Blog dhe Website cili është ndryshimi?

Kjo do të jetë e vështirë pak, pasi jam mësuar që truri të më punoj “romantikisht”. Megjithatë, kam parë se shumë kanë lexuar artikullin Çfarë është një blog?

Tani, disa më pyesin vazhdimisht të hap një Website apo një Blog? Këtë pyetje ia kam bërë dhe vetes. Sinqerisht, nuk është aq është e vështirë. Do të përpiqem ta shpjegoj “romantikisht” për njerëzit si unë.
KARAKTERISTIKAT E BLOGUT :

  • Shkrimet janë ruajtur dhe dalin në mënyrë kronologjike
  • Shkrimet arkivohen sipas datës, kategorive dhe tags
  • Lexuesit mund të komentojn

KARAKTERISTIKAT E UEBSAJTIT:

Faqe kryesore me ndarje e cilat mund të përmbajë:

  • Blog
  • Kontakt
  • Të dhëna ligjore nëse është kompani apo bisnes
  • Informacione profesionale
  • Portfolio pune

Sinqerisht mjafton të hapësh ndonjë website me nam të mirë që të kuptosh sa shumë mund të punohet me të. Pra, në bazë janë të ngjashme por ndryshon përdorimi. Si websajti dhe blogu kanë opsionin të jenë privatë. Kjo varet nga qëllimi i përdorimit.

Pyetja e radhës është: Kush duhet të hapë një blog apo website?

Ju lutëm nëse keni pyetje të tjera mos ngurroni! Më thoni nëse ju ka pëlqyer dhe mbi të gjitha a ishte e kuptueshme?

Unë përdor platformën WordPress , nëse ke nevojë për ndonjë ide, më kontakto!

Hajdeseflasim, ju përqafoj!

2017-02-08-23-11-02.jpg

po ti flet “romantikishten”?

Advertisements

Paradoks

Shqipëria ka shumëllojshmëri natyrore marramendëse. Gjen male të thepisura dhe det të qelqët. Gjen kodra të buta dhe rrëke të freskëta. Sot gjen qytetin e Tiranës bashkëkohorë, modern, të shpejtë, disi në qejf. Është qytet ku pihet happy hour, ku u përshendetet me Ciao, Bye bye.

Tirana, ku paradokset janë si buka që ha.

Ksamil

I dashur Ksamil kur të pash për herë të parë qe goditje. Rruga drejt teje ishte mbushur me portokaje dhe bimësi mesdhetare. Tre ishujt qëndronin të paprekur, mrekullisht të virgjër. Guralecat rrokulisnin e këndonin me ritmin e valëve.

Qetësi, paqe dhe flutura.

Mbi të gjitha ishe falas oh Ksamil!

Foto nga plazhi privat Abalone

Tani për të gjetur një vend hije duhet të paguash 800 lekë. Për të qëndruar ngjitur e ngjitur me njerëz të tjerë. Në mes një det me mish që nuk notohet.

Nëse do pak qetësi do të duhet të kërkosh dhe të paguash pak më shtrenjtë ( 1000 lekë minimumi). Të paktën do të shpëtosh nga ajo rëra fallso që kanë hedhur gjithandej. E bardhë … ajo është pluhur inertesh. Unë dua guralecat karakteristikë të kësaj zone.

Ah i dashur Ksamil sa keq që ke ndryshuar. Ndoshta edhe unë.

Filtrin e duhur

Shkrep foto ca andej-këtej. Kthehem në shtëpi, e plandosem në kolltuk. Filloj të loz si padashje me filtrat në foto. I zbardh, i pres, i kthej. Provoj dritat, efektet me rradhë. Ikën koha, e gjej veten në një dimension ngjyrash e relievesh… derisa nuk zgjedh filtrin e duhur, të paktën për vete.

Gjetça një filtër dhe për vete. Një efekt të bukur që të më pëlqej vetja. Gjetça një efekt për vete, ta shoh veten ndryshe.

Më dhemb kurrizi

A të dhemb ty kurrizi? Mua po shpesh. Më dhemb nga peshat e vogla që mbaj për ditë. Ato fjalë që hedhin njerëzit pa u menduar, ato sjelljet pa edukatë, të bërtiturat e rëndomta.

Më dhemb nga peshat e mëdha. Nga gjithë dhembja e botës mbarë. Nga rënkimet më të largëta. Nga deti i lotëve që mbledh me kova.

