Hej dështak

Heronjtë e vërtetë

Ata nuk kanë kohë të jenë të suksesshëm. Nuk kanë kohë të valëvisin arritjet e tyre. Ata kujdesen tepër të shpëtojnë botën e jo të jenë të famshëm. Nuk kanë kohë të korrin lavdi e fitore.

Jeta nuk të ka bërë fitimtar, nuk të ka bërë të arrish “diku”. Ndoshta, ndoshta zgjedhjet e gabuara, gafat e adoleshencës, njohjet e gabuara, mundësitë që nuk vareshin nga ty. Nuk ke arritur aty ku “duhet”. Nuk ke arritur aty ku të gjithë thoshin se duhej të ishe. Sinqerisht, po ku duhet të ishe?

Nuk ke arritur majën, hë? E cila na qenka maja? Kush e ka vendosur se duhet të arrijmë të gjithë madhështinë? A është maja të kesh gjithçka të kalon në mendje? A është maja të ndihesh i plotfuqishëm mbi të tjerët?

Pa shikoje veten, o dështak, nuk arrite dot majën sepse ke qenë gjithmonë i zënë të merreshe me të tjerët, miqtë, familjen, tërë botën. I the vetes Jo për t’i thënë gjithkujt Po. Dhe ti e quan akoma veten dështak?

Arritjet e tua janë të tjera.

Je hero sepse çdo ditë i buzëqesh jetës, kur në të vërtetë të vjen të qash. Je akoma në këmbë, ndonëse të kanë rrahur shpesh. Nuk shtyp njeri edhe nëse ty të kanë ulur gjithmonë. Ke guxim të shohësh akoma ëndrra të reja se të vjetrat ti kanë shkulur një e nga një. Ti thua se nuk ke asgjë, por shumë ushqehen nga dora jote. Ushqen me fjalë të mira shokë e të panjohur. Ti ulërin ndaj padrejtësisë dhe thua se nuk ke zë të flasësh. Sa më shumë dështon me veten, ngrihesh fluturues në sytë e njerëzve mirënjohës. Sa më shumë të duket se je mbrapa do hedhësh hapa të vegjël, por të vërtetë. Ti që nuk e rëndon shpirtin e askujt, ngre të tjerët. Ti që ke frikë edhe të marrësh frymë se mos pengon a prish punë, nuk e kupton se je balonë në furtunë?

Ti shpëton botën çdo ditë dhe thua se je dështak!. Je superman, e ti ndihesh dështak!. Fluturon lart dhe ke frikë nga hapi yt!. Heronjtë e vërtetë nuk janë gjithnjë të famshëm, ata fshihen rrugëve të errëta të qytetit ndërsa gjuajnë raste për të dhënë një dorë.

Je hero sepse di të kapësh qiellin me dorë, me dorë di të përkëdhelësh e të mbash fillin e jetës. Je hero zemër-fëmijë që guxon të shpresosh, të kërkosh akoma të mirën rreth teje, dhe e gjen edhe kur nuk ka më.

Nëse ndihesh dështak është sepse ke një zemër që rreh më shumë se ç’duhet. Sepse ke luftuar, rrahur fort, ke vrapuar, ecur vetëm për tepër kohë. Po prapë çdo herë që je ndier i braktisur ke vendosur të shoqërosh dikë.

Ndoshta nuk ke për atë arritur diku, sepse tashmë ke ecur shumë. Ke bërë më shumë se ç’mendon, më shumë ç’mundje.

*Është shkruar në gjini mashkullore por sigurisht vlen për të gjithë

Reklama

Tulipanë

Midis një loti dhe një ironie shtyhet jeta, mes pikëpyetjesh dhe pikëçuditësesh. Unë eksploruese zemrash, guxoj pak, me shumë frikë.

Fantazia shoqe e mirë, më lëshon nga një balonë në një fushë me tulipanë. Ato shtohen, valëviten. Vallëzojnë mes erërash të panjohura. Kokën ulin por nuk thyhen.

Fantazia shoqe e mirë, ajo më njeh. Më lëshon në një fushë me tulipanë. Të eksploroj zemra të vërteta që fshihen pas imagjinatës. Mbase shoh atë që dua, tulipanët më shohin mua.

