Në autobus – Trishtimi

Shtypemi  dhe ngjeshemi, betohem  se nuk rri  kaq  gjatë  përqafuar  as me personin e dashur. Intimiteti deformohet. Gjendesh ngjitur me një të panjohur,  ndjen  frymën  në qafë të tjetrit, mbështetesh  tek shpatulla  e tetës, e cila mirëkupton. Shkrihen qeniet  tona. Nuk kuptohet  ku fillon  shpirti im  e ku mbaron i tjetrit.
Një nënë nga fshati mban një torbë të rëndë me shishe qumështi.  Fle, koka i lëkundet  rregullisht. Sa herë  frenon  mjeti, zgurdullon  sytë e më pas kthehet  ëmbël  në gjumë. Frenon  autobusi edhe një herë  e kësaj  rradhe unë bie tek torba  e qumështit. Ndjej lëngun  që tundet  e them me vete  – u bë gjalp -. I kërkoj falje  dhe nëna  hap zemrën. Më tregon  gjithë ditën e saj.

Ajo nuk ishte nënë, ishte më pak se 50 vjeçe. Ishte çuar në 3 që  të milte lopët, të mbaronte punët, t’arrinte  në Tiranë. Në Tiranë e kapën policët dhe e kthyen. Nuk kishte  shitur asgjë. Ishte tmerrsisht e lodhur. Tmerrsisht e lodhur. E dëgjova, nuk dija çfarë të thoja, nuk dija çfarë  të thoja.

Stacioni im. E përshëndes. Ajo më sheh e thotë – Na iku jeta kot – mbyll  sytë  prap që të flinte.

Zbrita.  Kisha grumbulluar gjithë  trishtimin  e saj. Torba  e saj e pashitur më mbeti  mua në zemër.

Advertisements

Tek Liqeni

Tek Liqeni të gjithë shkojmë. Të gjithë ndihemi në natyrë  pa prekur  egërsinë e natyrës. Ndihemi  të lirë, në këtë kapsulë të  gjelbërt. Ka familje  tek Liqeni,  shitës ambulant, të çmendur, artistë rrugësh, sportdashës. Liqeni është i të dashuruarve,  familjeve  të reja, studenteve me kitarë. Të gjithë, të rinj e të vjetër përçapen, ecin, vrapojnë, rrëshqasin me patina  … drejt  së gjelbres. E gjelbra  që mbijeton na tërheq. Ne e shtyejmë, ajo  hakmerret  ëmbël me varësinë që kemi ndaj saj.

E na bën të endemi rreth e rreth  liqenit  në dihatje  për oksigjen, duke  lypur  gjelbërim.

Përvoja e shijes

Ekziston një mënyrë për të udhëtuar. Një mënyrë për të shijuar gjëra të reja. Ngjyra frymëzuese, aroma të panjohura, është ushqimi. Të provosh ushqime  të reja besoj se ndikon  tek mendja jonë. Na hap horizonte, na çliron  nga zakonet e përditshme. Trondit  pak qiellzën e nëmur  nga gjella  e mërzitshme. Kam vënë re se njerëzit që nuk janë të hapur  në ushqim  … janë disi  të mbyllur  në mendje. Kapen  pas një shijeje dhe nuk e lëshojnë.

Kam provuar  ushqimin  Indian. Ishte përvojë intense  shijeje. Mu duk sikur brenda gojës  pati një festë  me fishekzjarrë!  Aromat, erzat, ngjyrat, konsistenca  … dhe enët më çuan  larg  në  ëndrra të ngjyrosura.

Bota jonë nuk është e vetmja, nuk është  më e keqja as më e mira. Bota jonë e vogël duhet  të hapë dritare  sado të vogla që  të futet dritë.

Me siguri do të kthehem te Chakra jonë.

Një restorant  i lezetshëm, ku mund të hash  me qejf  dhe të kapërdish  një kapsulë Indie. Website  i tyre Chakra jonë  ka shpjegime  të kënaqshme  për ushqimin  që serviret.

