Etika në rrjet

Vdes të them atë që mendoj! Sinqeriteti më karakterizon. Mjerisht, kam mësuar se jo gjithmonë është mirë të thuash atë që ke në mendje. Aq më tepër kur e shkruan në rrjet.

Ki kujdes kur shkruan mendimet e tua më të thella në rrjetet sociale apo në mesazhe. Ato lehtësisht kopjohen, ruhen … dhe shpërndahen. Tani, urojmë të ekzistojë dhe mirëbesimi. Por pak kujdes nuk bën kurrë dëm.

opinionet

Opinionet tona mund të ndryshojnë ashtu si ne. Prandaj ki kujdes kur i bën publike. Një ditë do të  habitesh si mendoje ashtu …

Nuk kam shkruar

Nuk kisha ç’të shkruaja? Mjerisht  nuk më ndodh. Kam kaq shumë mendime  sa nuk arrij  ti vë në rradhë. Idetë e pashtershme, frymëzime dhe projekte. Kaq shumë mendime  sa të shpërthej. Sikur  plas. Ndjej gati dhimbje, ndoshta si  dhimbjet e lindjes para se të krijoj  diçka. Sikur  më mblidhen të gjitha përjetimet dhe … Nuk di ç’të bëj më parë. Atëherë  eksploroj. Po, studjoj ndonje teknik poezie si Hajku, studjoj epokat … Romanticizmin  apo Rilindjen. Lexoj, lexoj, lexoj. Çdo gjë lind poezi, muzikë, pikturë. Atëherë shetis.

Në vend të zbraz mendjen  e mbush më tepër. Idetë  marrin  jetë e fillojnë  të më bëhen  si shokët imagjinarë  të fëmijërisë. Rrugët, njerëzit  shndërrohen  në vargje dhe zhurmat  në muzikë. Muzika në qetësues.

Kur nuk shkruaj do të thotë se po plas!

Tek lokali i lagjes

2015-09-13-22-07-20

I thash pronares së lokalit të më rezervonte një vend në orën shtatë të darkës. Pak kohë më përpara solla nga shtëpia disa orendi… jastëqet e shtëpisë, mbulesë, lule dhe qirinjë.

E zbukurova vendin sipas dëshirës. Habia e njerëzve nuk më shkurajoi. Sytë e njerëzve kurioz nuk  më ndalen. Vendosa lule. Mora me vete kavanozat me tyl të cilët kësaj radhe i përdora si vazo lulesh. Pronarja ishte shumë e mirë dhe më dha nja dy shandane të vogla shtesë.

Atij… i thash zbrit pije një kafe… sa të bëj darken gati. Atje kishte tashmë të porositur një aperitivë nga ana ime tek këndi i rezervuar. Do të kisha dashur të shihja fytyren e tij. Pak minuta më vonë zbrita me koshin e piknikut. Normal, isha veshur për rastin… Pronarja e lokalit më ndihmoi me pak muzikë ndërsa hyja në lokal. Ishte një çast kaq i bukur dhe romantik! Surpriza funksionoi! Ai nuk e priste fare. Pas pak erdhi kamarieri me gota Martini, që i pata porositur më parë dhe këto. Menuja ishte e thjesht, kikirika, fruta të thata, bukë të thekura të vogla dhe salcra pikante. Ishin të mira, por qëllimi nuk ishte ushqimi. Qëllimi ishim ne. U rrethuam nga hija e dashurisë sonë.

Për nja dy orë atje tek lokali i lagjes, pa shpënzuar dhe pa levizur shumë shijuam një nga mbrëmjet më të bukur të jetës sonë. Ai kënd u trasformua në një ishull.

Nuk e fsheh  të gjithë na shikonin të çuditur. E dini çfare? Nuk na interesoi fare!

Nëse do të bësh një surprizë mendo për tjetrin e jo për veten! Hiq komplekset! Ki mendjen tek detajet! Kjo dotë thotë se nuk ka rëndësi vetëm sa ha apo çfarë por dhe si. Ka rëndësi atmosfera që krijohet. Nuk vlen sa lek harxhon por sa mendje shpenzon. Kjo ndihet dhe tjetri do të mbetet i kënaqur. Fotoja sipër ju jep pak idenë e atmosferës që u krijua atë mbrëmje.

A keni provuar diçka të tillë?  Do të kisha shumë qejf të dëgjoja nga ju ç’mendoni!

Shumë faleminderit për suportin dhe  mos harroni të regjistroheni që të merrni të rejat në inboksin tuaj!

Hajdeseflasim!

Mënëfund mësova 

… se nuk mund të varet lumturia ime nga të tjeret. Jo, as nga humori i ndryshueshëm  i tyre. Nuk ndryshon jeta ime nëse miqtë që kam nuk bëhen të gjallë  a nuk mund të jenë dot me mua. Nëse ata që kam pranë  nuk janë kurrë të kënaqur. Mësova se jam unë përgjegjëse  nëse jam apo jo e lumtur.  Situatat ideale nuk ekzistojnë  ka gjithmonë diçka që nuk shkon.  Por kjo nuk duhet të më ndal të jem e kënaqur. Njerëzit  që na rrethojnë  janë shetitës në oborrin tonë. Por lulet çelin veç nëse ne i mbjellim…dhe asnjë s’ka të drejtë ti shkulë. Mësova se unë jam e vetmja  përgjegjëse  të lumturisë  sime.