Business Monday! Të mërkurën…

Zakonisht çdo të hënë tek profili @hajdeseflasim_ postoj produkte DXN. Sot nuk është e hënë por bie borë dhe unë midis një batanije dhe tjetren mendova  t’ju jap disa informacione. Është hera e parë që ngarkoj një PDF me WordPress, ju lutem të më thoni nëse ka shkuar gjithçka mirë!

Shkarkoni falas broshurën PDF tek linku vijues DXN Info

Kujdes nga bora!

Hajde se flasim!

Advertisements

Pranvera idiote

Oh Pranverë!
S‘beson tek dimri dhe
guximshëm çel lulet e tua.
Kapërcen stinë dhe mot,
mospërfillëse lëshon sytha e gonxhe.
Kot.
A ngrin ato nga bora e ngrica?
A thahen ato nga era dhe stuhitë?
Ç’do gjë ia vlen për një çast të ëmbël pranvere
edhe nëse idiote.

flower-3123130_1920.jpg

 

Lufta e ankesës

E njihni? Unë po. Është beteja që shpesh dëgjon midis dy njerëzve që duan të bëjnë sikur po interesohen për njeri-tjetrin. Njëri hedh, tjetri pret. Njëri ankohet, tjetri duhet të shtojë të paktën një ankesë, që të fitojë. I pari vazhdon e tjetri, duhet t’ia kalojë. Derisa sfilitet njëri. Derisa njëri duhet të ndihet keq se nuk qenka dhe aq keq. Çfarë fitohet? Fitohet një ndjesi e habitshme krenarie e mbuluar me viktimizëm. E mira nuk ka fund por as e keqja. Prandaj ia vlen apo jo të luftosh? Sa të kërkosh të mirat më mirë të mburresh me të këqijat. E pra, e si të jetë tjetri më i sëmur se unë, uh po halle? Halle kam unë më shumë.

Ushqehemi me shijen e ëmbël të dhembjeve të vogla të jetës, sikur na bëjnë të ndihemi më të mirë. Sikur meritojmë më shumë. E luftojmë të gjithë këtë betejë, është e pashmangshme. Qenka njerëzore. Kur e luaj këtë lojë më vjen të qesh se e di që kam më pak halle se ty por se si ti rrotulloj fjalët dhe fitoj. E ti ikën o i zi sikur nuk ke halle, i zhgënjyer. Disa e duan hallin më shumë se vet jeta. Disave u duhet halli. Sepse çfarë do të ishte jeta e tyre nëse nuk do të kishin një gjë për tu qarë?

Unë dua të humbas luftën e ankesës, më mirë po tërhiqem. Nuk dua të luaj më. Kur jam keq, më mirë nuk po ia them njeriut. E lë të kujtojnë se jam mirë. Se edhe të jesh mirë nuk është faj apo jo? Se kur vuan ia vlen të shijosh çfarë të mbetet. Mua më mbetet ta marr veten me të mirat se sa të rri e të të mbush mendjen njerëzve.

Unë do të ndez qirinjtë, do bëj një dush e do të dëgjoj muzikë, mbase dhe do të kërcej. Unë dhe hallet e mia! Se mund të jem e mirë edhe kështu. Mund të jem e mirë edhe pa dukur fatëkeqe. E po pata një hall, sa të luftoj kot …më mirë po e zgjidh.

candles-pixabay

Organizimi – Plusko!

Nuk ka gjë më të vështirë se sa të vazhdosh. Sidomos nëse je një person si unë i cili frymëzohet shpejt dhe … mjerisht mërzitet po aq shpejt. Disa i paragjykojnë personat që fillojnë shumë gjëra, sikur nuk dinë të bëjnë asgjë mirë, dhe janë të paqëndrueshëm. Është e vërtet, por nuk janë të gjithë ashtu. Disa prej nesh kanë vetinë të bëjnë shumë gjëra njëkohësisht, kanë kuriozitet të pangopur dhe duan të dinë, të provojnë, të realizojnë sa më shumë të jetë e mundur. E luftoja këtë prirje duke u përpjekur të qëndroja e përqendruar vetëm tek një gjë.

Me kohë mësova se më duhej të provoja shumë aktivitete nëse doja të ndihesha e plotë. Në vetë vete nuk më intereson produkti që nxjerr por emocionet, përjetimet.

Plusko pra! – i them vetes. Mos mendo se duhet të bësh veç një gjë. Provo, përshtatu me veten. Provo gjërat e reja.

