Shije e re

Shije e re këto fjalë.

I përsëris t’i ndjej në gojë.

Nuk i nxjerr, as i gëlltis, i mbaj në qellzë.

Janë kafshim fjalësh, kërcasin lëngshëm e shijshëm.

I përsëris ti ndjej më gjatë… e di, do të treten.

Reklama

Nga i njëjti planet

Mes turmës, dëgjohet vibrimi i shpirtrave tanë. Sytë takohen vetetimthi, shkëmbejnë mesazhe të kyçura. Gjuha që flasim është në kod. Të tjerëve u duket zhurmë. Zemra, buçet muzikë shurdhuese, veç ne ia ndjejmë harmoninë, veç ne. Idetë tona gulçojnë nga kraharori. Tremben kalimtarët, ikin. Ne kuptojmë, kuptohemi. Nuk lëvizim shumë, se mos shkaktojmë dëm. Kur jemi bashkë, ndizemi. Ndriçojmë përreth, madje verbojmë. Kur jemi larg përçojmë sinjal tërheqje. Ndjejmë skajet e shpirtit që thuren në një valle yjesish.

Ne mbartin gëzim por sëmuremi prej dhembjes që na ngjisin. Biem në kllapi dhe ripërterihemi. Lindim çdo ditë larg për tu takuar diku në një hapësirë të pamatshme.

Ne jemi nga i njëjti planet, rri pezull midis çmendurisë dhe mençurisë, varur me një fije të hollë fantazie.

Buzëqeshja

Buzëqeshja lind nga mendja. Është një qëndrim me të cilin lind, besoj, por e mëson dhe rrugës. Nëse e ke, mjerisht, jeta do të bëjë të pamundurën të ta heqë.

Për çudi tek disa njerëz ndodh e kundërta. Sa më shumë vuajnë aq më tepër i thellohet buzëqeshja.

Nuk jam bërë ndonjëherë pishman se kam buzëqeshur. Edhe kur duket se nuk e meritojnë, ajo zbut zemrat e serta. Por mbi të gjitha buzëqeshja të mbron nga ngurtësimi i vet zemrës tënde.

Ai që buzëqesh me sinqeritet di të qajë edhe me dënesë, ky është çmimi.

Buzëqeshja … do të jetë dritarja nëpërmjet së cilës do të hyjë drita në shpirtin tënd.

Romantizëm

A të pëlqejnë zemrat? Arushat e pellushit? Mendon se kur dashuron bëhesh automatikisht romantik?

Ndoshta je më pak se ç’mendon ose më shumë se ç’kujton. Sepse romantizmi i vërtet është shumë ndryshe nga ç’ka mendojnë njerëzit.

Romantizmi lind si lëvizje shpirtërore, artistike, kulturore nga fundi 1700-ës deri 1800-ës, në Evropë. Solli një risi në literaturë, art dhe koncept.

Në atë periudhë sipas një enciklopedie termi “romantik” përdorej për të përcaktuar një stil jashtë së zakonshmës. Me kalimin e kohës romantizmi u zhvillua në shumë vende duke u rritur në një levizje më revolucionare. Njeriu, natyra e tij ishte në qëndër të vëmendjes. Vlera të reja si liria, ndergjegjësimi social dhe politik, vlerat kulturore të reja dhe rryma shpirtërore mistike lindën pikërisht gjatë asaj epoke e quajtur romantike. Romantizmi përfshin ndjenjë edhe racionalitet. Ekzaltimi i të qënit në jetë, çlirimi nga kode klasike la vendin krijimtarisë së lirë. Imagjinata me në fund mund të ishte e prekshme në të gjitha llojet e artit. Romantizmi ishte një “mënyrë të ndjerit”. Çdo vend, kulture e pëvetësoi ndryshe apo e adresoi kauzës se vet.

Një ndjeshmëri e formuar nga kërkimi shpirtëror dhe intelektual. Një diapazon të gjerë ndjenjash e njohurish. Një gërrmim të brëndshëm sublim dhe të dhunshëm.

E gjithë kjo e preku dhe mënyrën se si do të përshkruhej, ndihej, dashuria. Por jo veç atë, dashuria, miqësia, besimi, fisnikëria, fjala, ndjenjat, të gjitha vlerat njerëzore morën thellësi.