I ujis me lotë se ato kam. Nisem prap me balonë … sa të bukura janë tulipanët.

Nga i njëjti planet

Mes turmës, dëgjohet vibrimi i shpirtrave tanë. Sytë takohen vetetimthi, shkëmbejnë mesazhe të kyçura. Gjuha që flasim është në kod. Të tjerëve u duket zhurmë. Zemra, buçet muzikë shurdhuese, veç ne ia ndjejmë harmoninë, veç ne. Idetë tona gulçojnë nga kraharori. Tremben kalimtarët, ikin. Ne kuptojmë, kuptohemi. Nuk lëvizim shumë, se mos shkaktojmë dëm. Kur jemi bashkë, ndizemi. Ndriçojmë përreth, madje verbojmë. Kur jemi larg përçojmë sinjal tërheqje. Ndjejmë skajet e shpirtit që thuren në një valle yjesish.

Ne mbartin gëzim por sëmuremi prej dhembjes që na ngjisin. Biem në kllapi dhe ripërterihemi. Lindim çdo ditë larg për tu takuar diku në një hapësirë të pamatshme.

Ne jemi nga i njëjti planet, rri pezull midis çmendurisë dhe mençurisë, varur me një fije të hollë fantazie.

Buzëqeshja

Buzëqeshja lind nga mendja. Është një qëndrim me të cilin lind, besoj, por e mëson dhe rrugës. Nëse e ke, mjerisht, jeta do të bëjë të pamundurën të ta heqë.

Për çudi tek disa njerëz ndodh e kundërta. Sa më shumë vuajnë aq më tepër i thellohet buzëqeshja.

Nuk jam bërë ndonjëherë pishman se kam buzëqeshur. Edhe kur duket se nuk e meritojnë, ajo zbut zemrat e serta. Por mbi të gjitha buzëqeshja të mbron nga ngurtësimi i vet zemrës tënde.

Ai që buzëqesh me sinqeritet di të qajë edhe me dënesë, ky është çmimi.

Buzëqeshja … do të jetë dritarja nëpërmjet së cilës do të hyjë drita në shpirtin tënd.

Romantizëm

A të pëlqejnë zemrat? Arushat e pellushit? Mendon se kur dashuron bëhesh automatikisht romantik?

Ndoshta je më pak se ç’mendon ose më shumë se ç’kujton. Sepse romantizmi i vërtet është shumë ndryshe nga ç’ka mendojnë njerëzit.

Romantizmi lind si lëvizje shpirtërore, artistike, kulturore nga fundi 1700-ës deri 1800-ës, në Evropë. Solli një risi në literaturë, art dhe koncept.

Në atë periudhë sipas një enciklopedie termi “romantik” përdorej për të përcaktuar një stil jashtë së zakonshmës. Me kalimin e kohës romantizmi u zhvillua në shumë vende duke u rritur në një levizje më revolucionare. Njeriu, natyra e tij ishte në qëndër të vëmendjes. Vlera të reja si liria, ndergjegjësimi social dhe politik, vlerat kulturore të reja dhe rryma shpirtërore mistike lindën pikërisht gjatë asaj epoke e quajtur romantike. Romantizmi përfshin ndjenjë edhe racionalitet. Ekzaltimi i të qënit në jetë, çlirimi nga kode klasike la vendin krijimtarisë së lirë. Imagjinata me në fund mund të ishte e prekshme në të gjitha llojet e artit. Romantizmi ishte një “mënyrë të ndjerit”. Çdo vend, kulture e pëvetësoi ndryshe apo e adresoi kauzës se vet.

Një ndjeshmëri e formuar nga kërkimi shpirtëror dhe intelektual. Një diapazon të gjerë ndjenjash e njohurish. Një gërrmim të brëndshëm sublim dhe të dhunshëm.

E gjithë kjo e preku dhe mënyrën se si do të përshkruhej, ndihej, dashuria. Por jo veç atë, dashuria, miqësia, besimi, fisnikëria, fjala, ndjenjat, të gjitha vlerat njerëzore morën thellësi.

Prandaj eksziston, po, dashuria romantike, por mund ekzistojë edhe miqësia romantike, dhembja, gëzimi, arti romantik po aq sa dhe ushqimi romantik, ndoshta.