Shpesh shtëpia ime i ngjan një punishte artistike, rrobaqepsi, galeri arti dhe depo kopshtarie me laptopin gjithmonë gati për të shkruar. Pluskoj me frymëzim nga një projekt në tjetrin.

E pranoj se organizimi i sendeve mund të jetë sfidues. Me kalimin e kohës rrethohem nga shumë projekte të pambaruara.

Kur më del përpara diçka që dua të bëj, përpiqem të vlerësoj se ç’mund të nxjerr prej asaj përvoje. Nëse kam provuar një herë Decoupage përshembull, dhe nuk më ka frymëzuar, preferoj të provoj diçka tjetër më mirë.

Kur dua të merrem me një hobby sa për të provuar tani bëj kështu. Ftoj dikë që të merremi bashkë dhe e përfundojmë brenda ditës.

Kur filloj diçka e nis si përvojë, provë. Prandaj nuk investoj shumë në blerjen e çdo pajisje e material.

Përdor kutia për secilin projekt. Nëse shoh se nuk i hap për shumë kohë. Frymëzo dikë duke dhuruar gjithë kutinë!

Mos harro se pluskimi nga një aktivitet në tjetrin duhet të jetë kënaqësi e jo stres. Ndoshta hobby yt është thjesht të provosh hobby të tjerëve!

Tani, nuk kam më hobby, por thjesht punë që më japin kënaqësi. Sepse po kthej hobby në punë!

Pluskim të mbarë oh qenie të veçanta!

Laraskë

Në oborrin tonë janë përherë mysafire Laraskat. Laraskat e shkreta nuk kanë emër të bukur, e përdorin tek tuk si sharje. Po çështë njeriu? Me ç’autoritet përdor me abuzim emrin e një shpendi? Çuditem që fjala “njeri” nuk është bërë epitet negativ. Po ta marrësh nga veprat në krahasim, njeriu sikur ka bërë me shumë të këqija se një laraskë, apo gabohem? Përsëri sharja i mbetet emrit laraskë e jo njeriut.

Laraska e nënvlerësuar flutoron jo shumë vërtet, po më shumë se unë. Bishti i gjatë, i ndarë më dysh bardhë e zi shkon ca andej e këtej … më shumë se unë. Ma bën mëngjesin më të bukur. I shoh, hedhin valle, takohen dhe ndahen. Fluturojnë tek bliri i lart, kush e di ku është foleja. Legjenda thotë se është hajdute. Se ajo vjedh, merr çfarë gjen dhe e çon në fole. Në folen e saj mund të gjesh copëza teneqe, kopsa, kush e di ndonjë gjë të çmuar vërtet. Ajo fole e papërfillshme mund te jete thesar. Pra, laraska paska një prirje të jashtëzakonshme. Ajo kërkon jo veç të nevojëshmen por edhe të bukurën dhe e çon në fole.

Ajo gjen të bukurën atje ku nuk ka asgjë, nxjerr ndriçimin nga balta. Zbukuron folen e saj pa qënë nevoja, pa e ditur. Pa përtuar mbledh ushqim dhe bukuri, sikur të jetë e njëjta gjë.

Laraska-Pixabaz
Pa përtuar mbledh ushqim dhe bukuri, sikur të jetë e njëjta gjë.

Sa do të doja të isha dhe unë kaq naive sa te shihja skelqimin përreth e ta çoja në folen time. Laraska bishtgjatë, mbase gënjehet kollaj, nuk e dallon floririn nga alumini, nuk dallon zirkonin nga kopsa. Diamantin nga qelqi. As ajo vet nuk e di se pse kerkon. Gjen e mbledh thesare. Ama e zënë me duket mëngjes për mëngjes. Çdo ditë e më shumë po më duket zog mjaft i lumtur më shumë se unë. Mosperfillëse nga njerëzit që në fakt tallen me te. E po ju them sinqerisht se po më shanë Laraskë, herë tjetër do ti falënderoj!

Spektator

Spektatorit ia heqin shpesh lavdinë. Kujtoj një shprehje: “Mos ji thjesht spektator”. E vërtetë në rastin e jetës, pasi të gjithë meritojmë të jemi protagonistë në të. Duhet të kemi rolin tonë të përcaktuar mirë që të ndihemi rehat, e pse jo të lumtur.

