Ndoshta

Opinionet e mia të forta janë zdruguar ngadal nga koha. Koha zbut mendimet dhe lëmon idetë. Fjalën “ndoshta”, për shumë kohë nuk e mohoj, më jepte pasiguri dhe bezdi. Tani pa të nuk do të jetoja. Ndoshta, tani fjala që më qetëson, më jep kohë. Sepse nuk më duhet të zgjidh apo të zgjedh. Ndoshta, fjala që më lë të fle dhe më jep paqe. Sepse opinionet më të forta ndryshojnë në mos lirohen apo shtrengohen.

Ndoshta, të bën të jetosh. Të jep të drejtë dhe jep të drejtën.

Ndoshta, është intriguese, tërheqse dhe mbitëgjitha largon sherrin. E vendosur të përdor më shumë fjalën ndoshta, ndoshta.

Advertisements

Vajzë gjirokastrite

Përmbi kullës së Argjirosë,

E lashtë, e re kjo krijesë.

Qëndron e gurtë, e fortë, e heshtur.

S’ka lot e hidhërim që ta quaj të humbur.

S’ka vuajtje a dhembje që ta shemb.

E drejtë qiri, e veshur me hënë dhe flakë në këmbë.

Ajo qoftë mal! Ajo qoftë hënë!

U bëftë rrufe dhe bubullim e shtënë.

Picture credit @aldionlato

Ngjyrat

Ka shumë material për shpjegimin psikologjik të ngjyrave. Nuk do të mundesha të shtoja asgjë asaj që tashmë dihet dhe me kaq hollësi është shpjeguar nga specialistët.

Do shpenzoj veç dy fjalë për to pasi ngjyrat janë shumë të rëndësishme për mua.

Kur rrethohem me ngjyra që më pëlqejnë vërtetë ambienti bëhet i jetueshëm. Por cilat janë ngjyrat që vërtetë më pëlqejnë?

Duket se edhe në këtë, ambienti ndikon shumë, më shumë se ç’mendoja. Fillon që kur jemi të vegjel kur na sugjerohet një ngjyrë më shumë se një tjetër. Apo varet se ku rritemi, ku e zeza është klas dhe hidhet poshtë çdo ngjyrë e gjallë duke e paragjykuar si vulgare. Ose e zeza është veç zi dhe nuk shihet me sy të mirë. Prandaj si për shumë, ngjyra e zemres ka ndryshuar gjatë jetës.

Kam pasur mundësi të shoh shtëpitë e fshatit ku se fundmi mbizotërojnë tonet e bezhes. Subkonshi i tyre bërtet kundër “lajle-lules”. Kur në fakt natyra e fshatit e frymëzuar nga ambienti historikisht frymëzon ngjyra e kombinime të pamendueshme dhe të ndërthurura me folklorin. Prandaj shpesh njerëzit shmangin atë që vërtetë pëlqejnë.

Rëndësia e ngjyrave

Ngjyrat ndikojnë shumë tek ne. Në rradhë të parë, mendo vërtetë për ngjyrën ose shumë ngjyrat që të pëlqejnë. Kupto se cilën prej tyre të përfaqëson. Kupto se si të bën të ndihesh secila prej tyre … Do të vëresh edhe se ndër vite ke ndryshuar po ashtu ngjyrat e tua. Ngjyrat nuk janë vetëm një argument gocash dhe specialistësh së modës. Ngjyrat janë pjesë e jetës dhe nuk duhen nënvlerësuar.

Ke menduar se ndoshta ngjyra e murëve mund të sjellin oreks apo paqe? Apo ngjyrat e bluzës të bëjnë të ndihesh pa motivim?

Prandaj rrethohu me ngjyrat që do dhe që të bëjnë të ndihesh mirë ty.

Provo kombinime të guximshme që të sjellin gëzim. Kombinimi i tepërt mund të jetë një grackë e mërzitshme.