Mund ti sjellësh lule të dashurës, por mund të mos jesh romantik. Mund të jesh duke lënguar për të dashurin e largët por nuk je romantike. Lule, çokollata, postime në rrjete sociale të sheqerosura, puthje në mes të rrugës, pseudopoezi, këngë ” baby baby”, ky është  romantizmi komercial. Që të jesh romantik duhet më shumë se kaq.

Një ditë të bukur shiu

Shi bie në Tiranë, thotë dhe kënga.

Ishte një kohë kur shiu më mërziste shumë dhe më prishte humorin. Ndoshta sepse ishte koha kur s’kisha gjë tjetër që të më mërziste… ç’budallaqe!

Kisha përreth njerëz që ndikoheshin po ashtu nga moti. Disa mjerisht, vërtet ndikohen dhe nuk i gjykoj, por për vete vendosa të ndryshoja.

Në rradhë të parë sepse nëse sa herë të binte shi do qëndroja turinjvarur, duke jetuar në Tiranë, turinjt e mia do kishin kaluar kufirin. Nuk më dukej ide e mirë. Nuk duroja dot faktin se moti mund të më kishte në dorë.

Një ditë “të bukur shiu” i thash vetes: Mjaft, sot shiu le të bjerë e mos u ndjej! Le të lagë, le të shplajë, le të bëjë ç’të dojë. Nuk mund të fajësoj shiun për çdo gjë. Vërtet më dhemb koka kur bie shi, por fajin e ka migrena jo shiu. Si pra, nëse qenke me nerva e paska fajin shiu?

Ditën që fillova të “doja” shiun fillova të pranoja se është tepër e leverdishme dhe e poshtër të fajësojmë motin kur në fakt s’ka lidhje fare. Fillova të kuptoja se shpesh ankohesha kot. Se nuk mbaja përgjegjësi për qëndrimet e mia. Se isha kaq naive sa e lija në dorë të rastësisë humorin dhe suksesin e ditës.

Mora qëndrim. Vendosa me vetëdije të mos pranoja mendimin se shiu sjell mërzi. Përkundrazi atë dite dola jashtë pa çadër dhe e lashë veten të lagesha. Shiu mu duk sikur më këndoi këngë. Më puthi, më përkdheli, më zbukuroi. E lagur dhe e qeshur u ktheva e ndryshuar.

Që nga ajo ditë u ndjeva më mirë. Ditët e këqija u pakësuan. Shikoja me keqardhje njerëzit që akoma varnin turinjt në vend se të hapnin çadrën e të dilnin.

Nuk varet gjë nga moti, as nga njerëzit që të rrethojnë, veten e ke në dorë ti. Unë e harroj nganjëherë, por shiu ma kujton.

Nuk ka kohë të keqe dhe të mirë, ka qëndrim të keq e të mirë.

Bie shi hap çadrën, je i mërzitur hap mendjen.

Sa i dua lulet…

Pse duhet të mbajmë lule?

Nëse jeton në qytet të kesh lule është jetike. Kontakti me natyrën, me dheun, me gjethet, janë domëthënëse kundër stresit. Madje disa bimë janë të këshilluara të mbahen në shtëpi. Dhe janë shpesh më të zakonshmet dhe të thjeshta për ti mbajtur.

Nuk është vetëm e shëndetshme por edhe qetësuese. Unë filloj ditën me pak minuta duke soditur lulet e mia. Mjafton një shikim prej pak sekondash për të mbushur zemrën me pak gëzim. Me zi pres ti ujis dhe të shoh surprizat e tyre të përditshme.

Fillo thjesht fare

Nëse dëshiron të kesh një qoshe në shtëpi apo në ballkon fillo me lulet që të duan! Janë disa lloj lule që pa naze rriten. Janë ato mishtore.

Mjafton të këpusësh një gjethe apo një degë dhe ato marrin jetë. Ato këputen dhe mbijnë vet rastësisht, kanë një forcë jete dalluese. Nuk duan shumë ujë, nuk duan dheun më të mirë… Avash avash duke i njohur do fillosh të dallosh nevojat e tyre, të shtosh sipas dëshirës minikopshtin tënd.

Çfarë mësova nga lulet?