Në rastin e artit dhe të kulturës e shoh ndryshe. Nuk ka se si të jemi të gjithë protagonistë, dhe roli i spektatorit është i nënvlerësuar. Çfarë do të ishte një këngëtar pa dëgjuesit, një piktor i rrethuar nga njerëz pa shije e kështu me radhë…

Mjerisht të gjithë duam të jemi protagonistë. Dëshira e madhe për të marrë vëmendje është e fortë dhe shpesh na privon nga kënaqësia që të shijojmë artin apo punën e të tjerëve. Egoja që kemi ushqyer gabimisht na pengon të jemi spektatorë të shumë bukurive që na rrethojnë. Kjo na bën të krijojmë një cinizëm të cilin ndonëse jo i hapur me fjalë, e shprehim me vepra a në mendime, si . . . “përderisa nuk di unë . . . eh, as të tjerët s’ka se si të dinë”.

Pra shoh që ka shumë që kur dëgjojnë se tjetri di të këndojë, të shkruaj apo pikturojë bëhen kritikë dhe të ashpër. Në fakt … nëse shkruan poezi, dhe këtë e kam provuar vetë, shpejt nxjerrin diagnozën se je i çmendur, duke e ngritur veten në rolin doktorit. Të tjerë nuk durojnë dot suksesin e të tjerëve dhe injoranca lë vendin xhelozisë e cila i mbyll në një botë ku mbizotëron mediokriteti. Si pasojë nuk arrijnë të shohin më bukurinë që i rrethon.

Në fakt, jemi të gjithë spektatorë dhe protagonistë, me rradhë. Një herë që e pranojmë këtë do të jemi më të kënaqur … edhe në jetë.

Kur shoh balerinët që fluturojnë në skenë, pranoj me gjithë qejf të jem spektatore. Përgatis veten të shijoj atë që as ata vetë nuk dinë se po përcjellin. Jam e sigurt se kurrë nuk do të arrija të bëja diçka të tillë … por e dua baletin ndoshta po aq sa ata. Ja që Spektatori ka fuqi të madhe, ka një përgjëgjësi të madhe. Spektatori është kryesor, i cili paguan, sakrifikon, përhap, flet … për atë që pëlqen. Shpesh ankohemi nga mediokriteti i muzikës, i teksteve të rëndomta … Faji është i spektatorëve. Zgjedhja është e tyrja. Artistë të mirë ka plot, është shpesh publiku që lë për të dëshiruar.

Zgjedh të jem spektatore, kërkuese, e vemëndshme ndaj çdo bukurie që më rrethon. Sidomos të atyre pabujë, jokomerciale. Pranoj të shijoj Artin e të tjerëve, ta çmoj, ta dua…. për këtë po, mund të jem pak krenare, pasi që të jesh spektator duhet të kesh talent!

Spektator - Ajkuna
Edhe të jesh spektator kërkon talent

Valle hedhin këta shqiptarë

Pas lajmit të vdekjes së Rexhep Çelikut, vendos të publikoj këtë poezi time modeste, e frymëzuar duke parë Ansamblin para shumë vjetësh.

Arti dhe vallja popullore ka fytyrën e tij.

Valle hedhin këta shqiptarë,

Herë në hapa të ngadalta, si ditët e dimrit

herë si vera  netëve të nxehta.

Valle hedhin këta shqiptarë herë të shpejta,

si çastet e lumturise…

herë si era e stuhise.

E po daullja reh reh

në zemër e në qenie

Ky ritëm i pangopur  më përpin

Kjo daulle që pikon si gjak

jep impuls venave te mia

Valle hedhin këta shqiptarë valle plot hare, gëzim e dritë.

Valle dasmash, grash, barinjsh.

Ç’thjeshtesi e ç’madheshti

Ç’perpëlitje e ç’ngjyra

Sa e kuqe behet skena

plasin zemrat nga furia

Sa e zezë hera herës,

nga këngët e kurbetit

Sa e çelur manushaqe

nga vallet e lëndines.

Ç’përpelitje, ç’ngjyra, ç’njerëz

Çdo zemër buçet me gjallëri

Sikur të mos të vij nga shpirtëra

Po të jenë shpirtëra vet

Ç’freski perçojnë, ç’dhuratë!