Kam pasur një herë një mur të kuq dhe të tjerët të verdhë … ndihesha një perandoreshë kineze. Ishte energjizuese dhe shumë zbavitëse.

Ngjyrat e shpirtit tim:

Sa i dua lulet…

Pse duhet të mbajmë lule?

Nëse jeton në qytet të kesh lule është jetike. Kontakti me natyrën, me dheun, me gjethet, janë domëthënëse kundër stresit. Madje disa bimë janë të këshilluara të mbahen në shtëpi. Dhe janë shpesh më të zakonshmet dhe të thjeshta për ti mbajtur.

Nuk është vetëm e shëndetshme por edhe qetësuese. Unë filloj ditën me pak minuta duke soditur lulet e mia. Mjafton një shikim prej pak sekondash për të mbushur zemrën me pak gëzim. Me zi pres ti ujis dhe të shoh surprizat e tyre të përditshme.

Fillo thjesht fare

Nëse dëshiron të kesh një qoshe në shtëpi apo në ballkon fillo me lulet që të duan! Janë disa lloj lule që pa naze rriten. Janë ato mishtore.

Mjafton të këpusësh një gjethe apo një degë dhe ato marrin jetë. Ato këputen dhe mbijnë vet rastësisht, kanë një forcë jete dalluese. Nuk duan shumë ujë, nuk duan dheun më të mirë… Avash avash duke i njohur do fillosh të dallosh nevojat e tyre, të shtosh sipas dëshirës minikopshtin tënd.

Çfarë mësova nga lulet?

Mësoj çdo ditë që jeta vazhdon. Nga çdo farë, degë e këputur ka shpresë. Ekziston elementi i vazhdimësisë në natyrë. Çdo gjë rritet, lulëzon shndërrohet, kurrë nuk shkon dëm. Mësoj se duhet durim, të presësh stinën për lulëzim. Mësova se secila ka kohën e vet, disa më delikate disa të forta. Tamam si njerëzit. Dashuria për lulet është dashuri për veten. Ndërsa i jep kohë atyre në fakt po merr kohë për vete.

Shiko këtë mrekulli të vogël!

Jeta nuk duhet të jetë e thatë, le të mbjellim dashuri.

Kam zbuluar një app interesant, nëse të pëlqejnë lulet shikoje! Shtyp linkun picturethis

Në autobus – Bagëti

I pashmangshëm herët a vonë. Autobusi mbetet akuariumi ku takohen njerëz që ndryshe nuk do të ishin puqur kurrë. Autobusi është për mua torturë dhe zbavitje.

Herën e fundit për të shkuar në destinacion mu desh të prisja gati një orë për të hipur në automjetin e cili nuk mbante më. Ishim kaq shumë sa nuk mund të levizje, frymëmarrja ishte e tepërt. Sa gjynah më erdhi për vete, për të gjithë. Atje ngjeshur -ngjeshur pësuam një shkrirje. U bëmë një. Kisha disa djem prapa që ulërisnin se donin të zbrisnin. Një grua goxha e mbajtur bezdisej nga unë … që nuk dija ku të shkoja. – Na shtype – tha. Kërkova falje por me sa duket nuk mjaftoi. Unë shtyja se më shtynin …

Nuk ka edukatë, etikë, shtresë shoqerorore, ndjesi njerëzore që mos të shtrëmbërohet kur je nën trysni. Të gjithë dalin nga vetja e nxjerrin më të keqen. Kthehemi në bagëti.

Sharjet, ulërimat, fjalët ordinere pëllitjet … janë porsi djersa, të pashmangshme.

Ja që mban erë autobusi, nga pjekja e mishit dhe nga shpërbërja njerëzore.

Disa gjëra nuk do të ndryshojnë kurrë.