Më dhemb kurrizi të mbaj peshën arogancës. Atë trastë të vogël injorance e ligë e cila kalon dorë më dorë e më ngec mua.

Po sikur të përmendim kërrusjen e dorëzimit? Dorëzimi se nuk çan dot, se nuk bërtet dot, nuk mashtron dot, nuk jep dot ryshfete qofshin këto edhe shpirtërore.

Eh, nuk mban kurrizi i lodhur ato gurë të rënda që mbledh nga ankesat e tjerëve … që pa dashje ngarkoj.

Më dhemb kurrizi, nga ato bagazhet që turistët e së kaluarës më lanë peng e kanë ikur… përgjithmonë.

Hamall ndjenjash.

New York

Është nëpër venat e qytetit që gjen esencen e vërtetë njerëzore. Ajo që shfaqet “në qendër” nuk është veç se një kartolinë mashtruese. Janë “rrënxat” e një vendi që zbulojnë identitetin real të tij.

New Yorku vërtert nuk fle. Vërtet nëse ecen natën dëgjon saksofonin jazz që qan nga një dritare e zymtë. Do të shohësh plehra, të pastrehë, grupe djemsh qosheve. Do ndjesh aromat të çdo kombi nga çdo dritare. Në një rrugicë të vetme do gjesh të mirën dhe të keqën e gjithë botës. Do të dëgjosh ndonjë të sharë shqip. Graffiti nëpër mure, nuk janë veç se gazeta e rrugicave dhe ndjen gjithë dhembjen, zëmërimin dhe lodhjen e të rinjve që janë plakur para kohe.

Realiteti sade. Pa garnityra e zbukurime. Ku njeriu i braktisur në xhunglen e egër provon të mbijetojë. Dhe po … ka akoma poezi.

Picture by @noascriptum

Muzikë e ngrirë

Shoh me shumë kënaqësi që disa nga ndërtesat e Tiranës po restaurohen. Po i kthehet lavdia arkitekturës, pavarësisht se kush e kreu. Ka shumë shtëpi dhe ndërtesa të cilat meritojnë të rivlerësohen. Kam frikë se mos shemben. Për tu zëvëndësuar nga ndërtime anonime e pa poezi.

Për shumë vjet të braktisura, të lëna pas dore, të lëshuara. Por ndërtesat flasin. Ato tregojnë historinë, shpalosin shije, krijojnë atmosferë. I bën mirë njeriut të shkretë të ec e të shohë bukuri.

Është një ndërtesë e bukur në rrugë të Durrësit e cila më ka ngacmuar vazhdimisht imagjinatën. Ajo ka vite që është bosh, e braktisur, e rrënuar. Do të doja të dija më shumë për të. A ka qënë institut? Shkollë? E kujt ka qënë? Përbri Ministrisë së Arsimit lëngon e mjerë. Po pret rradhën e lodhur.

Arkitektura është muzikë e ngrirë – Johan Volfgang Gëte

Njerëzit

Aq më tërheqin aq dua ti qëndroj larg.

Jam e lodhur të puth e të përshendes njerez që nuk duan t’ia din. Ose duan t’ia din tepër… që duan të zgrapin nga ty … energji, kuriozitete, e ngopin barkun me llafe sa per ti vjellur kot diku pa vlerë.

Jam e lodhur ta bëj derrin dajë.

Më kërkojnë veç për ndihmë, informacion apo mbështetje. Kjo nuk quhet miqësi ky është biznes. Herë tjetër do të pres kuponin tatimor.

Jo jo jam mësuar

… në fakt sikur të kishte pranuar ndihmën tonë nuk do të dinim ç’të bënim. Ishim ca miq me makinë thamë ta ndihmojmë. Ajo thatë – Jo jo jam mësuar-

E po më erdhi keq se insistuam… por nuk hoqi dorë. Më erdhi keq sepse për mua nuk ka kuptim që një grua sidomos në atë moshë të mbajë pesha të tilla.

Sa keq më erdhi…për mua. Po se nuk mbaj dot as qeset e supermarketit.

Ajo është mësuar e tha vet. Na shihte ajo si e çuditur ndërsa dihatnim për tu ngjitur …veç me celular në dorë.

Po unë një foto e shkrepa dhe bëra mirë.