Në autobus – Bagëti

I pashmangshëm herët a vonë. Autobusi mbetet akuariumi ku takohen njerëz që ndryshe nuk do të ishin puqur kurrë. Autobusi është për mua torturë dhe zbavitje.

Herën e fundit për të shkuar në destinacion mu desh të prisja gati një orë për të hipur në automjetin e cili nuk mbante më. Ishim kaq shumë sa nuk mund të levizje, frymëmarrja ishte e tepërt. Sa gjynah më erdhi për vete, për të gjithë. Atje ngjeshur -ngjeshur pësuam një shkrirje. U bëmë një. Kisha disa djem prapa që ulërisnin se donin të zbrisnin. Një grua goxha e mbajtur bezdisej nga unë … që nuk dija ku të shkoja. – Na shtype – tha. Kërkova falje por me sa duket nuk mjaftoi. Unë shtyja se më shtynin …

Nuk ka edukatë, etikë, shtresë shoqerorore, ndjesi njerëzore që mos të shtrëmbërohet kur je nën trysni. Të gjithë dalin nga vetja e nxjerrin më të keqen. Kthehemi në bagëti.

Sharjet, ulërimat, fjalët ordinere pëllitjet … janë porsi djersa, të pashmangshme.

Ja që mban erë autobusi, nga pjekja e mishit dhe nga shpërbërja njerëzore.

Disa gjëra nuk do të ndryshojnë kurrë.

Advertisements

Në autobus – Kapedane

Isha në humor  të mirë. Hipa, ishte kaq plot sa duhet të zbrisje  që të zbriste  tjetri … me shpresë se do hipje  përsëri. Zakonisht  pres autobusin tjetër por siç  thash  isha në humor  të mirë. Fatorinoja ishte tym. Përpiqej  të vinte ne vijë “masën” njerëzore … masa që  si brum  krijohet  në  autobus. Bëhemi  të gjithë një. Fermentojmë. Fatorinoja iku nga cepi  i shoferit. Dallova zërat  që bëheshin  gjithmonë  e më të lartë. Plasi sherri midis tyre. Shoferi ndaloi  autobusin. Refuzonte  të ecte. U duk sikur  nuk po mbante  më. I stresuar, i lodhur, i mërzitur  nga sherri  me fatorinon. Fatorinoja qëndronte edhe ai acaruar dhe i  stresuar.  Disa pasagjerë donin të zbrisnin dhe i binin xhamave.

Zëri i një gruaje  u ngrit më lart akoma. Qortoi fatorinon që po shante përgjithësisht pasagjerët me epitete paragjykuese. Qortoi  shoferin  dhe i  kujtoi  përgjegjësinë e tij. Zëri  i saj i  fortë dëgjohej  deri në fund, ku isha unë. Nuk mu prish humori  hiç, madje u kënaqa. Dy cubat  që deri pak para  hidheshin  si gjela,  heshtën. Motorri  u rindez  me qetësi … Gruaja shqiptare  kapedane!

Në autobus-Po qesh dhe unë

Këtë po e shkruaj si pa e menduar gjatë dhe pa ditur as pse.

Sikur autobusat mos të ishin mjaft të shpifur, të nxehtë, plot me njerëz duhet të më ndodhte dhe kjo…

Vazhdoni me leximin e “Në autobus-Po qesh dhe unë”