“Pa qejf ” por me stil

Më pëlqen kjo shprehje “pa qejf”. A nuk është e mrekullueshme? Është një nga ato shprehjet të pakta shqipe që ka konceptin e privacitetit në të. Nëse dikush të përgjigjet “pa qejf” do të thotë se nuk po ndihet mirë fizikisht por nuk është tepër keq. Apo, është shumë keq por nuk ka dëshirë t’ia shpallë gjithë botës, praktikisht po thotë nuk dua të flas për këtë. Do të thotë edhe dhe se nuk është mirë emocionalisht, ka pasur një ditë të keqe. Ose siç më ndodh shpesh mua janë të gjitha këto bashkë! Fjala pa qejf të bën të mos ndihesh e mjerë dhe të mbulon me hir. Mbi të gjitha të shpëton nga detajet.

Një herë që kemi shpëtuar nga të tjerët, duke ikur me lezet me një – Jam pa qejf sot, të marr unë.- Duhet të bëjmë llogaritë me veten.

Njenja e fajit

Në momentin që anulojmë diçka sepse jemi sëmurë, apo pa qejf, një ndjenjë faj zakonisht nuk do të lejojë të rrimë rehat as atë ditë të shpifur me temperaturë. Fillojmë mendojmë se mund të kishim duruar, çfarë do të mendojnë të tjerët? Mendojmë për të gjitha gjërat nuk do të arrijmë të bëjmë.

Mentaliteti i dhembjes

Shtrihemi ndoshta pa menduar dhe presim shërimin në mëshirë të fatit. E vetmja gjë ndoshta, pijmë një qetësues. Sigurisht që duhet të mësojmë të bëjmë diçka për t’ia lehtësuar vetes dhembjen. Sikur thjesht mendërisht.

Nuk ka pse të jesh mjeran vetëm se je pa qejf. – artikull i mëparshëm

Nëse je shumë keq, kujdesu vërtet për veten. Duke u vizituar tek doktori, apo thirrur një person të dashur. Nëse është diçka kalimtare nuk është nevoja të bluash mendime negative për veten. Është veç një ditë, do të kalojë. Gjumi, mjekimet e duhura dhe pak humor bëjnë mrekullira. Shijoje ditën tënde. Mund të mbarosh me në fund atë romanin që ke lënë gjysëm, mund të shohësh video gazmore, apo të dehesh me luksin e gjumit. Pij çaj dhe shijoje jetën edhe “pa qejf”.

Pa qejf por me stil …

Çfarë mësova nga ” mikja ” ime.

Dashuri, shumë dashuri falin. Disa, si unë thonë se qeni është i veçantë. Të tjerë me të drejtë thonë se është macja apo cilado të jetë kafsha e tyre, ashtu është më e mira. Vet kam pasur mace, brejtës, breshka ujë, breshka toke. Kujtoj se e vogël mbaja zhapikë në kavanoz dhe në fantazinë time hapa një spital bletash kur isha me pushime në mal.

Dashuri falin pasi janë në gjendje të çkopsitin shpirtin tonë të mbyllur. Na bëjnë neve të ndihemi në gjendje të falim dashuri.

Tani kam një qenushe të dashur dhe çapkëne. Ajo është  një West Highland wheaten Terrier i përzier me Lushnjar…. po po!… Ah ah!

Duke e vezhguar nga afër mësoj shumë prej saj. Ja çfarë 4 gjëra që kam mësuar prej qenit:

Kujdesi për veten. Një qen harxhon shumë kohë duke u marr me pastrimin vetjak, lëpirje, heqjen e nyjeve dhe le të themi krehjes … Kjo veçantë asaj që i bëj unë. Nëse një qen e bën këtë çdo njeri duhet ti kushtojë vetes kohë çdo ditë!

Pushim. Kur ajo është e lodhur pushon. Pushon vërtet ama. Nganjëherë preferon të mos e prish gjumin as për të ngrënë. Ajo instinktivisht merr kohën e mjaftueshme për të marr veten. Oh sa duhet ta imitoj në këtë.

