Le të skuqen faqet

Ndonjëherë, të paktën. Ne gjithnjë të mbajtura, të lyera, me makeup të përsosur. Studiojmë tiparet tona, si kirurgë apo balsamosës?

Në fakt çfarë na bën të ngjajmë vërtet bukur janë emocionet që shprehim me fytyrën. Për shembull, e skuqura në faqe. Eh po, të kujtohet? Ajo nxehtësi e lehtë që rritej nga brenda dhe rezatonte lehtë në fytyrë? Nga një kompliment, një fjalë e mirë, vëmendja e dikujt? Një shikim, një mendim. Kaq mjaftonte, ca më shumë e ca më pak.

Beson se ka akoma femra që dinë të skuqen?

Ndoshta dhe ka. Po mjerisht bëhemi të ashpra për t’u treguar të forta. Nuk duam të tregohemi të ndjeshme sikur të ishte faj. Hiqemi lëkurshollë. Çudi, që të mbrojmë cipën, hiqemi të pacipë.

Ndoshta dhe ka. Po kush e merr vesh? Ne vendosim shtresa tonesh e konturesh. Skuqemi të gjitha njësoj, vetullën e ngremë njësoj, çehren e ndryshojmë në bazë të veshjes e jo të ndjenjës.

Disa ankohen se skuqen. Nuk e dinë sa bukur ngjajnë. Tregojnë se pas asaj fytyre ka akoma gjak, emocion, ndrojtje, dinjitet. Pas asaj pamjeje shpesh të bukur është një tru që mendon, reagon.

Le të skuqemi nganjëherë. T’ia lemë këtë privilegj atij që na bën një kompliment, na përgëzon, na uron. T’ia lemë këtë kënaqësi, të shohin të gjithë që pas bukurisë ka prap bukuri.

Reklama

Shitësja e bukur

Vitrina të bukura, shumë ngjyrëshe, drita, dekore të menduara mirë. Çdo dyqan ka stilin e vet, dhe është një kënaqësi të hysh. Edhe shitëset janë të bukura. Kjo më kënaq…Deri sa hapin gojën. Nuk kanë përgatitjen e duhur njerëzore për ti shërbyer klientet.

Më ka ndodhur para ca kohësh të hidhja një sy në një dyqan aromash bimore. Kisha një shishe të Tea Tree në dorë e po ma reklamonte për parfum. Nuk e mbaj mend se si ra muhabeti po i thash vajzës vetull-instagram se Tea Tree nuk është parfum. Vajrat kanë përdorime të ndryshme madje unë i djeg në qiri si aromatizues. Ajo mbeti jo vetëm e habitur por ngulte këmbë se këto janë vetëm parfuma. Edhe sikur të kishte të drejtë, vajza e bukur fliste shemtuar. Vetëdija se ishte ishte hija e dobët e Kardashianit i mjaftonte për tu ndjerë superiore. Mirë, vazhdova bisedën… Nuk dinte çmimet, nuk njihte produkte, nuk kishte veshje profesionale, nuk dinte të artikulonte një fjali. Mbi të gjitha nuk buzëqeshte. Nuk më intereson të kuptoj mallin -tha -unë jam thjesht shitëse. Sa për të qeshur një shitëse qe nuk shet!

Shitësja e bukur nuk shiti! (Tani kuptoj pse marrin kaq pak)

Apel për pronarët e dyqanëve. Nuk duhet të jenë medoemos Miss apo shkencëtare. Mjafton të dinë të flasin, të jenë punëtore dhe të edukuara. Jo për gjë … po ka dhe dyqane online tani!

Shitësja që nuk shet!

Në autobus-Po qesh dhe unë

Këtë po e shkruaj si pa e menduar gjatë dhe pa ditur as pse.

Sikur autobusat mos të ishin mjaft të shpifur, të nxehtë, plot me njerëz duhet të më ndodhte dhe kjo…

Vazhdoni me leximin e “Në autobus-Po qesh dhe unë”