#letëflasimsishoqe #Oui!Oui!

20170530_121741

Para disa javësh zbulova një butik të lezetshëm. Oui!Oui! Rrallë gjen një person që të buzëqesh në hyrje dhe kaq komunikues sa pronarja e këndshme e këtij dyqani.

Ne gra kemi nevojë që shitësja të jetë si një shoqe që na do të mirën. Një shoqe që nuk na bën të ndihemi keq për kilet e tepërta apo për dobësi, atë e dimë vet! Duam një shoqe që na bën të ndihemi të bukura! Durimi i së cilës na bën të zgjedhim diçka të bukur për vete.

20170530_121121

Tek Oui!Oui! do të gjeni ambientin e duhur për ta trajtuar veten ndryshe.

20170530_120904.jpg

Ka veshje të zgjedhura me kujdes dhe të veçanta për të gjitha shijet!

Oui!Oui! Rr. Muhamet Gjollesha

Ndiqni në Instagram: @oui.oui.shop

 

 

Një ditë me mua!

Sot Tirana më bëri  një dhuratë! Më fali shijen e një gjëje të thjeshtë! Shkova tek Pazari i ri, mënëfund mund të quhet i tillë! U zbavita jashtë mase!

Pastërti, rregull, ide të reja, mundësi  të reja… të gjitha këto akoma të shoqeruara  nga shija e vjetër tradicionale, bukë e qofte. 

E pëlqej të renë por kam gjithmonë frikë mos shaktërron vlerën  e së kaluares. Prandaj u kënaqa  shumë kur pash se ishte ruajtur  stili i Pazarit! Ndërtesat kanë tani përsëri  identitetin  e tyre!

Pazari i  ri llokum. Pazari besoj se do të jetë aktivitet  i pëlqyeshëm, ku dhe të moshuarit  mund të përfitojnë  për të pirë një kafe në diell.

Pallatet e lyera me motivet shqiptare, sikur  qylymet janë nderë në qiell … të bëjnë të ndihesh në shtëpi.

Vjen dëshira të blesh kur sheh mallin mirë, kur ka pastërti, kur shitësi është  i motivuar  dhe të pret me buzëqeshje.

Markata e peshkut

Vjen dëshira  të mbëstesesh nismat të reja të tregut.

Vjen dëshira … të shijosh traditën  e rizbuluar që për tepër  kohë ishte nën gërmadhë. Poshtë Pastiçeria Reka

Po nuk bleve në Pazar të ri, s’je Tirons s’je vendali!

Pranvera

Po sikur t’ju thoja se e urrej Pranverën? Ajo është e bukur! Çelin lulet, lulëzojnë pemët edhe vazot në ballkonet më të harruara. Çdo gjë duket më e bukur, rrugët, trotuaret, bahçet më të rëna. Të rinjtë lënë orët  e mësimit. Vajzat hollojnë veshjet, djemët rrinë qosheve. Edhe njerëzve më të rëndomtë u bie një nur rastësishëm. Dashuria shpërthen si sythat e parakohëshme e budallaqe. Çdo cep mbulohet nga një hije rozë që supozohet të të lumturojë. Zogjtë cicerojnë…Unë?

Refuzoj  të bëhem viktimë e këtij mashtrimit kimikë. E pse u dashka  koha, moti të diktojë humorin tim? Sigurisht,  dua të jem e kënaqur  por jo pavetëdije. Jo pa arsye, jo pa dashje. E urrej Pranverën kur përpiqet  të më mashtrojë e pafytyrë dhe shendever. Oh po … le të çelin të gjitha  … le të dashurohet dhe ky brez  budallenjsh. Unë do mbetem hundë e buzë  … vetëm, duke luftuar kundër Pranveres.

Dëgjoje Pranverën 

 

Etika në rrjet 

Edukata, mirësjellja nuk është thjesht  një kod. Përcjell sipas meje, mirësinë dhe vlerën e brëndshme të çdo njeriu. Ndonëse zakonet ndryshojnë, mirësjellja buron nga një shpirt të mirë, me vlerë. Shpejtësia e përdorimit të internetit nganjëherë por dhe shpesh,  na bën arbut, të menduar, të ashpër. Ki kujdes kur shkruan apo komenton. Do të dukesh edhe atje se kush je!

Çfarë është një blog? 

Fjala blog vjen nga anglishtja WEB-LOG. Për vete do ta përshkruaja ditar në rrjet. Pra blogu nuk është tjetër veç se një bllok shënimesh, ditar apo regjistrim në rrjet. Ashtu si në një bllok shënimesh, mund të shkruash ç’të duash. Zakonisht shkruhet me gjuhë bisedore dhe pa u zgjatur shumë si do të bëje me nje libër. Lezeti është se mund të shtosh foto dhe veçori të ndryshme. Ke mundësi pafund për të zhvilluar fantazinë. Ajo që e bën të bukur një blog është se edhe lexuesit mund të komentojnë. Kjo të jep shumë kënaqësi. Nëse do të shkruash një blog të duhet të paguash zakonisht një vend në rrjet. Lumturisht ka disa site si wordpress.com  që të ofrojnë një mundësi falas. E thënë ndryshe, ata kanë një bllok të madh shënimesh të cilin ua japin hua atyre që e kërkojnë. Nga fjala blog ka dal edhe fjala blogger, pra ai që shkruan blogun. Një blogger mund të reklamojë produkte ose punën e vet. Shpesh, mund të paraqesë foto për modën dhe artin. Disa thjesht ndajnë interesat e tyre si kuzhina, punime të ndryshme, këshilla për estetikën e të tjera. Mjerisht disa janë thjesht kopje e kopjeve të blogeve të tjera dhe nuk ia vlejnë fare. Të tjera merren veç me thashethemnajat e vipave, po nejse…

Pse shkruaj unë një blog?