Prandaj eksziston, po, dashuria romantike, por mund ekzistojë edhe miqësia romantike, dhembja, gëzimi, arti romantik po aq sa dhe ushqimi romantik, ndoshta.

Mund ti sjellësh lule të dashurës, por mund të mos jesh romantik. Mund të jesh duke lënguar për të dashurin e largët por nuk je romantike. Lule, çokollata, postime në rrjete sociale të sheqerosura, puthje në mes të rrugës, pseudopoezi, këngë ” baby baby”, ky është  romantizmi komercial. Që të jesh romantik duhet më shumë se kaq.

Sheqer

U dashka trazuar shpirti hera-herës

Që të shkrijë sheqeri.

E hidhura pa të ëmblën nuk bënka dot.

Shijon trazimi si ritual i avashët …

Sa më shumë zhduket aq më tepër ndihet.

U dashka trazuar mirë ky shpirt që t’ia ndjej ëmbëlsinë.

Po mu desh … të zhdukem pas.

Zejtarët e Tiranës II

Para ca kohësh gjeta këtë oaz bukurie në Tiranë. Gjeta se disa kanë aftësinë për të punuar me fijet ëndrrave.

Foto nga profili Emanuelatelier

Atelieri që mu desh ta kërkoja me ngulm pasi isha shumë kurioze ta shihja, kishte ngjyrat e ëndrrave të mia.

Foto nga profili Emanuelatelier

Një vend krijimtarie dhe ndjenjash të mira ku çdo gjë është e tjerrur me fillin e dashurisë. Një derë që të çon jashtë dhe brenda në të njëjtën kohë. Jashtë realitetit dhe brenda shpirtit.

Quhet Emanuelatelier

Foto nga profili Emanuelatelier

Atje qepen dëshirat, dhe mund të veshesh përrallën dhe të ndihesh zanë, najadë, shtojzovalle zgjidhe vet!

Atje ti bëhesh kanavacë artisti.

Hapa sirtarin

Jam e kënaqur që di të ëndërroj kaq bukur sa realiteti bëhet gati i pabesueshëm…

Jam e kënaqur që sirtari i mbyllur prej kohësh u hap dhe çelësin lumturisht e humba. Kështu që tani ëndrrat janë kështu, të gjitha të hapura. Të shpalosura. Duhet të duket si një libër përrallash ma do mendja.

Jam e kënaqur se po shndërroj ëndrrat në synime. Po marr secilën dëshirë në shqyrtim dhe për çudi shoh se asgjë nuk është tërësisht e pamundur.

Nxorra ëndrrat një nga një. Ato që ishin venitur i pikturova sërish. Të rejave u dhashë përparësi … hartova një plan.

Në sirtar nuk ka më asnjë ëndërr … Kam vetëm plane, nëse nuk funksionojnë… kam planin B.

Ndërkohë, këtu dua t’ju tregoj se si një tabelë vizive mund t’ju ndihmojë të shndërroni ëndrrat në synime. Ky është thjesht një shembull. E kam bërë me Canva, nga celulari apo pc. Por mund ta bësh edhe me letra, të shkruara dhe kolazhe. Rëndësi ka që ta mbash para syve me synimet e tua. Mjafton të kërkosh në Google për #visionboards!

Mund ta bësh për çdo gjë që dëshiron të arrish në jetë, arritjet shpirtërore, profesionale, shkollore, udhëtimet. Mjafton të shkruash dëshirën dhe si do punosh që ta arrish. Unë mbaj timen në celular dhe herë pas here e shoh që të frymëzohem të bëj hapat drejt “ëndrrës”.

Nëse doni të dini më shumë më shkruani!

Më gjeni edhe në Instagram Hajdeseflasim

Unë po shkoj të jetoj

Sa kostume kanë ngelur pa u veshur, sa gjerdane pa u vënë. Sa gjëra kanë ngelur pa bërë se presim çastin e duhur. Do ta ruaj për raste, e rastet nuk vijnë kurrë. Në dollap shumë shpejt do gjejmë rroba të reja dhe ëndrra të vjetra.

