshja … do të jetë dritarja nëpërmjet së cilës do të hyjë drita në shpirtin tënd.

Romantizëm

A të pëlqejnë zemrat? Arushat e pellushit? Mendon se kur dashuron bëhesh automatikisht romantik?

Ndoshta je më pak se ç’mendon ose më shumë se ç’kujton. Sepse romantizmi i vërtet është shumë ndryshe nga ç’ka mendojnë njerëzit.

Romantizmi lind si lëvizje shpirtërore, artistike, kulturore nga fundi 1700-ës deri 1800-ës, në Evropë. Solli një risi në literaturë, art dhe koncept.

Në atë periudhë sipas një enciklopedie termi “romantik” përdorej për të përcaktuar një stil jashtë së zakonshmës. Me kalimin e kohës romantizmi u zhvillua në shumë vende duke u rritur në një levizje më revolucionare. Njeriu, natyra e tij ishte në qëndër të vëmendjes. Vlera të reja si liria, ndergjegjësimi social dhe politik, vlerat kulturore të reja dhe rryma shpirtërore mistike lindën pikërisht gjatë asaj epoke e quajtur romantike. Romantizmi përfshin ndjenjë edhe racionalitet. Ekzaltimi i të qënit në jetë, çlirimi nga kode klasike la vendin krijimtarisë së lirë. Imagjinata me në fund mund të ishte e prekshme në të gjitha llojet e artit. Romantizmi ishte një “mënyrë të ndjerit”. Çdo vend, kulture e pëvetësoi ndryshe apo e adresoi kauzës se vet.

Një ndjeshmëri e formuar nga kërkimi shpirtëror dhe intelektual. Një diapazon të gjerë ndjenjash e njohurish. Një gërrmim të brëndshëm sublim dhe të dhunshëm.

E gjithë kjo e preku dhe mënyrën se si do të përshkruhej, ndihej, dashuria. Por jo veç atë, dashuria, miqësia, besimi, fisnikëria, fjala, ndjenjat, të gjitha vlerat njerëzore morën thellësi.

Prandaj eksziston, po, dashuria romantike, por mund ekzistojë edhe miqësia romantike, dhembja, gëzimi, arti romantik po aq sa dhe ushqimi romantik, ndoshta.

Mund ti sjellësh lule të dashurës, por mund të mos jesh romantik. Mund të jesh duke lënguar për të dashurin e largët por nuk je romantike. Lule, çokollata, postime në rrjete sociale të sheqerosura, puthje në mes të rrugës, pseudopoezi, këngë ” baby baby”, ky është  romantizmi komercial. Që të jesh romantik duhet më shumë se kaq.