Se sot po shoh se tek ky vend

Nuk ka vetëm baltë e dhembje

Nuk ka vetëm gri e zymtësi

Nuk ka vetëm skamje e frikë

Por dajre e hare

Ka ngjyrë të kuqe e krenari

Ka valle e pasuri

Degjoji mirë, o mik

Degjoji mirë tringëllima e deleve,

Erën e egër në qafat e malëve

Degjoji mirë, mos e rrudhos hundën as me isot e Labërisë

Se deti i frymëzon, valët dhe shkëmbinjtë

Dëgjo hap veshët

Se daullen , dajren, gajden, dhe violinen

Të flasin e të rrëfejnë se çka ky vend kaq i çuditshëm

Se çka ky popull për ty i rrëzikshëm

Hapi sytë o mik, kulloti një herë

Përpiji ngjyrat e shiko ç’thesar

Shiko, e do kuptosh natyrën e një shpirti

Natyrën e kësaj toke

Dhe të pushosh një herë ta  shash

Ç’ngjyra të papara, nuse të stolisura

Me xhixha e të qëndisura

Ç’nder në levizjet femërore

Ç’ndrojtje në levizjet brenda rrethit

Ç’dashuri në qeshjet e secilës

Tunde shaminë o vajzë e mos u lodh

Tundi xhixhat e mos ndalo

Këndo sa te kësh frymë

Hidhuni  ju djem lëndinash

Kërceni e mos u mpini

Sa të kuptojnë se ç’jeni

Se këtu nuk ka vetëm baltë e dhembje

Gri e zymtësi

Skamje e frikë

Por ka dajre e hare

Ka ngjyrë të kuqe e krenari

Ka valle e dashuri

 

 

Rri me njerëz që të frymëzojnë

Hajdeseflasim  për ato lloj personash që kalojnë në jetën tuaj për pak çaste dhe ndryshojnë gjithçka. Të ngjisin dashurinë për jetën dhe energji pozitive. Me ta kënaqesh jo veç se ata vet janë interesant dhe të mirë, por të bëjnë të ndihesh dhe vet po i mirë. Nxjerrin më të mirën nga ty. Nxjerrin më të mirën, atë të mirën që dhe vet kishe harruar se kishe… se paske akoma.

Edhe nëse shkurt takimet me këto persona janë të dobishme, gjithmonë ndihesh i mbushur, i kënaqur. Gati për të jetuar jetën ndryshe, me motive të reja, me forca të reja. Qëndro mës shumë me persona të tillë, dhe kufizo njerëzit negativë vetëm me takime të nevojshme. Mjerisht disa  të njerëzve më pozitivë mund të banojnë larg, por ja që Interneti na hyn në punë. Mbaj kontakte me këta, shkruaj, lejo të të shkruajnë, ndoshta pa dashje edhe ti do të jesh frymëzim për ta.

Qiell-Hajdeseflasim

Miqtë e mirë respektojnë vendimet e tua, bëhen krah në projekte, ëndërrojnë me ty.

Etika në rrjet- Komentet

Të komentosh në rrjete sociale mund të jetë shumë zbavitëse dhe madje dobiprurëse. Zbavitëse sepse në disa raste mund të hapen tema shumë qesharake me persona që kanë të njëjtën shije humori me tëndin. Shpesh gjej veten duke bërë gallat me miq në Instagram,  çdo gjë nisur nga një koment i goditur. Dobiprurëse sepse komentet  të çojnë në komunikim me klientë të mundshëm, lidhesh me personat që kanë të njëjtat interesa pune, dhe mbi të gjitha merr feedback të postimit. Kjo vlen sidomos nëse ke një profil bisnesi apo pune.  Pra, nëse përdor rrjete sociale komenti bëhet pjesë e domosdoshme.

Për sa i përket pjesës zbavitëse,  ki kujdes, pasi jo të gjithë kemi të njëjtin lloj humori. Nja dy herë më ka ndodhur të shkruaj komente krejtësisht të pafajshëm por që marrësi nuk i ka perceptuar siç mendoja. Nëse ke një profil publik, të hapur, apo bisnesi, ki kujdes me komentet pasi ato mund të ulin nivelin profesional të faqes. Nëse e ke të mbyllur vetëm për miq,  normale që një sqarim i shpejtë mund të mjaftojë. Është gjithësesi bukur të përdorim komente me edukatë kundrejt të gjithëve. Kujdesi paraprak do të shmangë keqkuptimet dhe . . . nuk harxhon kohën kot.

Nëse ke një profil publik, komentet duhet të jenë të  menduara mirë. Zgjidh me kujdes se në cilën faqe po komenton. Fjalët duhet të jenë të shkruara saktë dhe sa më profesionalisht. Aktiviteti yt i menduar mirë mund të përbëjë  suksesin e faqes tënde. Do të tërheqë shikuesit e duhur, ndjekësit e duhur dhe me rradhë klientët e duhur. Shmang polemikat, shmang kritikat, mos shaj kurrë!

Gjithashtu, kur sheh diçka që ia vlen, mos ki frikë të shkruash një koment pozitiv. Mbase ai koment mund të ndryshojë ditën apo të përmirësojë punën e dikujt tjetër!

etikanerrjet - Copy (4)