Ossum lacrimalis

Loti nga kocka del.

Ngjizet në vend të panjohur.

Veç nga syri çel.

Niset shpërthim i pa sosur.

Nga mendim bëhet det

I kripur loti, i shijshëm.

Mbush kanalin e dhembja vjen në jetë.

I fortë loti dhe i lehtëshëm.

Loti nga kocka del

Gërryen si ujë shkëmbin

Kur rrëz syrit ngel,

dhembjet e mia ty të dhembin.

Reklama

Ekzagjeroj

A nuk duhet ta ekzagjeroj?

A nuk e ekzagjeron dhe dielli kur djeg?

Shkëlqen e zhurit.

A nuk e ekzagjeron dhe deti me vrullin përpirës?

Përkëdhel e trondit.

Ekzagjeroj, shijoj, ndjej.

Siç ta ka ënda

Do të doja të isha më e shëmtuar, të largoja të gjithë shikimet që s’janë të tuat.

Do të doja të isha më e bukur, të skalitesha në mendjen tënde.

Të isha fryt i fantazisë tënde.

Do të doja të më vizatoje ashtu siç ta ka ënda.

Të lutem

Më mbulo me fjalë, të lutem.

Nëse nuk di, mësoji.

Më fol, ma thuaj ëndrrën, ma thuaj dëshirën.

Më fol, më trego ç’kërkon e ç’do të më japësh.

Merrja fjalët poetëve hua dhe m’thuaj se janë të tuat.

Merrja këngëve e më gënje po deshe …veç mi thuaj.

Se po thahem pa fjalë dhe kam frikë se do zhdukem.

Se lulja jote jam, po më jep ujë, të çel.

Më mbulo me fjalë, të lutem.

Shije e re

Shije e re këto fjalë.

I përsëris t’i ndjej në gojë.

Nuk i nxjerr, as i gëlltis, i mbaj në qellzë.

Janë kafshim fjalësh, kërcasin lëngshëm e shijshëm.

I përsëris ti ndjej më gjatë… e di, do të treten.

Vajzë gjirokastrite

Përmbi kullë të Argjirosë,

E lashtë, e re kjo krijesë.

Qëndron e gurtë, e fortë, e heshtur.

S’ka lot e hidhërim që ta quaj të humbur.

S’ka vuajtje a dhembje që ta shemb.

E drejtë qiri, e veshur me hënë dhe flakë në këmbë.

Ajo qoftë mal! Ajo qoftë hënë!

U bëftë rrufe dhe bubullim e shtënë.

Picture credit @aldionlato

Ngjyrat

Ka shumë material për shpjegimin psikologjik të ngjyrave. Nuk do të mundesha të shtoja asgjë asaj që tashmë dihet dhe me kaq hollësi është shpjeguar nga specialistët.

Do shpenzoj veç dy fjalë për to pasi ngjyrat janë shumë të rëndësishme për mua.

Kur rrethohem me ngjyra që më pëlqejnë vërtetë ambienti bëhet i jetueshëm. Por cilat janë ngjyrat që vërtetë më pëlqejnë?

Duket se edhe në këtë, ambienti ndikon shumë, më shumë se ç’mendoja. Fillon që kur jemi të vegjel kur na sugjerohet një ngjyrë më shumë se një tjetër. Apo varet se ku rritemi, ku e zeza është klas dhe hidhet poshtë çdo ngjyrë e gjallë duke e paragjykuar si vulgare. Ose e zeza është veç zi dhe nuk shihet me sy të mirë. Prandaj si për shumë, ngjyra e zemres ka ndryshuar gjatë jetës.

Kam pasur mundësi të shoh shtëpitë e fshatit ku se fundmi mbizotërojnë tonet e bezhes. Subkonshi i tyre bërtet kundër “lajle-lules”. Kur në fakt natyra e fshatit e frymëzuar nga ambienti historikisht frymëzon ngjyra e kombinime të pamendueshme dhe të ndërthurura me folklorin. Prandaj shpesh njerëzit shmangin atë që vërtetë pëlqejnë.

Rëndësia e ngjyrave

Ngjyrat ndikojnë shumë tek ne. Në rradhë të parë, mendo vërtetë për ngjyrën ose shumë ngjyrat që të pëlqejnë. Kupto se cilën prej tyre të përfaqëson. Kupto se si të bën të ndihesh secila prej tyre … Do të vëresh edhe se ndër vite ke ndryshuar po ashtu ngjyrat e tua. Ngjyrat nuk janë vetëm një argument gocash dhe specialistësh së modës. Ngjyrat janë pjesë e jetës dhe nuk duhen nënvlerësuar.

Ke menduar se ndoshta ngjyra e murëve mund të sjellin oreks apo paqe? Apo ngjyrat e bluzës të bëjnë të ndihesh pa motivim?

Prandaj rrethohu me ngjyrat që do dhe që të bëjnë të ndihesh mirë ty.

Provo kombinime të guximshme që të sjellin gëzim. Kombinimi i tepërt mund të jetë një grackë e mërzitshme.

Kam pasur një herë një mur të kuq dhe të tjerët të verdhë … ndihesha një perandoreshë kineze. Ishte energjizuese dhe shumë zbavitëse.

Ngjyrat e shpirtit tim:

New York

Është nëpër venat e qytetit që gjen esencen e vërtetë njerëzore. Ajo që shfaqet “në qendër” nuk është veç se një kartolinë mashtruese. Janë “rrënxat” e një vendi që zbulojnë identitetin real të tij.

New Yorku vërtert nuk fle. Vërtet nëse ecen natën dëgjon saksofonin jazz që qan nga një dritare e zymtë. Do të shohësh plehra, të pastrehë, grupe djemsh qosheve. Do ndjesh aromat të çdo kombi nga çdo dritare. Në një rrugicë të vetme do gjesh të mirën dhe të keqën e gjithë botës. Do të dëgjosh ndonjë të sharë shqip. Graffiti nëpër mure, nuk janë veç se gazeta e rrugicave dhe ndjen gjithë dhembjen, zëmërimin dhe lodhjen e të rinjve që janë plakur para kohe.

Realiteti sade. Pa garnityra e zbukurime. Ku njeriu i braktisur në xhunglen e egër provon të mbijetojë. Dhe po … ka akoma poezi.

Picture by @noascriptum

Pranvera idiote

Oh Pranverë!
S‘beson tek dimri dhe
guximshëm çel lulet e tua.
Kapërcen stinë dhe mot,
mospërfillëse lëshon sytha e gonxhe.
Kot.
A ngrin ato nga bora e ngrica?
A thahen ato nga era dhe stuhitë?
Ç’do gjë ia vlen për një çast të ëmbël pranvere
edhe nëse idiote.

flower-3123130_1920.jpg