Më dhemb kurrizi

A të dhemb ty kurrizi? Mua po shpesh. Më dhemb nga peshat e vogla që mbaj për ditë. Ato fjalë që hedhin njerëzit pa u menduar, ato sjelljet pa edukatë, të bërtiturat e rëndomta.

Më dhemb nga peshat e mëdha. Nga gjithë dhembja e botës mbarë. Nga rënkimet më të largëta. Nga deti i lotëve që mbledh me kova.

Më dhemb kurrizi të mbaj peshën arogancës. Atë trastë të vogël injorance e ligë e cila kalon dorë më dorë e më ngec mua.

Po sikur të përmendim kërrusjen e dorëzimit? Dorëzimi se nuk çan dot, se nuk bërtet dot, nuk mashtron dot, nuk jep dot ryshfete qofshin këto edhe shpirtërore.

Eh, nuk mban kurrizi i lodhur ato gurë të rënda që mbledh nga ankesat e tjerëve … që pa dashje ngarkoj.

Më dhemb kurrizi, nga ato bagazhet që turistët e së kaluarës më lanë peng e kanë ikur… përgjithmonë.

Hamall ndjenjash.

Advertisements

Dalim

E ku do shkojmë? – Është pyejtja që vijon ftesën -Dalim?

Po, sepse paskemi nevojë të dimë për fije e për pe itinerarin e përcaktuar. Kemi nevojë të dimë se do të dalim për të hyrë prap diku. Kemi nevojë të jemi nën kontroll të çdo çasti në jetë. Dal prandaj vetëm veç për të ecur. Vërdall. Me hap të ngadaltë. Shijoj hapin tim. Dëgjoj zhurmat e qytetit, zërat, boritë. Ndjej shijen e smogut helmues, aromën e ëmbëltores. Shoh ngjyrat e vitrinave, qentë me pronarët, pleqtë që luajnë domino. Shoh çdo gjë si për herë të parë. I lë këmbët të lira, të më çojnë ku të duan. Pa qëllim. Pa qëllim, pa vrapuar, pa pasur një orar, pa ndjerë presion. Krejtësisht në dorë të rastësisë.

Sahati-Hajdeseflasim
Si sahat me shigjetat mbrapsht. Sahat i prishur jam. Çastet më duken përjetësi.

Në foto Sahati i Tiranës

Si sahat me shigjetat mbrapsht. Sahat i prishur jam. Çastet më duken përjetësi.

Sahati-Hajdeseflasim
Më pëlqen të humb kohë, se koha humbur më bën të fitoj.

Më pëlqen të humb kohë, se koha humbur më bën të fitoj.

Lodrat- Hajdeseflasim
Më pëlqen të endem, kundër kohës.

Në foto Sheshi Skënderbej

Më pëlqen të endem, kundër kohës.

Pictures by Hajdeseflasim

Tek Liqeni

Tek Liqeni të gjithë shkojmë. Të gjithë ndihemi në natyrë  pa prekur  egërsinë e natyrës. Ndihemi  të lirë, në këtë kapsulë të  gjelbërt. Ka familje  tek Liqeni,  shitës ambulant, të çmendur, artistë rrugësh, sportdashës. Liqeni është i të dashuruarve,  familjeve  të reja, studenteve me kitarë. Të gjithë, të rinj e të vjetër përçapen, ecin, vrapojnë, rrëshqasin me patina  … drejt  së gjelbres. E gjelbra  që mbijeton na tërheq. Ne e shtyejmë, ajo  hakmerret  ëmbël me varësinë që kemi ndaj saj.

E na bën të endemi rreth e rreth  liqenit  në dihatje  për oksigjen, duke  lypur  gjelbërim.

Rreze

Më kaloftë rrezja nga zemra.

Zemra kristal shumëkëndësh ndriçoftë.

Më shpoftë shpresa të ndriçohem përsëri.

Më kaloftë rrezja në sy.

Syri kristal shumëkëndësh ndriçoftë.

Më shpoftë guximi të forcohem përsëri.

Më kaloftë rrezja jote të jetoj përsëri.

Picture by @hajdeseflasim _

Croatia, Dubrovnik

Te Pedonalja

Ndalu pak dhe bli diçka që është bërë nga duar të shtrenjta.

Diçka që rrjedh si gjak ndër shekujsh. Ah sa të varfër jemi, nuk kemi para për këto jo. Kemi për lloj lloj kinkalerish të rëndomtë serie. Kemi për tualete që nuk përdorim kurrë, për bizhuteri vezulluese pa vlerë. Por jo për këto…mjerisht.

Këto copa janë të thurura me dorë në Tezgjah, Vegjë. Janë të punuara në Zadrimë të Shkodrës. Do ti gjeni nëpër dyqane por edhe te Pedonalja.

20170602_115148

Puna e dorës një ditë do të vlerësohet, dhe do të pendoheni që nuk ia bletë atij shitësit ambulant te Pedonalja. Atje do arrini të ulni pak çmimin vërtet, por jo vlerën.

20170602_115158

Kur kalon nga Pedonalja hap sytë  dhe merr një copë Zadrime në shtëpi!

Shiko videon!