Mësoj çdo ditë që jeta vazhdon. Nga çdo farë, degë e këputur ka shpresë. Ekziston elementi i vazhdimësisë në natyrë. Çdo gjë rritet, lulëzon shndërrohet, kurrë nuk shkon dëm. Mësoj se duhet durim, të presësh stinën për lulëzim. Mësova se secila ka kohën e vet, disa më delikate disa të forta. Tamam si njerëzit. Dashuria për lulet është dashuri për veten. Ndërsa i jep kohë atyre në fakt po merr kohë për vete.

Shiko këtë mrekulli të vogël!

Jeta nuk duhet të jetë e thatë, le të mbjellim dashuri.

Kam zbuluar një app interesant, nëse të pëlqejnë lulet shikoje! Shtyp linkun picturethis

Mbylla hesapet

I mbylla. Pagova kamatët e fundit. I kisha premtuar vetes se kurrë nuk do të merrja borxh…ja që i ka jeta këto. Ah jo … Nuk flas për para. Flas për ditë, jetë, çaste … I pata kërkuar borxh së kaluarës. Ajo vuri kamat të lart. Duhet ta paguaja. E kaluara, nostalgjike e poshtër. Të mashtron me ato “sikur” me ato “nëse”, dhe ti ngec. Kamata është e lart se për çdo iluzion të heq një ditë jete nga sot. Pa kuptuar fillon jeton gjithnjë e më pak.

Jo nuk shkon. I mbylla hesapet… Tani nuk kam borxhe. E kaluara të mbetet souvenir … Jeta është sot.

Blog dhe Website cili është ndryshimi?

Kjo do të jetë e vështirë pak, pasi jam mësuar që truri të më punoj “romantikisht”. Megjithatë, kam parë se shumë kanë lexuar artikullin Çfarë është një blog?

Tani, disa më pyesin vazhdimisht të hap një Website apo një Blog? Këtë pyetje ia kam bërë dhe vetes. Sinqerisht, nuk është aq është e vështirë. Do të përpiqem ta shpjegoj “romantikisht” për njerëzit si unë.

KARAKTERISTIKAT E BLOGUT :

  • Shkrimet janë ruajtur dhe dalin në mënyrë kronologjike
  • Shkrimet arkivohen sipas datës, kategorive dhe tags (etiketa)
  • Lexuesit mund të komentojnë

KARAKTERISTIKAT E UEBSAJTIT:

Faqe kryesore me ndarje e cilat mund të përmbajë:

  • Blog
  • Kontakt
  • Të dhëna ligjore nëse është kompani apo bisnes
  • Informacione profesionale
  • Portfolio pune

Sinqerisht mjafton të hapësh ndonjë website me nam të mirë që të kuptosh sa shumë mund të punohet me të. Pra, në bazë janë të ngjashme por ndryshon përdorimi. Si websajti dhe blogu kanë opsionin të jenë privatë. Kjo varet nga qëllimi i përdorimit.

Pyetja e radhës është: Kush duhet të hapë një blog apo website?

Ju lutëm nëse keni pyetje të tjera mos ngurroni! Më thoni nëse ju ka pëlqyer dhe mbi të gjitha a ishte e kuptueshme?

Unë përdor platformën WordPress , nëse ke nevojë për ndonjë ide, më kontakto!

Hajdeseflasim, ju përqafoj!

2017-02-08-23-11-02.jpg

po ti flet “romantikishten”?

Visit at Bunk’Art

Are you visiting Albania? Or just wandering the Balkans? If so, you must be a special traveller and one of a kind tourist. You must be searching not only bragging beautiful picture to show off, but you might be searching also new experiences and human history. Treat yourself with a wonderful visit at BUNK’ART.

I liked it very much. You will visit the huge Bunker, internally is displayed the historical museum. A complete overview of Albanian History. A jump in time. Glimpses of the regime time are displayed to see how everyday life was. Is intense and takes at least a couple of hours. Is educational and informative. Great for groups and family. Is the perfect place to visit in our Mediterranean hot summer, you will be refreshed! Bring a cardigan with you is cold down there!

You can ask at the entrance for different options of tickets and tours! Ask the amazing staff there!

Please visit their site! BUNK’ART