Sepse në fakt e kam bërë gjithmonë. Kam mbajtur bllok me vete gjithmonë, gjithandej dhe gjithsesi. Nuk rri dot pa shkruar. . . Blogu më jep mundësinë e bukur tani të ndaj me të tjerët. Gjithashtu, thjesht sepse më kënaq. Kur shkruaj, jam unë. Më pëlqen të kumunikoj dhe kjo është mënyra më e mirë që njoh.

Si funksionon?

Blogu «Letëflasimsishoqe» lexohet nga çdokush, nuk ka nevojë për t’u regjistruar. Nëse doni të shkruani një koment apo ta pëlqeni është e nevojshme të regjistroheni. Mund të vendosni email-in dhe të zgjidhni një fjalëkalim. Mos kini frikë, adresa juaj e email-it nuk do të bëhet publike. Madje mund të zgjidhni të shkruani komente anonime. Regjistrimi do të bëjë të mundur të dini kur ngarkohet diçka të re! Zakonisht kanë përparsi nëse shiten apo jepen produkte falas.  Autori i një libri kupton sa u çmua libri nga shitja. Autori i blogut mezi pret komentet tuaja! Gjithashtu mund të kuptojë se çfarë ju pëlqen më shumë, e t’ju vij pas avazit! Prandaj pres me kënaqësi!

Nëse doni shpërndajeni! Këtë mund ta bëni me ndihmën e butonave në fund të faqes ose kopjoni linkun!

Ju falënderoj shumë! Nuk prisja të ishit kaq shumë dhe mbi të gjitha kaq të rregullt!

Bora 

Bora e këtyre ditëve më kujtoi këto vargje që kam postuar një herë…

Bora

E bukur borë e bardhë, e pastër. 

E butë, e kadiftë.
Hipokrite bora, poshtë fsheh plehra, baltë.


Dy fytyra ka bora.
Të gënjen me lojëra naive, fsheh gropa të pabesa


Nuk e di nëse e dua atë bardhësi që fsheh kaq shumë, gënjen aq shumë.

E bukur bora mbetet . . . por unë kam hall kur të tretet.

Gjithmonë pret

Më pret kur kthehem. Gjithë gëzim duke tundur bishitin, ç’them bishtin, tundet i tëri. Më pret kur jam e zënë. Më pret derisa zgjohem në mëngjes për të më mbuluar me ledha . . . Më lëpin veshët çdo ditë. Pret kohën time për çdo gjë, shetitja, ushqimi, loja, përkdheljet. Pret si qen. Si qen pronarin. Pikerisht . . .

Mësoj se unë për vete nuk pres dot. Humb durimin shpejt. Acarohem kur nuk përmbush programin, kur pres dikë, kur nuk përgjigjen pyetjes.  Vij nga një epokë “shtatanikësh” e cila do të mbarojë punë menjëherë. Nuk pret as stinët as motin. Nuk pret. Vij nga epoka ku më i shpejti fiton. Vërtitem me nxitim  se as ata që dua nuk presin . . . Dhe për ti kënaqur më duhet të vrapoj.

Mësoj prej qenit  se dashuria e ndalon kohën dhe pret . . . dhe nëse dua të fitoj duhet të pres.

Udhëtim fotografik -Radio e vjetër 

Sa e vështirë mund të jetë të gjesh pjesë këmbimi të radios së vjetër? Që kaq e vjetër pastaj nuk është… Megjithatë, llambat, pjesët mekanike duken prej një bote tjetër.Të  shkruarat lexohen kinezçe…shenjë e një historie të hidhur. Druri që  e mbeshtjell është modest gati i papërfillshëm. Ndersa po  përpiqej ta rregullonte,  monto-çmonto, gishtërinjtë shtypën fort telat e zverdhura e fap në korent. Radjoja gumëzhiti! Dha shenjë jete. Për një çast ashtu si Radjoja gulçoi në korent, gulçoi dhe zemra. Rrotullonte më kot butonat me shpresë të  gjente këngen e preferuar të rinisë.  Apo për çudi emisionin e fëmijve, përallën e darkës. Tak u fik!

Oh…mbase pjesët e këmbimit do ti gjejmë dhe radioja e vjetër do fillojë të këndojë përsëri…pak ashtu me të keq…Por ec e mbushja mendjen atij …se fjalët,  kënget …nuk përkojnë më me zemrën fëmijë.

Ftohtë, shumë.

Është shumë ftohtë. Duket nga avulli që del nga goja ndërsa flasim. Gishtërinjtë mpihen, veshët s’ndihen, hunda ngrin. Këmbët dru. I ftohti nuhatet, aroma e drurit të djegur. Tymnajat shfryejnë shfryej dhe unë se oxhak nuk kam. I ftohti mjerisht lexohet, në faturat e energjisë. Ai peshon, se shtohen shtresat dhe rrobat. Dhe rëndon dimri rëndon.

Ne nuk e ndjejmë dhe shumë sepse jemi akullnaja vet. Jemi ajsberg që ecim. Të gjithë të ngrirë disa të buzëqeshur, të tjerë të përlotur por të ngrirë. Zemra e zvogëluar gati kubet. Ç’qenka ky dimër shpirtëror? Ku nuk paska zjarr të ngrohë njerëzit e mpirë nga indiferenca. E cila ëmbël-ëmbël në formë piklash ka ardhur e pastaj ka zaptuar gjë e send. Ka zaptuar gjak e mish.

E urrej të ftohtin se kë më kujton…