Mos prit që të vij rasti. Konsumoje jetën! Vish këpucët e reja, se ndryshe do të vrasin deri në varr. Mos prit një djalë që të jesh e bukur. Mos prit një punë që të ndihesh i arrirë. Krihu, vishu, dil, bëj ç’ke për të bërë. Prodho diçka, prodho një ndjenjë, bëj një vepër të mirë. Krijo veten tënde mbitëgjitha!

Mos prit rastin e duhur, sepse rastin e krijojmë vet. Nuk ka ditë që nuk duhet të jetë kremtim, qoftë edhe më e trishtuara.

Mos e shtyj jetën për më vonë – hë sa të gjej punë – hë sa të fejohem – hë sa të shërohem. Bo-bo, ç’bën ashtu nuk e sheh? Jeta është aty … në ajër. Është në një pëqafim, në një lule që këput, është në duart e nënës, është në sytë e një fëmijë. Jeta është brenda teje e ti e kërkon jashtë? Ajo ka ardhur me kohë, dhe ti e pret ende?

Eh po njerëzit do të çuditen kur të të shohin zbukuruar, do pyesin duke u tallur: Ej ti ku po shkon, ke sebep?

E ti përgjigju seriozisht: Unë, po. Po shkoj të jetoj!

Zejtarët e Tiranës

Kujt nuk i pëlqejnë gjërat e bukura, të mira dhe cilësore. Mua më pëlqen shumë të gjej njerëz në gjendje ta shndërrojnë zanatin në art. Fjala e bukur artizanat ose më shqip zejtari, e përcjell bukur lidhjen midis punës së rëndërëndë dhe artt. Ka shumë zejtarë Shqipëria por pak marrin vëmendjen e duhur. Disa mbeten në hije. Një faktor është fiksimi i madh të blesh gjëra të lira ose të shtrenjta veç për tangërllëk. Arsye këto që e lënë zejtarin e vërtetë shpesh të lodhur dhe të zhgënjyer. Ka shumë zejtarë por pak blerës që e çmojnë punën. Disa justifikohen me faktin se nuk kemi dhe jemi njerëz të varfër. Në disa raste qëndron. Por shpesh njerëzit shpenzojnë pa kursim për lloj-lloj gjërash të pavlera vetëm të shtyrë nga sindroma e vjetër: e ka ai duhet ta kem dhe unë. Kjo ia pret krahët fantazisë. Dhe preferohen sendet në seri pa personalitet dhe histori.

Lule prej lëkure


Ka njerëz që e duan zanatin e tyre. Që nuk punojnë vetëm për të fituar por edhe për kënaqësinë e klientit. Ata krijojnë duke u vënë në kontakt me dëshirën tënde dhe nxjerrin në dritë diçka të veçantë.

Sot dua t’ju prezantoj Punime Lekure Seas, një punishte e vogël dhe modeste ku çdo ditë punohet me pasion. Prodhojnë këpucë, aksesorë burrash si dhe një koleksion të veçantë çantash dhe aksesorë femrash. Ju këshilloj të vizitoni faqen e tyre të instagramit ku mund të pyesni vetë për hollësitë.

Byzylukë lëkure


Nëse doni të bëni një dhuratë me cilësi dhe shije jam e sigurt se do të gjeni diçka ashtu sikur e kam gjetur unë.

Lule dhe çantë


Mos harroni se gjërat e bëra më dorë janë qoftë me vlerë por edhe cilësore. Kanë një karakteristikë të veçantë që është dashuria.

Punime Seas Instagram

Ndoshta

Opinionet e mia të forta janë zdruguar ngadal nga koha. Koha zbut mendimet dhe lëmon idetë. Fjalën “ndoshta”, për shumë kohë nuk e mohoj, më jepte pasiguri dhe bezdi. Tani pa të nuk do të jetoja. Ndoshta, tani fjala që më qetëson, më jep kohë. Sepse nuk më duhet të zgjidh apo të zgjedh. Ndoshta, fjala që më lë të fle dhe më jep paqe. Sepse opinionet më të forta ndryshojnë në mos lirohen apo shtrengohen.

Ndoshta, të bën të jetosh. Të jep të drejtë dhe jep të drejtën.

Ndoshta, është intriguese, tërheqse dhe mbitëgjitha largon sherrin. E vendosur të përdor më shumë fjalën ndoshta, ndoshta.