Në autobus – Bagëti

I pashmangshëm herët a vonë. Autobusi mbetet akuariumi ku takohen njerëz që ndryshe nuk do të ishin puqur kurrë. Autobusi është për mua torturë dhe zbavitje.

Herën e fundit për të shkuar në destinacion mu desh të prisja gati një orë për të hipur në automjetin e cili nuk mbante më. Ishim kaq shumë sa nuk mund të levizje, frymëmarrja ishte e tepërt. Sa gjynah më erdhi për vete, për të gjithë. Atje ngjeshur -ngjeshur pësuam një shkrirje. U bëmë një. Kisha disa djem prapa që ulërisnin se donin të zbrisnin. Një grua goxha e mbajtur bezdisej nga unë … që nuk dija ku të shkoja. – Na shtype – tha. Kërkova falje por me sa duket nuk mjaftoi. Unë shtyja se më shtynin …

Nuk ka edukatë, etikë, shtresë shoqerorore, ndjesi njerëzore që mos të shtrëmbërohet kur je nën trysni. Të gjithë dalin nga vetja e nxjerrin më të keqen. Kthehemi në bagëti.

Sharjet, ulërimat, fjalët ordinere pëllitjet … janë porsi djersa, të pashmangshme.

Ja që mban erë autobusi, nga pjekja e mishit dhe nga shpërbërja njerëzore.

Disa gjëra nuk do të ndryshojnë kurrë.

Advertisements

New York

Është nëpër venat e qytetit që gjen esencen e vërtetë njerëzore. Ajo që shfaqet “në qendër” nuk është veç se një kartolinë mashtruese. Janë “rrënxat” e një vendi që zbulojnë identitetin real të tij.

New Yorku vërtert nuk fle. Vërtet nëse ecen natën dëgjon saksofonin jazz që qan nga një dritare e zymtë. Do të shohësh plehra, të pastrehë, grupe djemsh qosheve. Do ndjesh aromat të çdo kombi nga çdo dritare. Në një rrugicë të vetme do gjesh të mirën dhe të keqën e gjithë botës. Do të dëgjosh ndonjë të sharë shqip. Graffiti nëpër mure, nuk janë veç se gazeta e rrugicave dhe ndjen gjithë dhembjen, zëmërimin dhe lodhjen e të rinjve që janë plakur para kohe.

Realiteti sade. Pa garnityra e zbukurime. Ku njeriu i braktisur në xhunglen e egër provon të mbijetojë. Dhe po … ka akoma poezi.

Picture by @noascriptum

E pra 

E pra them . . . Ç’janë gjithë këta miq . . . që lidhen e zgjidhen. Gjithë këto buzëqeshje ortodontike. Foto “ngjit e ngjit” e dy ditë pas blok në rrjet social. E ç’janë gjithë këto përhapje ëmbëlsie të kopjuara me zotësi. “E pra” përgjigjem e velur nga një ëmbëlsi e pashijshme e pahijshme. Shoqe e shokë të sheqerosur e të yndyrshëm nga egoja dhe interesi. E ja, që habitem e them “e pra” ç’janë këto maska groteske. Nga sheqerkë bëhen lubi vëmendjeje. Më velin . . . më velin këto shoqëri të lidhura me zor, nga halli. Më velin shfaqjet e lumturisë të fryra nga dëshira për t’u dukur. Dhe kur . . . të thonë . . . jemi shoqe për jetë. Unë them . . . . E pra . . .