Pranvera ime …

Pse duhet të ndihem e lumtur se çdo gjë çel? E pse duhet të dashurohem veç se është Pranverë? Pse duhet të më shkëlqejnë sytë se çdo gjë ndriçon ndryshe?

Lojërat e natyrës, lojërat e fëmijve, lojërat të mendjes që të detyrojnë të gëzosh.

Qesh njeriu kur qeshin të tjerët imitues i mjerë. E pse kjo Pranverë euforike duhet të më bëj të ndihem gëzueshëm, si këngë zogjsh pavetëdije?

E pse duhet të rinjtë të bien pre e kimisë e quajtur ndryshe dashuri që ngatërron botën e tërë?

E pse nuk qenkam unë e aftë të jem e lumtur vet? Pa lule, rreze, dashuri? Pa këngë zogjsh, pa dritë dhe shkëlqim. E po kaq i dobët njeriu që gjen lumturi veç në një stinë.

Advertisements

Shtëpitë e mia -Dubrovniku

Nuk e di akoma ku vërtetë do të doja të banoja. Në udhëtim shpesh kam menduar – këtu do të doja të banoja…

Po është një vend që kam në zemër, Dubrovnikun.

Kudo është shtëpia ime

Ky ballkon me vetrata të larta e përmbush nevojën time për dritë. Ndodhet në qytetin tim të preferuar Dubrovnik. E dua Dubrovnikun. Sa herë dua të iki nga marrëzia më shkon mendja të shkoj atje. Atje gjej frymëzim. Ka det, ka natyrë, histori, kulturë, art. Sa herë shkon zbulon ndonjë pjesë që të thotë miradhsh. Të bredh nëpër rrugica e shkallare të ngushta.

Po kjo shtëpi mes sheshit të vogël do ishte e përsosur. E vjetër, me mure që kanë ç’tregojnë. E hapur, me pamje nga sheshi plot kafenesh e restorante. Fisnike, pa bujë e luks të shfrenuar. Afër detit. Porti dy hapa, qëndra dy hapa. Ëndërroj unë e shkreta se tjetër nuk di të bëj.

Kudo është shtëpia ime

Më prit Dubrovnik…

Buka

Qofshim si kjo buka.
E mirë, e bollshme e bukur.
E bukur e pastër e mirë.
Qofshim si kjo buka.
E dashur e vërtetë e arritshme
U bëfshim bukë për shpirtin e pangopur.
U bëfshim buka e njeri tjetrit.

Një çast dashurie

Në kafe, në qendër, plot me të rinj e njerëz qyteti nuk kish se si të mos vija re këtë nënë. Në çast prania e saj stononte me atë ambient modern dhe muzika pop në sfond. Shikimi kalon te shoqëruesi i saj, nipi. I riu fliste me gjyshen si shoqe, teksa i hidhte sheqerin në filxhan. Në vend se të ishte stonim, ishte harmoni. Veç duke i parë ndërsa pinin kafe mësova tepër gjëra. Mu rrit në pak minuta respekti për atë djalë të panjohur. Disa me turp i fshehin pleqtë e tyre. Të tjerë kujtohen vetëm kur marrin lekë … ose tepër vonë. Ky djalë ka marrë një kafe dhe këmbyer dy fjalë. Mendoj se dha më shumë se ç’mendon. Një çast dashurie që ka për t’ia lehtësuar dhembjet. I dha vetes një çast paqeje, dhe mua mësim jete.

Një çast dashurieTek Mulliri i vjetër

Kështu-kështu

Dhe kështu-kështu…

Sa doja të të kisha afër

me sigurinë e buzëqeshjes tënde.

Do ta mbyllte sado pak gojën vetmia.

Do të doja të heshtnin kujtimet qofshin ato të qeshura…sidomos ato.

Të bija rehat nga kumbimi i zërit tënd të lumtur.

E di, ti  flutur, ia zbukuron ditën të tjerëve…

Unë rri pres thërrimet e mbetura nga dita.

Jo, jo …S’ke faj…as unë.

Është prap goja e vetmisë

që më kafshon… dhe s’ngopet.

Më ndjek kudo…

Herë se dua të jem larg nga njerëzit e gabuar,

herë se s’i kam afër të duhurit.

Tek lokali i lagjes

2015-09-13-22-07-20

I thash pronares së lokalit të më rezervonte një vend në orën shtatë të darkës. Pak kohë më përpara solla nga shtëpia disa orendi… jastëqet e shtëpisë, mbulesë, lule dhe qirinjë.

E zbukurova vendin sipas dëshirës. Habia e njerëzve nuk më shkurajoi. Sytë e njerëzve kurioz nuk  më ndalen. Vendosa lule. Mora me vete kavanozat me tyl të cilët kësaj radhe i përdora si vazo lulesh. Pronarja ishte shumë e mirë dhe më dha nja dy shandane të vogla shtesë.

Atij… i thash zbrit pije një kafe… sa të bëj darken gati. Atje kishte tashmë të porositur një aperitivë nga ana ime tek këndi i rezervuar. Do të kisha dashur të shihja fytyren e tij. Pak minuta më vonë zbrita me koshin e piknikut. Normal, isha veshur për rastin… Pronarja e lokalit më ndihmoi me pak muzikë ndërsa hyja në lokal. Ishte një çast kaq i bukur dhe romantik! Surpriza funksionoi! Ai nuk e priste fare. Pas pak erdhi kamarieri me gota Martini, që i pata porositur më parë dhe këto. Menuja ishte e thjesht, kikirika, fruta të thata, bukë të thekura të vogla dhe salcra pikante. Ishin të mira, por qëllimi nuk ishte ushqimi. Qëllimi ishim ne. U rrethuam nga hija e dashurisë sonë.

Për nja dy orë atje tek lokali i lagjes, pa shpënzuar dhe pa levizur shumë shijuam një nga mbrëmjet më të bukur të jetës sonë. Ai kënd u trasformua në një ishull.

Nuk e fsheh  të gjithë na shikonin të çuditur. E dini çfare? Nuk na interesoi fare!

Nëse do të bësh një surprizë mendo për tjetrin e jo për veten! Hiq komplekset! Ki mendjen tek detajet! Kjo dotë thotë se nuk ka rëndësi vetëm sa ha apo çfarë por dhe si. Ka rëndësi atmosfera që krijohet. Nuk vlen sa lek harxhon por sa mendje shpenzon. Kjo ndihet dhe tjetri do të mbetet i kënaqur. Fotoja sipër ju jep pak idenë e atmosferës që u krijua atë mbrëmje.

A keni provuar diçka të tillë?  Do të kisha shumë qejf të dëgjoja nga ju ç’mendoni!

Shumë faleminderit për suportin dhe  mos harroni të regjistroheni që të merrni të rejat në inboksin tuaj!

Hajdeseflasim!

Ëndrrën e ndjek

Realiteti është i rëndë. Më rëndon frymën. Më lodh, më mpin. Ëndrrën e ndjek.

Prandaj ia vlen të hash bukë e art. Të ngopesh me fantazi. Të harrosh për një çast a dy, kasaphanën që të rrethon. Të harrosh trishtimin midis tylit dhe ngjyrave, xixave dhe fjongove.

Ëndrrën e ndjek se realiteti nuk më shkon. 

Pallati i kongreseveLiqeni i mjellmave nga Teatri i Operas dhe Baletit.