Ushqimi  bëhet  pjesë  e jona  … nëse ne jemi  çka  hamë, unë po ndihem  pak indiane. Chakra jonë shumë faleminderit!

Te Pedonalja

Ndalu pak dhe bli diçka që është bërë nga duar të shtrenjta.

Diçka që rrjedh si gjak ndër shekujsh. Ah sa të varfër jemi, nuk kemi para për këto jo. Kemi për lloj lloj kinkalerish të rëndomtë serie. Kemi për tualete që nuk përdorim kurrë, për bizhuteri vezulluese pa vlerë. Por jo për këto…mjerisht.

Këto copa janë të thurura me dorë në Tezgjah, Vegjë. Janë të punuara në Zadrimë të Shkodrës. Do ti gjeni nëpër dyqane por edhe te Pedonalja.

20170602_115148

Puna e dorës një ditë do të vlerësohet, dhe do të pendoheni që nuk ia bletë atij shitësit ambulant te Pedonalja. Atje do arrini të ulni pak çmimin vërtet, por jo vlerën.

20170602_115158

Kur kalon nga Pedonalja hap sytë  dhe merr një copë Zadrime në shtëpi!

Shiko videon!

Vajzë Prishtinase

 

2017-06-12-14-45-42

Vazhdoni me leximin e “Vajzë Prishtinase”

Tek lokali i lagjes

2015-09-13-22-07-20

I thash pronares së lokalit të më rezervonte një vend në orën shtatë të darkës. Pak kohë më përpara solla nga shtëpia disa orendi… jastëqet e shtëpisë, mbulesë, lule dhe qirinjë.

E zbukurova vendin sipas dëshirës. Habia e njerëzve nuk më shkurajoi. Sytë e njerëzve kurioz nuk  më ndalen. Vendosa lule. Mora me vete kavanozat me tyl të cilët kësaj radhe i përdora si vazo lulesh. Pronarja ishte shumë e mirë dhe më dha nja dy shandane të vogla shtesë.

Atij… i thash zbrit pije një kafe… sa të bëj darken gati. Atje kishte tashmë të porositur një aperitivë nga ana ime tek këndi i rezervuar. Do të kisha dashur të shihja fytyren e tij. Pak minuta më vonë zbrita me koshin e piknikut. Normal, isha veshur për rastin… Pronarja e lokalit më ndihmoi me pak muzikë ndërsa hyja në lokal. Ishte një çast kaq i bukur dhe romantik! Surpriza funksionoi! Ai nuk e priste fare. Pas pak erdhi kamarieri me gota Martini, që i pata porositur më parë dhe këto. Menuja ishte e thjesht, kikirika, fruta të thata, bukë të thekura të vogla dhe salcra pikante. Ishin të mira, por qëllimi nuk ishte ushqimi. Qëllimi ishim ne. U rrethuam nga hija e dashurisë sonë.

Për nja dy orë atje tek lokali i lagjes, pa shpënzuar dhe pa levizur shumë shijuam një nga mbrëmjet më të bukur të jetës sonë. Ai kënd u trasformua në një ishull.

Nuk e fsheh  të gjithë na shikonin të çuditur. E dini çfare? Nuk na interesoi fare!

Nëse do të bësh një surprizë mendo për tjetrin e jo për veten! Hiq komplekset! Ki mendjen tek detajet! Kjo dotë thotë se nuk ka rëndësi vetëm sa ha apo çfarë por dhe si. Ka rëndësi atmosfera që krijohet. Nuk vlen sa lek harxhon por sa mendje shpenzon. Kjo ndihet dhe tjetri do të mbetet i kënaqur. Fotoja sipër ju jep pak idenë e atmosferës që u krijua atë mbrëmje.

A keni provuar diçka të tillë?  Do të kisha shumë qejf të dëgjoja nga ju ç’mendoni!

Shumë faleminderit për suportin dhe  mos harroni të regjistroheni që të merrni të rejat në inboksin tuaj!

Hajdeseflasim!