Njerëzit

Aq më tërheqin aq dua ti qëndroj larg.

Jam e lodhur të puth e të përshendes njerez që nuk duan t’ia din. Ose duan t’ia din tepër… që duan të zgrapin nga ty … energji, kuriozitete, e ngopin barkun me llafe sa per ti vjellur kot diku pa vlerë.

Jam e lodhur ta bëj derrin dajë.

Më kërkojnë veç për ndihmë, informacion apo mbështetje. Kjo nuk quhet miqësi ky është biznes. Herë tjetër do të pres kuponin tatimor.

Advertisements

Tek Liqeni

Tek Liqeni të gjithë shkojmë. Të gjithë ndihemi në natyrë  pa prekur  egërsinë e natyrës. Ndihemi  të lirë, në këtë kapsulë të  gjelbërt. Ka familje  tek Liqeni,  shitës ambulant, të çmendur, artistë rrugësh, sportdashës. Liqeni është i të dashuruarve,  familjeve  të reja, studenteve me kitarë. Të gjithë, të rinj e të vjetër përçapen, ecin, vrapojnë, rrëshqasin me patina  … drejt  së gjelbres. E gjelbra  që mbijeton na tërheq. Ne e shtyejmë, ajo  hakmerret  ëmbël me varësinë që kemi ndaj saj.

E na bën të endemi rreth e rreth  liqenit  në dihatje  për oksigjen, duke  lypur  gjelbërim.

Në autobus-Po qesh dhe unë

Këtë po e shkruaj si pa e menduar gjatë dhe pa ditur as pse.

Sikur autobusat mos të ishin mjaft të shpifur, të nxehtë, plot me njerëz duhet të më ndodhte dhe kjo…

Vazhdoni me leximin e “Në autobus-Po qesh dhe unë”