Nuk i beson çdo kujt. E dashur është por … ka një nuhatje të mirë për tipat të vështirë. Edhe nëse e qetësoj, ajo vazhdon të jetë në gjendje alarmi me atë njeri.

Dashuri pa kushte. Ajo më do kur jam mirë edhe keq. Ngre bishtin kur e përkdhel dhe qëndron afër kur jam indiferente. Qëndron afër gjithmonë, kur qesh e kur qaj. Prej saj kam mësuar çfarë është miqësia.

Ngadal dhe ndryshe

Prej vitesh jam e fiksuar me lindjen. Më pëlqen arti, kultura, ushqimi, mençuria. Me anë të ushqimit mund të udhëtojmë larg.

Ushqimi kinez shijohet me çaj. Ai përgatit stomakun për pikantet dhe të ëmblat. Ai përgatit dhe atmosferën për bisedë.

Të hash me shkopat pastaj … nëse di do të shijosh gjithçka më mirë. Ato të detyrojnë të ngadalsojnë ritmin dhe përmasat kafshatës. Nëse nuk di, puna e madhe do shkrihesh së qeshuri duke mësuar. Të paktën do të jesh zbavitës.

Ngadal dhe ndryshe ha dhe ngadal dhe ndryshe jeto!

Tek restoranti Oriental City

Pse e dua të hënën?

Nga të gjitha ditët e javës unë preferoj të hënën. Madje do thosha se nuk më pëlqen shumë e diela.

E dua të hënën sepse është dita e parë. E hëna ka emocionin e nisjes. Përmban frymëzimin e së ardhmës.

Më pëlqen sepse i rikthehesh punës. A ke menduar ndonjëherë sa fatlum je nëse e ke një punë? E hëna të jep shansin të rifillosh nga e para, ti japësh vetes mundësi të reja.

E hëna është e bukur dhe kur nuk je në punë, se mjerisht edhe kjo ndodh. A ke menduar sa fatlum je të shijosh pushimin kur të gjithë janë në punë? Lokale, rrugët, stolat janë të gjitha për ty ashtu sikur dhe plazhi?

Një arsye tjetër pse e dua të hënën është se kam frikë nga e diela. E diela mbivlerësohet dhe më fut ankthin se duhet patjetër të kënaqësh… Kur në fakt unë nuk dua të pres të dielën.

E hëna është dita ime. Dita e motivimit. Dita kur fillojnë programet dhe synimet.

E hëna dita ime.

Lexo

Kur them se kam lexuar gjithmonë ndoshta padashje gënjej pak. Ka pasur periudha relativisht të gjata që nuk kam prekur shumë libra. Periudhë për të cilën nuk jam shumë krenare, por më ka bërë të vetëdijshme se leximi është jetik për mua.

Ndeshem shpesh me paragjykimin se ai që lexon ka kohë për të humbur. Të tjerë mendojnë se kemi kokën nëpër retë. Kohë e humbur mund të jetë kur lexojmë tekste apo libra të rendomtë, pa nivel, banal që në fund nuk të duhen. Sa për kokën nëpër retë, nuk është dhe aq keq!

Leximi nuk përfshin veç romane. Ka momente në jetë kur mjerisht a lumturisht të duhet të përqendrohesh në gjëra më praktike. Prandaj leximi mund të përfshij libra apo tekste profesionale, mësimorë, teknikë, rritje personale dhe shumë të tjerë.

Sipas fazës së jetës zgjedh të lexoj, disa herë rilexoj libra apo tekste të cilat më kënaqin dhe më zgjerojnë botëkuptimin. Nganjëherë marr përsipër të mësoj diçka të re, kështu në këtë rast bëj kërkime online, përpiqem të gjej referenca të mirënjohura dhe të sigurta.

Ja disa arsye pse lexoj:

Jeto! (2)

Këto janë nja dy sugjerime që kam praktikuar vet, më thoni kur lexoni ju?

Më shkruani në Hajdeseflasim Instagram

Ju përshendes!

Lexo! (4)